Το βασίλειο των Ραβίνων και ο περιούσιος λαός

ΥΓ.Ευχαριστούμε τούς «knossopolis» !

YΓ2.Οι Χασίδ, ειναι εβραίοι της Θεσσαλονίκης.Ενας από αυτούς ήταν δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας.

πηγη

2013 ….Η ΕΒΡΑΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ

Απίστευτο αλλά αληθινό. Στα 100 χρόνια της Απελευθέρωσης των Ιωαννίνων από τον Τουρκοεβραικό ζυγό, η Εβραιοκρατία, ονόμασε την κεντρική πλατεία του Κάστρου των Ιωαννίνων, σε πλατεία « (Μωυσή) Μίνωος Σ. Μάτσα»

 και έγιναν τα αποκαλυπτήρια γλυπτού που δώρισε η οικογένεια Μάτσα στο δήμο Ιωαννιτών.
Η τελετή εντάχθηκε στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Απελευθέρωσης και έγινε παρουσία του διακεκριμένου πλαστογράφου, Κάρολου Παπούλια. Τα καθάρματα καλύτερα να έστηναν άγαλμα του Αλή πασά.
Οι ρουφιάνοι της Εβραιοκρατίας ονόμασαν τον αρχιτσιφούτη Μάτσα, τη βδέλλα, που ήπιε το αίμα του Καζαντζίδη του Τσιτσάνη, του Παπαϊωάννου, και του Καλδάρα, «διορατικό», που συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού του 20ου αιώνα. 

ΥΓ.Ελπίζω αυτή η βάναυση πρόκληση της Εβραιοκρατίας προς κάθε Έλληνα να μην μείνει για πολύ καιρό στη θέση της. ΠΗΓΗ

Ο Guardian ξεφωνισε αγρίως τους Γερμανούς για την Ελλάδα

Χέρι και μάλιστα για τα καλά φαίνεται πως βάζει η εφημερίδα Guardian στους Ευρωπαίους ηγέτες, τους οποίους και σε άρθρο της κατηγορεί ότι έχουν διαπράξει έγκλημα σε βάρος της χώρας μας και των υπόλοιπων υπερχρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης.
Guardian: 'Εγκλημα' εις βάρος της Ελλάδας διαπράττουν οι ΕυρωπαίοιΣυγκεκριμένα σε άρθρο της αναφέρει ότι οι Ευρωπαίοι, παρότι συμφώνησαν πριν από 60 χρόνια “κουρέψουν” το γερμανικό χρέος, αρνούνται να πράξουν σήμερα το ίδιο για τους “αδύναμους κρίκους” του ευρώ.
“Σαν σήμερα πριν από εξήντα χρόνια, η συμφωνία του Λονδίνου διέγραφε το μισό μεταπολεμικό χρέος της Γερμανίας. Αυτή η διαγραφή, με τον τρόπο που έγινε, ήταν ζωτικής σημασίας για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης, μετά τον πόλεμο. Βρίσκεται δε σε πλήρη αντίθεση με τις δοκιμασίες που υφίστανται σήμερα οι λαοί της Ευρώπης, στο όνομα του χρέους. Χώρες όπως η Ελλάδα πρόθυμα πήραν μέρος στη συμφωνία, για να βοηθήσουν να δημιουργηθεί μια σταθερή δυτική Ευρώπη της ευημερίας, παρά τα εγκλήματα πολέμου που είχαν διαπράξει οι Γερμανοί κατακτητές μερικά χρόνια πριν” αναφέρει το δημοσίευμα. Μετά τη συμφωνία του Λονδίνου, στη Γερμανία συντελέστηκε ένα “οικονομικό θαύμα”. Ωστόσο, η “συνταγή” που ακολουθήθηκε για τα υπερχρεωμένα κράτη τα τελευταία 30 χρόνια ήταν τελείως αντίθετη. Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, η πρακτική ήταν αυτή των συνεχών δανείων ελεημοσύνης, με τον ταυτόχρονο εξαναγκασμό των χωρών αυτών σε σκληρή λιτότητα και φιλελευθεροποίηση των οικονομιών τους, ώστε να γίνουν “πιο ανταγωνιστικές”.
Η εφημερίδα συνεχίζει λέγοντας πως “το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν, από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική το ’80 και το ’90, μέχρι την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Ισπανία σήμερα, να αυξηθεί η φτώχεια και η ανισότητα. Στην Ελλάδα σήμερα, η οικονομία έχει συρρικνωθεί περισσότερο από 20%, ενώ ένας στους δύο νέους είναι άνεργος”.
Αναφέρει ακόμη ότι περίπου 70 χώρες είχαν απαιτήσεις έναντι της Γερμανίας τόσο από την προπολεμική, όσο και από τη μεταπολεμική περίοδο. Το συνολικό χρέος της ανερχόταν γύρω στα 30 δισ. μάρκα. Για τη Γερμανία όμως του 1953 η λιτότητα και η επιστροφή των δανείων δεν αποτελούσε επιλογή. Το αντίθετο! Η γερμανική οικονομία χρειαζόταν φρέσκο χρήμα για την ανοικοδόμηση της χώρας και την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις οι πιστώτριες χώρες συμφώνησαν στη διαγραφή σχεδόν του 50% του χρέους, ενώ για το υπόλοιπο προέβλεψαν τη μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωσή του.
Την ίδια ώρα, η συμφωνία δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να γίνει η Γερμανία εξαγωγική δύναμη. Διότι η Γερμανία ήταν υποχρεωμένη να εξυπηρετεί το χρέος της μόνο αν κέρδιζε χρήματα από τις εξαγωγές.
Ο Γερμανός ειδικός σε ζητήματα χρέους Γιούργκεν Κάιζερ, δηλώνει ότι μια παρόμοια ρύθμιση θα μπορούσε να βοηθήσει και την Ελλάδα. Συγκεκριμένα αναφέρει “οι Γερμανοί θα πάρουν πίσω τα χρήματά τους μόνο αν επιτρέψουν ένα πλεόνασμα στο ελληνικό εμπορικό ισοζύγιο. Και οι Έλληνες θα εξάγουν προϊόντα και θα φιλοξενούν στα ξενοδοχεία τους Γερμανούς τουρίστες”.

spirospero.gr

Επιμένει η Citigroup για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ


Επιμένει στην πάγια θέση της για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη η Citigroup, προβλέποντας μάλιστα ότι αυτό θα συμβεί κάποια στιγμή το 2014. Oπως αναφέρει ο capital, στο…. report για το Παγκόσμιο Οικονομικό Outlook ο οίκος σημειώνει πως παρά το γεγονός ότι τα επίσημα δημοσιονομικά στοιχεία του 2012 ήταν καλύτερα των αναμενόμενων και ελήφθησαν μέτρα ανακούφισης από το χρέος, το πιθανότερο είναι ότι η δημοσιονομική θέση της Ελλάδας παραμένει μη βιώσιμη. Η Citigroup αναμένει άλλη μία ραγδαία συρρίκνωση του ΑΕΠ της Ελλάδας το τρέχον έτος, με το λόγο χρέους προς ΑΕΠ να αυξάνεται κοντά στο 180% στα τέλη του 2013. Μόνο μια τεράστια διαγραφή του ελληνικού χρέους που κατέχει ο επίσημος τομέας θα μπορούσε να καταστήσει το φορτίο του χρέους βιώσιμο και πάλι, κατά την άποψη του οίκου. Επειδή ωστόσο θεωρεί πως κάτι τέτοιο είναι απίθανο να συμβεί εμμένει στην άποψη του για αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ. Για το σκοπό των οικονομικών προβλέψεων, η Citi υποθέτει ότι αυτό θα συμβεί το 2014, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στις προβλέψεις της για μεγάλη μείωση της εγχώριας δαπάνης και άνοδο του πληθωρισμού το 2014.  ΠΗΓΗ

Νέα Τάξη Πραγμάτων και Τρόικα.

Γράφει ο Αντώνης Γρυπαίος*.
 Η Σιωνιστική Νέα Τάξη Πραγμάτων (Ν.Τ.Π.), Αμερικανιστί New World Order, (N.W.O.), σκοπό έχει τη παγκόσμια κυριαρχία, διά της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης.  Η λέξη «Τρόϊκα» είναι Ρωσική και σημαίνει τριμερής. 

Η Σιωνιστική Νέα Τάξη Πραγμάτων για να πετύχει το σκοπό αυτό έχει χρηματοδοτήσει μια σειρά από πρωτοβουλίες και προγράμματα, που στοχεύουν στη μείωση του πληθυσμού του πλανήτη, μέσω τοπικών πολέμων, πείνας και χρεοκοπίας των κρατών, εμβολιασμού της ανθρωπότητας, άμβλωσης, αποστείρωσης, εγχειρίσεων, την …

προώθηση τοξικών εμβολίων, φαρμάκων, πανδημιών, κ.λ.π.

Με τόσο πληθυσμό στο πλανήτη δεν μπορούν να επικρατήσουν. Γιαυτό σκέπτονται το Γ! παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο, όπου θα επιζήσουν μόνο οι εκλεκτοί τους, σε πυρηνικά καταφύγια. Εφαρμόζουν το ρητό, «Πολλοί οι κλητοί ολίγοι δε οι εκλεκτοί».

Η Σιωνιστική Ν.Τ.Π. έχει δώσει στα νοσοκομεία και κλινικές όλων των κρατών της Γης, οδηγίες δια της μεθόδου των πάσης μορφής ενέσεων, εμβολίων, εγχειρήσεων, να «ξεπαστρεύουν» τους βαριά πάσχοντες, ιδίως ηλικιωμένους.
Ο πρώην υπουργός υγείας συχνά έλεγε τη φράση, «Δεν πεθαίνουν κιόλας…..»

Πας όστις προσέρχεται στα νοσοκομεία για ίαση, να γνωρίζει ότι πιθανόν να μη γυρίσει σπίτι του, εάν είναι προγραμμένος από τη Σιωνιστική παγκόσμια κυβέρνηση. «Πολλοί οι κλητοί, ολίγοι δε οι εκλεκτοί», λέγει το Ευαγγέλιο. Αυτό γίνεται με σκοπό την εξάλειψη και εξολόθρευση των αντιπάλων της Ν.Τ.Π., αλλά και ταυτόχρονα της μείωσης του πληθυσμού του πλανήτη.

Όποιος πολιτικός ηγέτης στο πλανήτη αντιτίθεται στη Ν.Τ.Π. τον δολοφονούν με καρκίνο. Οι Ταμιευτήρες υδάτων σε όλες τις παγκόσμιες μεγαλουπόλεις έχουν γίνει στόχος της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης, και στο πρόγραμμα είναι να ρυπανθούν από τα ντόπια πρακτοράκια πολιτικούς, με χημικές ουσίες, ώστε ο πληθυσμός να αρρωστήσει και να λάβει την άγουσαν προς Νοσοκομεία, με τελικό προορισμό τα Νεκροταφεία. 

Στην Αθήνα οι ταμιευτήρες υδάτων είναι οι λίμνες Μόρνου, Υλίκης, & Μαραθώνα, όπου κανείς δεν γνωρίζει «τι τέξεται η επιούσα»…….
 Γιαυτό το σκοπό η Σιωνιστική Ν.Τ.Π. με τη Σιωνιστική Τρόϊκα πιέζει τη κυβέρνηση, να αποκρατικοποιηθεί η ΕΥΔΑΠ, ώστε να περιέλθει στα χέρια των διεθνών δολοφόνων της Οικουμένης.

Στα Νοσοκομεία & κλινικές, μας μετατρέπουν σε πειραματόζωα μέχρι να πεθάνουμε. Ουαί και αλίμονο, εάν αρρωστήσει κανείς. Είμαστε ασφαλείς, όσο είμαστε υγιείς.

Τα δημόσια Νοσοκομεία, και οι ιδιωτικές κλινικές, σε όλα τα κράτη του πλανήτη, ελέγχονται από τη Σιωνιστική Ν.Τ.Π. και τη Σιωνιστική διακυβέρνηση, καθώς και όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, μέσω τοπικών δοσιλογικών κυβερνήσεων.
Σε όλα αυτά διορίζουν διοικήσεις πιστές σε «Εκείνους».
(Βλέπε τι έπαθε ο Μακαριστός Χριστόδουλος, διότι ήταν ανεπιθύμητος σε «Εκείνους».)
Ασφαλείς είμαστε μόνο στα σπίτια μας.

Ηγεσία της Σιωνιστικής παγκοσμιοποίησης & Σιωνιστικής Ν.Τ.Π. είναι οι ηγέτες της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης, τα ονόματα των οποίων έχουμε κατά καιρούς αναφέρει σε πολλά άρθρα μας.

Ανάμεσα σε αυτούς προεξάρχουσα θέση κατέχει ο Bill Gates, της διεθνούς εταιρίας Microsoft των ηλεκτρονικών υπολογιστών, ο μεγάλος τραπεζίτης διεθνούς ακτινοβολίας Rothschild, ο ιδιοκτήτης παγκόσμιας ενέργειας Rockefeller, o μεγάλος επενδυτής διεθνών χρηματιστηρίων Sorros, ο κύριος Μorgan, ο κύριος Goldman Sachs, οι αδελφοί Leehman, και άλλα διεθνή λαμόγια και αρπακτικά, μέλη της Σιωνιστικής παγκόσμιας διακυβέρνησης.
ΠΗΓΗ

10 αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες

Οι λαϊκές παραδόσεις και η λογοτεχνία βρίθουν από σκανδαλιστικές ιστορίες με αιμοβόρα βαμπίρ που τρομοκρατούν χωριά και πολιτείες. Καμιά τους ωστόσο δεν μπορεί να φτάσει σε εξεζητημένη φαντασία την ίδια την πραγματικότητα!

Η καταγεγραμμένη ιστορία είναι πράγματι γεμάτη από «βαμπίρ», μόνο που τους ονομάζουμε ψυχοπαθείς κατά συρροή δολοφόνους. Μπορεί να μη μετατρέπονται σε νυχτερίδες, μοιράζονται ωστόσο με τους μυθολογικούς βρικόλακες την ίδια ακόρεστη δίψα για αίμα.
Ας δούμε λοιπόν δέκα ζωντανά βαμπίρ που θα έκαναν τον κόμη Δράκουλα να κλειστεί στο φέρετρό του από ντροπή…

  • Fritz Haarmann – «Ο βρικόλακας του Ανόβερο»

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (2)
Επίσης γνωστός ως «σφαγέας του Ανόβερο», ο γερμανός ψυχοπαθής serial killer καταδικάστηκε για τον φόνο 24 ανθρώπων, αν και οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για πολύ μεγαλύτερο αριθμό. Παρά το γεγονός ότι η εγκληματική του καριέρα ξεκίνησε το 1898 (με κακοποίηση παιδιών), ο πρώτος του φόνος δεν θα συμβεί παρά τον Σεπτέμβριο του 1918. Από τότε μέχρι και τον Ιούνιο του 1924, θα βιάσει, θα σκοτώσει και θα κατακρεουργήσει τουλάχιστον 24 νέους (ηλικίας 10-22 ετών), δολοφονώντας τα περισσότερα θύματά του δαγκώνοντάς τα στον λαιμό. Κατόπιν πουλούσε τα προσωπικά αντικείμενα των θυμάτων του, αλλά και τη σάρκα τους στη μαύρη αγορά, αφού την έγδερνε μεθοδικά. Η εξαιρετικά απεχθής φύση των εγκλημάτων του θα τον έφερναν ενώπιον της γκιλοτίνας στις 15 Απριλίου 1925, με τα τελευταία του λόγια να σημειώνουν: «Μετανοώ, αλλά δεν φοβάμαι τον θάνατο». Το κεφάλι του ψυχοπαθούς δολοφόνου διατηρήθηκε για μελλοντική έρευνα και κρατείται πλέον στην ιατρική σχολή του Gottingen…

  • Tsutomu Miyazaki – «Ο δράκουλας»

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (3)
Γνωστός επίσης ως «Δολοφόνος μικρών κοριτσιών», ο Ιάπωνας κατά συρροή δολοφόνος σκότωσε και ακρωτηρίασε 4 νεαρά κοριτσάκια στην περίοδο 1988-1989 στο Τόκιο. Το νεαρότερο από τα θύματά του ήταν μόλις 4 ετών και το μεγαλύτερο 7 χρονών. Ο Miyazaki κακοποιούσε σεξουαλικά τα πτώματα και κατόπιν έπινε το αίμα τους, το οποίο και συνόδευε με τη βρώση των χεριών τους. Και σαν να μην έφταναν αυτά, έστελνε κατόπιν επιστολές και φωτογραφικό υλικό στις οικογένειες των κοριτσιών, περιγράφοντας με λεπτομέρειες τις αποτρόπαιες πράξεις του. Εκτελέστηκε στις 17 Ιουνίου 2008 χωρίς να δείξει το παραμικρό ίχνος μεταμέλειας για τις φρικαλεότητές του.

  • Philip Onyancha

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (4)
Με φόρο αίματος τουλάχιστον 17 ψυχών, ο 32χρονος κενιάτης αιμοσταγής δολοφόνος ομολόγησε στις Αρχές ότι είχε σκοτώσει και πιει το αίμα όλων των θυμάτων του, στο πλαίσιο ενός ιδιόμορφου τελετουργικού. Τα θύματά του ήταν μάλιστα γυναικόπαιδα, με τους ισχυρισμούς του να κάνουν λόγο για κακό δαίμονα που τον έκανε συνεχώς διψασμένο για αίμα. Είχε μυηθεί στη διαβολική σέχτα από μια δασκάλα των σχολικών του χρόνων, που τον εισήγαγε στην τελετουργία των ιεροτελεστικών φόνων. Ο σκοπός του ήταν να σκοτώσει και να πιει το αίμα 100 γυναικών, «κατάφερα 17 και μένουν ακόμα 83», δήλωσε με συγκλονιστική απάθεια στην αστυνομία…

  • Nico Claux

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (5)
Η ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη τον ήθελε «ψυχωτικό σαδιστή», ο κόσμος όμως τον χαρακτήριζε απλώς «τέρας». Ο Nicola Claux εργαζόταν ως νεκροθάφτης τον καιρό που πιάστηκε, το 1994, όταν και ομολόγησε ανθρωποκτονίες και τυμβωρυχίες. Οι αστυνομικές έρευνες στο διάμερισμά του θα αποκάλυπταν απομεινάρια σκελετών και φιάλες αίματος, κλεμμένες από την τοπική τράπεζα αίματος. Ο κανίβαλος έτρωγε ολόκληρα κομμάτια από πτώματα, στα οποία και είχε πρόσβαση λόγω του επαγγέλματός του, διανθίζοντας τα γεύματά του με φρέσκο αίμα. Ο «βρικόλακας» θα καταδικαζόταν για έναν φόνο σε 12 χρόνια κάθειρξης, θα έβγαινε ωστόσο στα 7, τον Μάρτιο του 2002. Έκτοτε ασχολείται με την τέχνη…

  • Marcelo de Andrade

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (6)
Ο Marcelo de Andrade μεγάλωσε στις φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο, μέσα σε καθεστώς σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης. Τον Απρίλιο του 1991, θα ξεκινούσε ένα «σαφάρι» ανθρωποκτονιών που θα διαρκούσε 9 μήνες, διάστημα στο οποίο θα σκότωνε 12 ανθρώπους, όλα μικρά και άπορα παιδιά. Βίαζε τα θύματά του και κατόπιν τα σκότωνε, πίνοντας πάντα το αίμα τους για να «γίνω τόσο όμορφος όσο αυτά». Το άρρωστο μυαλό του αποκαλύπτεται στην ολότητά του μέσα από τα ίδια του τα λόγια: «Προτιμούσα νεαρά αγόρια επειδή είναι όμορφα και έχουν απαλό δέρμα. Ο ιερέας άλλωστε έλεγε ότι τα παιδιά πάνε κατευθείαν στον παράδεισο αν πεθάνουν σε ηλικία μικρότερη των 13 ετών. Ήξερα λοιπόν ότι τους κάνω χάρη, στέλνοντάς τα στον παράδεισο». Κρατείται πλέον σε ψυχιατρικό άσυλο…

  • Andrei Chikatilo – «Ο βιαστής του Rostov»

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (7)
Ο Chikatilo σκότωσε το πρώτο του θύμα, ένα 9χρονο κοριτσάκι, στις 22 Δεκεμβρίου 1978. Θα συνέχιζε τις φρικιαστικές του πράξεις για 15 ολόκληρα χρόνια, διεκδικώντας τη ζωή 52 ακόμα ανθρώπων. Το σήμα-κατατεθέν των φονικών του περιλάμβανε αφαίρεση των οφθαλμών και ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων των θυμάτων του, στοχεύοντας αγόρια και κορίτσια στην εφηβεία. Τα βίαζε και κανιβάλιζε τα πτώματά τους, γευόμενος ταυτόχρονα το αίμα τους. Κατά τη διάρκεια της δίκης του, ούρλιαζε αισχρολογίες πίσω από τα κάγκελα του κλουβιού που τον είχαν περιορίσει, δηλώνοντας ταυτόχρονα: «Είμαι ένα λάθος της φύσης, ένα τρελό τέρας». Εκτελέστηκε το 1994…

  • James Riva

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (8)
Όταν ο Riva ήταν 23 ετών, θα πυροβολούσε την ανάπηρη γιαγιά του και κατόπιν θα τη μαχαίρωνε μπόλικες φορές στην καρδιά. Το όπλο του μάλιστα ήταν γεμάτο με επίχρυσες σφαίρες. Μετά θα έπινε το αίμα που ανάβλυζε από τα τραύματά της και θα παρέδιδε το σπίτι της στην πυρά, εξαφανίζοντας τα ίχνη του. Ο ψυχικά διαταραγμένος Riva ισχυριζόταν ότι ήταν βρικόλακας 700 ετών που χρειαζόταν αίμα για να επιβιώσει, την ίδια στιγμή που πίστευε ότι και η γιαγιά του ήταν βαμπίρ, που τον τάιζε αίμα κρυφά τη νύχτα ενώ αυτός κοιμόταν. Θα καταδικαζόταν σε ισόβια κάθειρξη πριν προλάβει να επεκτείνει τα βαμπιρο-ένστικτά του…

  • Mauricio Lopez

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (9)
Όταν ο Lopez έμαθε ότι η ανιψιά του, Mariella Mendez, διατηρούσε κρυφό δεσμό με τον άντρα της αδερφής της, Macario Cruz, αποφάσισε να λήξει το θέμα με αίμα, του Cruz του αίμα συγκεκριμένα: τον μαχαίρωσε στην καρδιά και το συκώτι μπροστά στην ανιψιά του και τα 4 παιδιά της, γεμίζοντας ένα ποτήρι με το αίμα του που ανάβλυζε. Κατόπιν ήπιε το αίμα μπροστά στην έντρομη οικογένεια και έφυγε από το σπίτι. Συνελήφθη λίγο αργότερα και πλέον αντιμετωπίζει κατηγορίες για ανθρωποκτονία…

  • Daniel και Manuela Ruda

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (10)
Ήταν το 2001 όταν το ζευγάρι από τη Γερμανία δολοφόνησε συνάδελφο του Daniel μαχαιρώνοντάς τον 66 φορές. Κατόπιν συνέθλιψαν τη σορό του με ένα σφυρί και ήπιαν το αίμα του, πριν επιδοθούν σε σεξουαλικό μαραθώνιο μέσα στο φέρετρο της Manuela. Ισχυρίστηκαν ότι δολοφόνησαν τον 33χρονο Frank Hackert κάτω από τις άμεσες διαταγές του Σατανά, την ίδια ώρα που τον είχαν επιλέξει ως θύμα γιατί ήταν «τόσο αστείος που θα ήταν τέλειος για γελωτοποιός του Διαβόλου»! Κατά τη διάρκεια της δίκης τους, δεν έδειξαν ίχνος μεταμέλειας, απειλώντας παράλληλα τους μάρτυρες με ύβρεις και σατανιστικά σύμβολα. Ο Daniel Ruda καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης και η γυναίκα του σε 13…

  • Richard Chase – «Το βαμπίρ του Σακραμέντο»

Αληθινοί και διψασμένοι βρικόλακες (11)
Ο Richard Chase γεννήθηκε στην Καλιφόρνια τον Μάιο του 1950. Το «βαμπίρ του Σακραμέντο», όπως έμεινε γνωστός, θα σκότωνε 6 ανθρώπους στη διάρκεια ενός μόνο μήνα, κανιβαλίζοντας τα πτώματα και πίνοντας το αίμα τους. Ο ψυχικά διαταγμένος «βρικόλακας» απέκτησε εμμονή με τα σωματικά υγρά όταν νοσηλεύτηκε κάποια στιγμή για δηλητηρίαση του αίματος: είχε εγχύσει στο σώμα του αίμα κούνελου! Ο πρώτος του φόνος έλαβε χώρα στις 29 Δεκεμβρίου 1977 και ο τελευταίος στις 27 Ιανουαρίου, δολοφονώντας την 38χρονη Evelyn Miroth, τον 6χρονο γιο της και το μόλις 22 μηνών ανιψάκι της. Επιδόθηκε κατόπιν σε νεκροφιλία και κανιβαλισμό με το πτώμα της Evelyn, πίνοντας το αίμα του γιου της και τρώγοντας τα εσωτερικά του όργανα, περιλαμβανομένου του εγκεφάλου. Στις 8 Μαΐου 1979 θα καταδικαζόταν σε θάνατο, θα αυτοκτονούσε ωστόσο λίγο αργότερα στο κελί του ενώ περίμενε την εκτέλεση της ποινής του…

Β.Kορέα: Ασυνήθιστες μετακινήσεις μονάδων και χιλιάδων στρατιωτών

Σύμφωνα με το νοτιοκορεατικό κρατικό πρακτορείο Yonhap Agency News, το νοτιοκορεατικό γενικό επιτελείο βασιζόμενο σε πληροφορίες που λαμβάνει από τα προχωρημένα φυλάκια που βρίσκονται στην μεθόριο των 2 χωρών ειδικά το τελευταίο διάστημα αποκαλύπτει ότι πραγματοποιούνται συνεχείς μετακινήσεις μεγάλων μονάδων του στρατού της Β. Κορέας με ασυνήθιστες συγκεντρώσεις προσωπικού συμπεριλαμβανομένων μονάδων πυροβολικού, πυραύλων, αρμάτων μάχης, ειδικών δυνάμεων καθώς και συνεχείς πτήσεις μαχητικών αεροσκαφών .

Σύμφωνα με Νοτιοκορεάτες και Αμερικανούς ειδικούς ενδέχεται το μήνα Μάρτιο η διεξαγωγή μεγάλης διακλαδικής άσκησης με την συμμετοχή χιλιάδων στρατιωτών ως απάντηση στην κοινή άσκηση Ν.Κορέας και ΗΠΑ.
Την πληροφορία αυτή μετέδωσε ό ίδιος ο εκπρόσωπος τύπου του υπουργείου Άμυνας της Ν.Κορέας Kim Min-seok, δηλώνοντας ότι το συμπέρασμα αυτό εξάγεται από παρατήρηση των πρόσφατων ασκήσεων που διεξάγονται από την Πιονγκγιάνγκ.
«Ασυνήθιστα επίπεδα της συμμετοχής μονάδων πυροβολικού της Βόρειας Κορέας, ειδικών δυνάμεων και αεροπορίας παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου διαστήματος», δήλωσε ο Κιμ.
Ο Βορράς έχει “τείνει να προκαλεί” την Νότια Κορέα κάθε φορά που υπάρχει αλλαγή της πολιτικής εξουσίας στη Σεούλ, δήλωσε ό ίδιος.
«Από την άλλη πλευρά οι ΕΔ της Ν. Κορέας βρίσκονται σε μερική επιφυλακή αυξάνοντας τα μέτρα επιτήρησης προς την Β. Κορέα θέλοντας να αποσοβήσουν το ενδεχόμενο τακτικού αιφνιδιασμού» , πρόσθεσε ο εκπρόσωπος.
Οι κοινές ασκήσεις μεταξύ της Νότιας Κορέας και των Ηνωμένων Πολιτειών θα ξεκινήσουν την Παρασκευή και θα διαρκέσουν έως τις 30 Απριλίου. Ενώ η Σεούλ και Ουάσινγκτον δηλώνουν ότι η άσκηση έχει χαρακτήρα αυστηρά αμυντικό, η Πιονγιάνγκ υποστηρίζει ότι η κοινή άσκηση μεταξύ ΗΠΑ και Ν.Κορέας αποτελεί προοίμιο επίθεσης στον Βορρά.
Σχόλιο : Το σίγουρο είναι ότι όταν αρχίσουν θα γίνει της “Κορέας”.

Ο «Ψυχρός Πόλεμος» (1947-1991) μήπως ήταν απάτη;










Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά: Επί μισό σχεδόν αιώνα οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ενεπλάκησαν σ’ έναν Ψυχρό Πόλεμο (Cold War) απέναντι σε μια δύναμη, που ο πρόεδρος Ρέιγκαν είχε αποκαλέσει «Αυτοκρατορία του Κακού», δηλαδή απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και στους δορυφόρους της.
Αυτή η ψυχρή αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο πρώην συμμάχους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που ξεκίνησε αμέσως μετά το τέλος του μεγάλου πολέμου, εκτείνονταν από τα παγοπέδια των πόλων ως τις τροπικές ζούγκλες της Ασίας (Βιετνάμ), από τα πυρηνικά υποβρύχια, που καταδύονταν σιωπηλά στους βυθούς των ωκεανών, ως τους δορυφόρους στο διάστημα, κι από το Τείχος του Βερολίνου μέχρι στις αίθουσες του κινηματογράφου, όπου και προβάλλονταν προπαγανδιστικές ταινίες, που δαιμονοποιούσαν κομμουνιστές και καπιταλιστές. Ήταν πράγματι μια κολοσσιαίων διαστάσεων αντιπαράθεση, που όμοια της δεν είχε γνωρίσει ποτέ ως τότε η ανθρωπότητα. Ήταν όμως αληθινή; Μήπως ήταν μια καλοστημένη συνωμοσία από διάφορα κέντρα που δημιούργησαν και καπηλεύτηκαν τον Ψυχρό Πόλεμο;

Από Φίλοι Εχθροί
Ένα ενδιαφέρον ιστορικό ερώτημα είναι το γιατί οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση μετέβαλαν τόσο γρήγορα τη στάση τους και, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, έγιναν ξαφνικά από σύμμαχοι αντίπαλοι. Το 1942 Αμερικανοί, Σοβιετικοί και Βρετανοί πολεμούσαν από κοινού στην Ευρώπη το «φασιστικό κτήνος» και συνεργάζονταν για τη συντριβή της Γερμανίας του Χίτλερ. Οι Σοβιετικοί, που σήκωναν και το κύριο βάρος του πολέμου κατά του Χίτλερ, με τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό και πόρους, ανεφοδιάζονταν με αμερικανικά όπλα και πυρομαχικά. Στη διάσκεψη της Τεχεράνης (1943) οι τρεις Σύμμαχοι υποσχέθηκαν να παραμείνουν Σύμμαχοι και κατά την περίοδο της ειρήνης καθώς και να επιλύσουν όλες τις μεταπολεμικές εκκρεμότητες (τα σύνορα και τα καθεστώτα στην Ευρώπη) με συνεννόηση. Σκιές και καχυποψία στις σχέσεις τους βέβαια υπήρχαν, αλλά κανείς δεν προέβλεψε τη μεγάλη ρήξη και τον Ψυχρό Πόλεμο που θα ακολουθούσε. Αυτό δεν ήταν μια αναγκαστική επιλογή.
Ο Ψυχρός Πόλεμος, όπως τον ξέρουμε, είναι ένα μόνο ένα από τα πέντε γεωπολιτικά σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν μετά το 1945. Το πρώτο είναι οι τρεις νικήτριες δυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ και Μεγάλη Βρετανία) να συνεργάζονταν στενά στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών. Το δεύτερο σενάριο ήταν η ύπαρξη ενός συνεχούς ανταγωνισμού των παλιών συμμάχων, που θα μπορούσαν να μοιραστούν τον κόσμο σε τρεις ζώνες γεωπολιτικής επιρροής. Τα τρία υπόλοιπα σενάρια αφορούν στις πιθανές συμμαχίες μεταξύ δύο εκ των τριών δυνάμεων: θα μπορούσε η Σοβιετική Ένωση να συμμαχήσει με τις ΗΠΑ ενάντια στην αποικιοκρατική Μεγάλη Βρετανία ή η Σοβιετική Ένωση με την Μεγάλη Βρετανία ενάντια στην αμερικανική οικονομική και νεοιμπεριαλιστική δύναμη.
Τελικά επιλέχθηκε η συμμαχία της Βρετανίας με τις ΗΠΑ ενάντια στον κομμουνισμό, και αυτό ήταν που οδήγησε στον Ψυχρό Πόλεμο.
Γιατί έγινε ο Ψυχρός Πόλεμος;
Η αιτία για την τελευταία επιλογή ίσως θα έπρεπε να αναζητηθεί στον αδιάλλακτο αντικομουνισμό του Τσόρτσιλ, που δεν άργησε να εμποτίσει και την απέναντι όχθη του Ατλαντικού ωκεανού. Έχει μείνει στην Ιστορία ο μνημειώδης λόγος του Ουίνστον Τσόρτσιλ στις 5 Μαρτίου του 1946, που έκανε για πρώτη φορά λόγο για το Σιδηρούν Παραπέτασμα: «Μια σκιά κάλυψε τα στρατόπεδα που πρόσφατα φωτίζονταν από τη νίκη των Συμμάχων… Από το Στετίνο στη Βαλτική έως την Τεργέστη στην Αδριατική, υψώνεται ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα που έχει κόψει την Ευρώπη στα δύο».
Η αντικομουνιστική παράνοια του Τσόρτσιλ δεν είναι εντελώς παράνοια, καθώς ο Στάλιν, αφού σύντριψε τον Χίτλερ κατακτώντας το Βερολίνο, φρόντισε να θέσει όλη την Ανατολική Ευρώπη υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της Μόσχας. Οι Αμερικανοί απάντησαν το 1947 στην «κομουνιστική επέλαση» στην Ανατολική Ευρώπη και στην «κομουνιστική εξέγερση» στην Ελλάδα, με το Σχέδιο Μάρσαλ, που ήταν μια γενναιόδωρη παροχή δωρεάν οικονομικής βοήθειας με στόχο την ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης από τον πόλεμο Δυτικής Ευρώπης. Οι Σοβιετικοί απάντησαν στο Σχέδιο Μάρσαλ με το Δόγμα Jdanov, που παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1947 στα πλαίσια της ίδρυσης της Kominforn ως η διακήρυξη ενός ιδεολογικού πολέμου: «Δύο στρατόπεδα δημιουργήθηκαν στον κόσμο: από τη μια το ιμπεριαλιστικό και αντιδημοκρατικό, που έχει ως κύριο στόχο την παγκόσμια κυριαρχία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και την κατάρρευση  της δημοκρατίας, κι από την άλλη το αντιιμπεριαλιστικό και δημοκρατικό που στοχεύει ουσιαστικά στην εξουδετέρωση του ιμπεριαλισμού, στην ενίσχυση της δημοκρατίας και στην εκκαθάριση των υπολειμμάτων του φασισμού».
Αμερική και Σοβιετική Ένωση, δύο χώρες που δεν είχαν ποτέ πολεμήσει μεταξύ τους, έγιναν έτσι ακήρυχτοι εχθροί. Η επίσημη πολιτική των ΗΠΑ ήταν πλέον εκείνη της «ανάσχεσης», που ευαγγελίστηκε ο George Kennan: «Είναι σαφές πως το κυρίαρχο στοιχείο της αμερικανικής πολιτικής έναντι της ΕΣΣΔ πρέπει να είναι η μακροπρόθεσμη, υπομονετική αλλά αυστηρή και άγρυπνη ανάσχεση των επεκτατικών τάσεων της Ρωσίας…».
Η αμερικανική κοινή γνώμη άρχισε να γίνεται όλο και πιο επικριτική απέναντι στο Σοβιετικό κομμουνισμό. Η αμερικανική κομμουνιστοφοβία πυροδότησε τη λεγόμενη «Θεωρία του Ντόμινο», σύμφωνα με την οποία οι Δυτικές χώρες θα γίνουν όλο και πιο ευάλωτες στην κομμουνιστική επιρροή και διείσδυση. Το έδαφος ήταν πλέον έτοιμο για την ανάπτυξη μιας νέας συνωμοσίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ, εκείνης του γερουσιαστή Μακάρθι. 


H αντικομουνιστική υστερία και ο Μακαρθισμός στις ΗΠΑ
Στις 9 Φεβρουαρίου του 1950 ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής του Ουισκόνσιν  Τζόζεφ Ρ. Μακάρθι  αποκάλυψε, όπως ισχυρίστηκε, μια «μαζική κομουνιστική συνωμοσία». Όπως αποκάλυψε στη Λέσχη Ρεπουμπλικάνων Γυναικών του Wheeling της Δυτικής Βιργινίας, είχε στα χέρια του μια «λίστα» 205 προσώπων που φέρουν «κάρτα μέλους ή είναι πιστοί στο κομουνιστικό κόμμα», και εργάζονται, οι περισσότεροι από αυτούς, στο State Department.  Στις δύο εβδομάδες που ακολούθησαν ο αριθμός των ατόμων της «μαύρης λίστας» του Μακάρθι έπεσε κατακόρυφα στους 57 για να αυξηθεί στη συνέχεια στα 81 άτομα, όταν ο γερουσιαστής του Ουισκόνσιν ισχυρίστηκε πως η κυβέρνηση Τρούμαν είχε «διαβρωθεί» από τους κομουνιστές!
Βέβαια ο Μακάρθι δεν ανέφερε ποτέ πως αυτή τη «λίστα» την είχε καταρτίσει η ίδια η κυβέρνηση Τρούμαν για να καταγράψει τους υποτιθέμενους «κομμουνιστές» που βρίσκονταν ήδη στις δημόσιες υπηρεσίες και δεν ήταν αποτέλεσμα έρευνας του ίδιου του αντικομουνιστή γερουσιαστή. Κι όμως στις 14 Ιουνίου του 1951 ο Μακάρθι κατηγόρησε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου George C. Marshall και τον Dean Acheson ότι «προχωρούν βήμα-βήμα με τον Στάλιν», βοηθώντας τους κομουνιστές να κατακτήσουν τον κόσμο μέσω «μιας γιγαντιαίας συνωμοσίας», κι ενός «παγκόσμιου δικτύου κατασκόπων που καθοδηγείται από τη Μόσχα», και που έχει «αιχμαλωτίσει» ακόμη και τον ίδιο τον Τρούμαν. Αυτοί οι ισχυρισμοί του Μακάρθι ήταν εντελώς εξωφρενικοί και ανυπόστατοι, κι όμως οι Αμερικανοί τους πίστεψαν!
Υπήρχαν βέβαια αρκετές παγκόσμιες εξελίξεις που έκαναν τους Αμερικανούς ν’ ανησυχούν. Ο Στάλιν είχε ήδη προσπαθήσει να επιβάλει αποκλεισμό στο Δυτικό Βερολίνο. Η Ανατολική Ευρώπη και η Κίνα είχαν γίνει κομμουνιστικές. Ακόμη και η Ελλάδα, η οποία στη Συμφωνία της Γιάλτας αποδόθηκε κατά 90% στη σφαίρα της Δύσης, λίγο έλειψε να περάσει στον κομουνιστικό έλεγχο λόγω της εξέγερσης του ΕΑΜ, η οποία οδήγησε σε Εμφύλιο Πόλεμο. Οι Βορειοκορεάτες, υποστηριζόμενοι από τους Κινέζους και τους Σοβιετικούς, επιτέθηκαν στα Αμερικανικά στρατεύματα στη χερσόνησο της Κορέας. Κι επιπλέον, αυτό που τους ανησυχούσε περισσότερο, ήταν το γεγονός ότι η Σοβιετική Ένωση είχε κατασκευάσει την ατομική βόμβα, χάρη και στη μυστική υποστήριξη των Αμερικανών επιστημόνων Julius και Ethel Rosenberg, που αργότερα εκτελέστηκαν ως «κατάσκοποι», μολονότι συνέχισαν μέχρι το τέλος ν’ αρνούνται τις κατηγορίες εναντίον τους.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα μια αμερικανική επιτροπή για την αποκάλυψη των «αντιαμερικανικών δραστηριοτήτων» (HUAC –House of Representatives Un-American Activities), προσπάθησε να εκδιώξει τους λεγόμενους «κόκκινους» από τα σχολεία, τα κολέγια, τις βιβλιοθήκες, τις εκκλησίες ακόμη κι από το Χόλιγουντ. Αυτή η αντικομουνιστική υστερία είχε ως αποτέλεσμα να προπηλακιστούν, να μπουν στη «μαύρη λίστα», και να χάσουν τις δουλειές τους χιλιάδες ευυπόληπτοι καθηγητές, ορισμένοι εκ των οποίων έφτασαν στο σημείο ν’ αυτοκτονήσουν. 
Η Κυβερνητική Επιτροπή, που συγκροτήθηκε υπό τον Μακάρθι, υποστηριζόμενη από τον διευθυντή του FBI Έντγκαρ Χούβερ (Edgar J. Hoover), γνωστό ως «κυνηγό των κόκκινων», έθεσε στους δημοσίους υπαλλήλους των ΗΠΑ το δίλημμα να κατονομάσουν κομουνιστές συναδέλφους τους, διαφορετικά θα έχαναν τις δουλειές τους.
Ορισμένοι Αμερικανοί γερουσιαστές, κυρίως Δημοκρατικοί, που άσκησαν κριτική στον Μακάρθι, κατηγορήθηκαν ότι υπέθαλπαν τους κομουνιστές και, φοβούμενοι ότι δεν θα επανεκλεγούν, επέλεξαν τη σιωπή. Σύμφωνα μάλιστα με τον Αμερικανό Ιστορικό Elmo Richardson «οι Αμερικανοί πίστεψαν τους ισχυρισμούς ότι οι Δημοκράτες επέτρεπαν στους κομουνιστές να αναλαμβάνουν υψηλές κυβερνητικές θέσεις».
Στις εκλογές του 1952 ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία των ΗΠΑ, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, είχε ως κύριο θέμα της προεκλογικής του εκστρατείας το τρίπτυχο «Πόλεμος της Κορέας – Κομμουνισμός – Διαφθορά» και μ’ αυτό το σύνθημα νίκησε τον Δημοκρατικό αντίπαλό του. Αν και ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ δεν ασπάζονταν τη φλογερή επιθυμία του Μακάρθι να κάψει όλα τα «κομμουνιστικά βιβλία», εντούτοις δεν άσκησε ποτέ κριτική στη δράση του. Αυτή η πικρή και σκοτεινή εποχή της σύγχρονης Αμερικής πέρασε στην Ιστορία ως «εποχή του Μακαρθισμού». Εν τέλει ο Μακάρθι δεν έδωσε ποτέ στη δημοσιότητα την περιβόητη «λίστα» του και κατηγόρησε χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους ως «κομμουνιστές», χωρίς ποτέ ούτε ένας να παραδεχθεί δημοσίως ότι ήταν κομουνιστής!
Η πραγματική συνωμοσία ήταν εκείνη του Μακάρθι…
Σήμερα είναι γνωστό πως δεν υπήρξε στο εσωτερικό των ΗΠΑκάποια «κομμουνιστική συνωμοσία» για την κατάλυση της δημοκρατίας και την κυριαρχία της κόκκινης Μόσχας. Η πραγματική συνωμοσία ήταν εκείνη του Μακάρθι. Πριν από τις εκλογές του 1950, σ’ ένα δείπνο του με τους Συμμάχους, ο γερουσιαστής αυτός ανησυχούσε για την αχνή και ανάξια λόγου καριέρα του. Σύμφωνα με τον βιογράφο του «ο Μακάρθι μιλούσε με τους καλεσμένους του για λίγο προτού τους ενημερώσει για το ζήτημα της ανάγκης μιας διεξόδου. Οι καλεσμένοι του σκέφτηκαν λίγο προτού επιλέξουν τον Κομμουνισμό, που προτάθηκε από τον Edmund Walsh, έναν αμετανόητο αντικομουνιστή. ‘’Αυτό είναι!’’ είπε ο Μάκαρθι: ‘’Η κυβέρνηση είναι γεμάτη κομουνιστές. Πρέπει να τους σφυροκοπήσουμε’’».
Μόνον όταν ο Μακάρθι έκανε το λάθος να κατηγορήσει τον Αμερικανικό Στρατό ότι «υπέθαλπε κομουνιστές», μόνο τότε η λαϊκή υποστήριξη που είχε εξατμίστηκε και η Γερουσία άρπαξε την ευκαιρία να τον καταψηφίσει. Όταν πέθανε, τρία χρόνια αργότερα, ένας νεαρός γερουσιαστής, είπε ότι κι εκείνος θα είχε καταψηφίσει τον Μακάρθι αν δεν ήταν «άρρωστος» εκείνη τη μέρα. Το όνομα του ήταν Τζον Φ. Κένεντι.
Το στρατιωτικο-βιομηχανικό κατεστημένο των ΗΠΑ;
Πως όμως η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατάφερε να πείσει και να εξαναγκάσει έναν μεγάλο λαό, τον αμερικανικό, που φημίζονταν για τις απομονωτιστικές και φιλειρηνικές του τάσεις, να συρθεί σ’ έναν Ψυχρό Πόλεμο, με τεράστιο οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτικό κόστος; Μόλις τελείωσε ο αιματηρός Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος οι ΗΠΑ, ως ένας από τους μεγάλους νικητές του πολέμου, έπρεπε ν’ αποφασίσουν αν θα επέστρεφαν στον πατροπαράδοτο απομονωτισμό τους ή αν θα αναλάμβαναν έναν «παγκόσμιο ρόλο». Ως γνωστόν, με πρόφαση την αντιμετώπιση της «κομμουνιστικής απειλής», οι ΗΠΑ διάλεξαν το δεύτερο και η κυβέρνηση Τρούμαν αντικατέστησε στην κυριολεξία εν μία νυκτί την κλασική αμερικανική δημοκρατία μ’ ένα Κράτος Εθνικής Ασφάλειας, που εξελίχτηκε στη συνέχεια στη σημερινή «Παγκόσμια Αμερικανική Αυτοκρατορία».
Σύμφωνα μάλιστα με τον γνωστό Αμερικανό συγγραφέα Γκορ Βιντάλ: «Στο όνομα της λύτρωσης του κόσμου από τον κομμουνισμό οι ηγέτες των ΗΠΑ δημιούργησαν ένα Κράτος Εθνικής Ασφάλειας, που αναμείχθηκε σε πάνω από 100 κρυφούς και φανερούς πολέμους…». Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε το ΝΑΤΟ, η πανίσχυρη ΝSA (Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας) και δόθηκαν τεράστια κονδύλια και υπερεξουσίες στη CIA, προκειμένου να διεξάγει όσες ανορθόδοξες επιχειρήσεις και πειράματα χρειαζόταν και μάλιστα σε βάρος των ίδιων των Αμερικανών, οι οποίοι είχαν υποστεί μια τέτοια «πλύση εγκεφάλου» ώστε, στο άκουσμα και μόνον της λέξης «κομμουνισμός», αντιδρούσαν αντανακλαστικά όπως τα σκυλιά του Παβλόφ! Αυτό ήταν σχετικά εύκολο να γίνει σε «μια κοινωνία υπάκουων εργατών, ενθουσιωδών καταναλωτών και πειθήνιων στρατιωτών» (Γκορ Βιντάλ). Σε μια κοινωνία όπου ο μέσος πολίτης αφιέρωνε καθημερινά μόλις δέκα λεπτά για «να διαβάσει, να ακούσει και να επιχειρηματολογήσει σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, έξω από τη χώρα του…» (Ντην Άτσεσον).
Το Κράτος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ αποφάσισε λοιπόν την παράταση του πολέμου και προώθησε την ιδέα του Ψυχρού Πολέμου δαιμονοποιώντας τους Σοβιετικούς. «Έρχονται οι Ρώσοι!», φώναζαν απειλητικά οι Αμερικανοί πολιτικοί, αποσιωπώντας το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ δεν είχε προλάβει να μαζέψει τα ερείπια από τις ερειπωμένες πόλεις της και να θάψει τα 30 εκατομμύρια των νεκρών της. Οι σχέσεις των δύο χωρών ψυχράθηκαν ραγδαία. Κι όμως οι πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ, που είχαν τρομοκρατηθεί με την ιδέα ότι ο πόλεμος τελείωσε, έτριβαν τα χέρια τους γεμάτες ικανοποίηση… Και ξαφνικά οι Αμερικανοί άρχισαν να πληρώνουν ολοένα και περισσότερους φόρους. Τα χρήματα αυτά πήγαιναν στο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα της χώρας, το οποίο κατασκεύαζε και  συντηρούσε τη φονικότερη στρατιωτική μηχανή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Μια πολεμική μηχανή που είχε ως αιχμή του δόρατός της στα πυρηνικά όπλα και τους βαλλιστικούς πυραύλους.


Η «Ισορροπία του τρόμου» και ο πυρηνικός πόλεμος που δεν έγινε πότε
Όταν το 1949 η Σοβιετική Ένωση απέκτησε την πρώτη της ατομική βόμβα η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ πέρασε και στο πεδίο των πυρηνικών όπλων, τοποθετώντας πάνω από την ανθρωπότητα τη δαμόκλειο σπάθη ενός ενδεχόμενου πυρηνικού ολέθρου. Κι όμως ο αυτός πυρηνικός πόλεμος, που οι πάντες έτρεμαν, δεν έγινε ποτέ. Η επίσημη εξήγηση είναι ότι δεν πραγματοποιήθηκε πυρηνικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ διότι φαίνεται πως λειτούργησε πετυχημένα η «ισορροπία του τρόμου» και ειδικότερα το δόγμα της αμοιβαίας πυρηνικής αποτροπής (Nuclear Deterrence), που αδρανοποιούσε τους δύο αντιπάλους.
Το δόγμα αυτό πέρασε από διάφορες φάσεις. Στην αρχή (1950-1962), που οι ΗΠΑ είχαν ακόμη ένα μεγάλο προβάδισμα στην πυρηνική τεχνολογία και το έδαφος τους θεωρούνταν «άτρωτο» από τα πρωτόγονα βαλλιστικά πυρηνικά όπλα των Σοβιετικών, εφάρμοζαν το δόγμα των Μαζικών Αντιποίνων (Massive Retaliation), σύμφωνα με το οποίο η Ουάσιγκτον απειλούσε με μαζικά πυρηνικά αντίποινα τη Μόσχα σε περίπτωση που τα σοβιετικά στρατεύματα, που υπερτερούσαν σε αριθμό και εξοπλισμό στη γηραιά ήπειρο, περνούσαν τις διαχωριστικές γραμμές στην Ευρώπη και προωθούνταν προς τον Ατλαντικό. Το δόγμα αυτό εγκαταλείφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 όταν η ραγδαία εξέλιξη των σοβιετικών ICBMs (Intercontinental Ballistic Missiles), κάλυψε το «πυραυλικό χάσμα» με τις ΗΠΑ, που ήταν πλέον ένας εύκολος στόχος για τα σοβιετικά πυρηνικά συστήματα.
Το γεγονός ότι και οι δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις κατείχαν πλέον ισχυρά πυρηνικά συστήματα, η χρησιμοποίηση των οποίων εξασφάλιζε την αμοιβαία τους καταστροφή, οδήγησε στην υιοθέτηση του δόγματος της Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής (Mutual Assured Destruction), γνωστό με τα αρχικά MAD («τρελός»). Το δόγμα ΜΑD, που κράτησε ουσιαστικά από το 1962 ως το 1967 (αν και συνέχισε να ρίχνει τη «σκιά» του μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου), βασίζονταν στην προϋπόθεση ότι και οι δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις είχαν την ικανότητα ανταποδοτικού πυρηνικού πλήγματος (Second Strike Capability) σε περίπτωση που δέχονταν πρώτες πυρηνική επίθεση. Αυτό επιτυγχάνονταν π.χ. με το να περιπολούν συνεχώς τα πυρηνικά τους υποβρύχια εν καταδύσει στους ωκεανούς, έτσι ώστε ακόμη κι ένα-δύο να επιβίωναν, θα μπορούσαν με τους 12 βαλλιστικούς πυραύλους (SLBMs–Submarine Launched Ballistic Missiles), που μετέφεραν στα σιλό τους, να καταστρέψουν τις σημαντικότερες πόλεις του αντιπάλου. Με άλλα λόγια το μόνο που χώριζε την ανθρωπότητα από εκατοντάδες εκατομμύρια απανθρακωμένα πτώματα και ραδιενεργά ερείπια πόλεων και ίσως από την ολοκληρωτική εξάλειψη του είδους μας, ήταν η απλή υποψία ότι εχθρικοί πυρηνικοί πύραυλοι είχαν εκτοξευθεί, πράγμα που θα οδηγούσε στα μαζικά αντίποινα. Επρόκειτο για μια τρομακτική κατάσταση, εφόσον το Τέλος του Κόσμου θα μπορούσε να έλθει απλώς από έναν «λανθασμένο συναγερμό». Ακόμη και σήμερα δεν ξέρουμε πόσες φορές φθάσαμε στο χείλος της ολοκληρωτικής καταστροφής…
Το επόμενο πυρηνικό δόγμα που υιοθετήθηκε πρώτα από τις ΗΠΑ κατά την περίοδο από το 1967 ως το 1980 ήταν εκείνο της Ευλύγιστης Απόκρισης ή Κλιμακωτής Ανταπόδοσης (Flexible Response), σύμφωνα με το οποίο τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα δεν ήταν η πρώτη επιλογή σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση. Στην αρχή θα χρησιμοποιούσαν μόνο συμβατικά όπλα, στη συνέχεια, αν υπήρχε κλιμάκωση, Τακτικά Πυρηνικά Όπλα (σημείο πυρηνικοποποίησης της σύγκρουσης), που ήταν μικρής εμβέλειας και στο τελικό στάδιο μόνον, όταν δεν υπήρχε πλέον σημείο επιστροφής, θα έμπαιναν στο θανάσιμο χορό τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα, που θα κατέστρεφαν τα πάντα. Στην ουσία όμως το δόγμα αυτό προϋπόθετε, ως ένα βαθμό, την ισχύ του δόγματος ΜΑD.
Η ανάληψη της αμερικανικής προεδρίας από τον νεοσυντηριτικό και βαθιά αντικομουνιστή Ρόναλντ Ρέιγκαν, πρώην ηθοποιό ταινιών γουέστερν, οδήγησε στην άμεση μεταβολή του δόγματος πυρηνικής αποτροπής των ΗΠΑ και την εγκατάλειψη του δόγματος MAD, προς χάριν μιας πιο επιθετικής πυρηνικής στρατηγικής. Έτσι υιοθετήθηκε το δόγμα της Δύναμης Αντίκρουσης ή Ικανότητας Πρώτου Πλήγματος (First Strike Capability), που διήρκεσε μόλις τρία χρόνια (1980-1983). Επρόκειτο για ένα «δόγμα», που αποτελούσε στην ουσία μια στρατηγική εξαπόλυσης πυρηνικού πολέμου: εάν ξεσπούσε πυρηνικός πόλεμος τότε, σύμφωνα με το δόγμα αυτό, τα αμερικανικά πυρηνικά συστήματα ακριβείας (η ακρίβεια στόχευσης των Peacekeeper MX είχε ήδη φθάσει σε αξιοζήλευτα επίπεδα) θα έπρεπε να εκτοξευθούν πρώτα και να επιφέρουν καθοριστικό κτύπημα στους «σκληρούς στόχους» των Σοβιετικών (υπόγεια σιλό, στρατιωτικές βάσεις κ.α.), έτσι ώστε αυτοί να μην είναι σε θέση να ανταπαντήσουν επαρκώς, άρα να αποδεχθούν την ήττα τους. Αναμφίβολα ήταν μια ηλίθια επιθετική και ριψοκίνδυνη στρατηγική γι’ αυτό κι εγκαταλείφθηκε σύντομα.
Στις 23 Μαρτίου του 1983 ο Ρέιγκαν αποφάσισε να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα κι ανακοίνωσε στον αμερικανικό λαό ένα πρόγραμμα κι ένα (αντι)πυρηνικό δόγμα «που θα άλλαζε το ρου της παγκόσμιας ιστορίας». Το σχέδιο αυτό ονομάζονταν Πρωτοβουλία Στρατηγικής Άμυνας (Strategic Defence Initiative –SDI) αλλά έγινε ευρύτερα γνωστό ως «Πόλεμος των Άστρων». Στόχος του ήταν η δημιουργία μιας απόρθητης αντιπυραυλικής ασπίδας με την εγκατάσταση αμυντικών συστημάτων και νέων όπλων υψηλής τεχνολογίας ακόμη και στο διάστημα. Θεμελιώνοντας για πρώτη φορά ένα στρατηγικό αποτρεπτικό δόγμα βασιζόμενο σε αμυντικά και όχι σε επιθετικά όπλα, ο Πρόεδρος Ρέιγκαν στρίμωξε την, τεχνολογικά απαρχαιωμένη και οικονομικά σαθρή, Σοβιετική Ένωση στη γωνία. Αν και το πρόγραμμα αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ –παρά τα δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν στις σχετικές έρευνες– εντούτοις η Μόσχα έπεσε στην «μπλόφα» των Αμερικανών και μπήκε σε διαπραγματεύσεις για τον πυρηνικό αφοπλισμό (SALT I και ΙΙ), αναγκάστηκε να αποσύρει τους πυραύλους ενδιάμεσου βεληνεκούς από την Ευρώπη, να περιορίσει τις πυρηνικές φιλοδοξίες της και, εν τέλει, να αποδεχθεί την ήττα της!
Ενδιαφέρον έχει πως όλο αυτό το διάστημα το Κρεμλίνο δεν απάντησε με αντίστοιχα στρατηγικά δόγματα, αλλά διατήρησε την άποψη πως ένας πυρηνικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ ήταν «αδιανόητος» γιατί θα ήταν αμοιβαία καταστροφικός. Γι’ αυτό και το Κρεμλίνο έδωσε το βάρος στη συμβατική υπεροπλία. Το 1957 ο Σοβιετικός ηγέτης Νικήτα Χρουτσώφ είχε δηλώσει πως «δεν έχουμε την πρόθεση να καταργήσουμε τον καπιταλιστικό κόσμο με βόμβες», αλλά «να  τον ξεπεράσουμε στην παραγωγή τροφίμων και αγαθών». Επίσης στα πρακτικά του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης είχε γραφτεί το 1980: «Στα ιμπεριαλιστικά χέρια οι πυρηνικοί πύραυλοι είναι φοβερά πυρηνικά όπλα. Στα χέρια όμως των σοσιαλιστικών κρατών είναι ασπίδες ειρήνης». Βέβαια και οι Σοβιετικοί προετοιμάζονταν για πυρηνικό πόλεμο κατασκευάζοντας εξελιγμένους βαλλιστικούς πυραύλους και 1.500 υπερθωρακισμένα καταφύγια για την προστασία της Σοβιετικής ελίτ. Δεν είχαν όμως ποτέ κάποιο σχέδιο εξαπόλυσης ενός «νικηφόρου πυρηνικού πολέμου», όπως είχε η Ουάσιγκτον επί προεδρίας του Ρόναλντ Ρέιγκαν.
Το πυραυλικό χάσμα και ο φόβος του «κόκκινου φεγγαριού»
Ένα πράγμα που άγχωνε ιδιαίτερα τους Αμερικανούς στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ήταν η εκπληκτική πρόοδος των Σοβιετικών στην πυραυλική τεχνολογία και στην κατάκτηση του διαστήματος. Στις 4 Οκτωβρίου του 1957, με την εκτόξευση του σοβιετικού δορυφόρου Σπούτνικ, η Μόσχα βρέθηκε αναπάντεχα  στην πρωτοπορία της κατάκτησης του διαστήματος, κάνοντας του φοβικούς Αμερικανούς να μιλούν για «πυραυλικό χάσμα» (missile gap). Στις 12 Απριλίου του 1961 ο Ρώσος ταγματάρχης Γιούρι Γκαγκάριν, με το διαστημόπλοιο Vostok (Ανατολή), γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που βγαίνει στο διάστημα και κάνει μια πλήρη περιφορά γύρω από τη Γη. Ο Γκαγκάριν είναι ο πρώτος ήρωας της εποποιίας του διαστήματος και το όνομα του γίνεται θρύλος. Στις ΗΠΑ όμως η μεγάλη επιτυχία του Γκαγκάριν άφησε συναισθήματα πικρίας και απογοήτευσης, όπως φαίνεται κι από τα λόγια ενός Αμερικανού γερουσιαστή: «Όλοι θυμούνται τον Λίνμπεργκ, αλλά ποιος θυμάται τον δεύτερο άνθρωπο που πέταξε πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό;».
Για να καλύψουν την καθυστέρηση στην εξερεύνηση του διαστήματος, οι Αμερικανοί ρίχτηκαν σ’ έναν πολυδάπανο αγώνα δρόμου (κόστισε πάνω από 100 δισεκατομμύρια δολάρια της δεκαετίας του 1960) για την κατάκτηση της Σελήνης, που πυροδοτήθηκε κι από τη σαφή εντολή που έδωσε το 1961 ο πρόεδρος Τζ. Φ. Κένεντι: «Το έθνος μας πρέπει να συσπειρωθεί στην επίτευξη αυτού του σκοπού. Πριν τελειώσει αυτή η δεκαετία ο άνθρωπος θα προσεδαφιστεί στο φεγγάρι και θα επιστρέψει ασφαλής στη Γη…»
Η ιδέα και μόνο ότι μια μέρα θα ξυπνούσε υπό τη σκιά ενός «κομουνιστικού φεγγαριού», πανικόβαλε το μέσο Αμερικανό και γι’ αυτό το σχέδιο της κατάκτησης της Σελήνης είχε μεγάλη υποστήριξη από την κοινή γνώμη των ΗΠΑ. Τελικά ο πολυπόθητος στόχος επιτεύχθηκε, χάρη στην επιτυχία του προγράμματος Απόλλων, και η αμερικανική σημαία τοποθετήθηκε στη σεληνιακή Θάλασσα της Γαλήνης στις 20 Ιουλίου του 1969. Για τους Αμερικανούς ήταν πάνω απ’ όλα μια επίδειξη δύναμης και γοήτρου,  αναπτέρωσε την αυτοπεποίθησή τους.
Κανονικά οι Σοβιετικοί θα έπρεπε να απαντήσουν στην πρόκληση της αμερικανικής κατάκτησης της Σελήνης μ’ ένα ακόμη μεγαλύτερο εγχείρημα: με την κατάκτηση του «Κόκκινου Πλανήτη», του Άρη. Όμως οι Σοβιετικοί δεν είχαν τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους αλλά ούτε και τη διάθεση για να κατακτήσουν με θεαματικό τρόπο τον Άρη. Γι’ αυτό και επέλεξαν πιο ρεαλιστικά και οικονομικά βήματα προς την κατεύθυνση της εξερεύνησης του διαστήματος. Μια συνεπής διαστημική πολιτική που ακολουθείται κι από τη σημερινή Ρωσία.


Θερμά επεισόδια και το «μακιαβελικό χέρι» του Κρεμλίνου
Πρέπει να σημειωθεί πως ο Ψυχρός Πόλεμος (1947-1991) δεν ήταν πάντοτε ψυχρός. Θερμά επεισόδια και οξυμένες αντιπαραθέσεις έφεραν ορισμένες φορές τις δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις στο χείλος της πολεμικής αντιπαράθεσης. Το 1960 ένα αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος τύπου U-2 καταρρίφθηκε πάνω από το σοβιετικό εναέριο χώρο. Το 1961 ο Νικήτα Χρουτσώφ απαίτησε τα αμερικανικά στρατεύματα να αποσυρθούν από το Δυτικό Βερολίνο και κατόπιν η ανατολικογερμανική κυβέρνηση έκτισε το Τείχος του Βερολίνου, που έμεινε στην Ιστορία ως «Τείχος του Αίσχους». Το 1963 μια ακόμη κρίση εξελίχθηκε στην Κούβα με αφορμή την εγκατάσταση σοβιετικών πυραύλων σ’ αυτό το νησί της Καραϊβικής που απέχει μόλις 240 χλμ. από τις ακτές της Φλόριντα. Η κρίση αυτή έφερε την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα σε τροχιά πυρηνικού πολέμου, αλλά εκτονώθηκε την τελευταία στιγμή με την απόσυρση των σοβιετικών πυραύλων και την υπόσχεση των ΗΠΑ ότι δεν θα ανέτρεπε το φιλοσοβιετικό καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο (μια υπόσχεση που φαίνεται ότι έχει κρατήσει ως τις μέρες μας).
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Βιετνάμ (1962-1975) οι Σοβιετικοί ενίσχυαν τους κόκκινους Βιετκόνγκ, ενώ κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής και κατοχής του Αφγανιστάν (1979-1988) οι Αμερικανοί ενίσχυαν και υποστήριζαν τους Μουτζαχεντίν. Παρ’ όλα αυτά Αμερικανοί και Σοβιετικοί στρατιώτες δεν βρέθηκαν πότε να πολεμούν ανοικτά ο ένας τον άλλο.
Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι Αμερικανοί αναλυτές έβλεπαν να απλώνεται παντού το «μακιαβελικό χέρι» του Κρεμλίνου και μιλούσαν για «κόκκινο ιμπεριαλισμό» λες και το καθήκον της κομουνιστικής Μόσχας ήταν η εδαφική της επέκταση και όχι η ιδεολογική.  Οι γεωπολιτικοί της Δύσης υποστήριζαν πως το «Μεγάλο Παιχνίδι» του 19ου αιώνα, δηλαδή ο ανταγωνισμός της ηπειρωτικής «ρωσικής αρκούδας» που επιθυμούσε να κατέλθει στις θερμές θάλασσες με τη ναυτική και θαλασσοκράτειρα Βρετανία –τη «λευκή φάλαινα»–, αναβίωσε με τη μορφή του Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση. Το περίφημο «Μεγάλο παιχνίδι» του 19ου αιώνα, δηλαδή η γεωπολιτική αντιπαλότητα της χερσαίας Ρωσίας, η οποία κατείχε την περίφημη Κεντροχώρα (Heartland), με τη ναυτική Βρετανία έδωσε τη θέση της σε μια ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης και της καπιταλιστικής Αμερικής. Υπήρξε εκ μέρους των Δυτικών μια πραγματική γεωπολιτική Ψύχωση περί «σοβιετικής απειλής», η οποία οδήγησε σε υπερβολές. Στη φαντασία των Δυτικών η Ρωσία μετασχηματίστηκε σε ένα γιγαντιαίο φρούριο περιβεβλημένο και προστατευμένο με τις επάλξεις ενός Σταλινικού Σιδηρούν Παραπετάσματος. Στο κέντρο αυτού του «φρουρίου» ήταν το μυστικοπαθές Κρεμλίνο, που ήταν και η επιτομή του «Σιωπηλού Κάστρου», που «διαγράφονταν απειλητικά στις σκοτεινές γωνιές του νου» (Walters, 1974).  


Όλα έδειχναν πως ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν μια νέα αδυσώπητη μάχη για την κυριαρχία του κόσμου. Μόνο που αυτή η «μάχη» ήταν κατασκευασμένη από διάφορα κέντρα των ΗΠΑ με σκοπό όχι απλά να ανασχέσουν την «κομμουνιστική απειλή», αλλά με πρόσχημα την ανάσχεση της, να επεκτείνουν την Αμερικανική Αυτοκρατορία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη μας.
Μια συνωμοσία του αμερικανικού Νότου;
Σήμερα είναι πλέον γνωστό πως οι Σοβιετικοί «ηττήθηκαν» στον Ψυχρό Πόλεμο, δηλαδή σ’ έναν πόλεμο που δεν έγινε ποτέ. Ποιος όμως μπορεί να κρυβόταν πίσω από την δημιουργία του και την ψύχωση «Ψυχρού Πολέμου»; Αν υπάρχει όντως κάποιος υπεύθυνος αυτός θα πρέπει να αναζητηθεί στον Αμερικανικό Νότο!
Ο αμερικανικός Νότος ήταν πάντα όχι μόνον πιο συντηρητικός και ρατσιστικός, αλλά και πιο ψυχροπολεμικός και «αντικομουνιστικός». Υπάρχει μια προφανής εξήγηση γι’ αυτό: Στο Νότο βρίσκονταν η μεγάλη πλειοψηφία των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων και του προσωπικού (αλλά και των αμυντικών βιομηχανιών), που υποστήριζαν ένθερμα τη συμμετοχή στον πόλεμο του Βιετνάμ και τον Ψυχρό Πόλεμο γενικότερα. Ειδικά ο πόλεμος στο Βιετνάμ (1962-1975) οδήγησε σ’ ένα σχίσμα Βορρά-Νότου στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, με τον προοδευτικό Βορρά να υποστηρίζει το αντιπολεμικό κίνημα και την απαγκίστρωση από το Βιετνάμ και το συντηρητικό Νότο να υποστηρίζει ένθερμα τις στρατιωτικές επεμβάσεις και  την ανάσχεση της «κομμουνιστικής απειλής». Ακόμη και σήμερα στις ΗΠΑ οι βόρειες πολιτείες της χώρας π.χ. η Νέα Υόρκη, αντιτίθεται στις στρατιωτικές επεμβάσεις στο Ιράκ και αλλού, ενώ οι νότιες πολιτείες, από τις οποίες προέρχεται και η «Δυναστεία Μπους», υποστηρίζει επίμονα τις στρατιωτικές επεμβάσεις, επειδή η οικονομία των πολιτειών αυτών ωφελείται από τα υψηλά επίπεδα αμυντικών δαπανών που ξεκίνησαν από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Τελικά υπήρχε η περιβόητη «σοβιετική απειλή» ή ήταν μια αμερικανική κατασκευή; Την απάντηση ίσως να τη δίνει η ταινία Ο Καθοδηγητής (The Good Shepherd, 2007), που ουσιαστικά αφηγείται την ιστορία της CIA από την ίδρυση της την επαύριο της λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την κρίση της Κούβας (1962): «Το σοβιετικό σύστημα είναι σάπιο και μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, αν το θελήσετε. Δεν υπάρχει σοβιετική απειλή! Την έχετε κατασκευάσει εσείς για να πουλάτε τα όπλα σας και την κυριαρχία σας στον κόσμο…» Μήπως τελικά και η σημερινή κατασκευή της τρομοϋστερίας εκ μέρους των ΗΠΑ είναι απλώς η συνέχεια του ίδιου μηχανισμού «κατασκευής απειλών», που εγκαινιάστηκε με την κατασκευή του Ψυχρού Πολέμου;

ΚΑΙ  ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΟΙ 

ΙΔΙΟΙ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΕΒΡΑΙΟΙ 

ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ 

ΠΛΕΥΡΕΣ…..
Του Γιώργου ΣτάμκουΠΗΓΗ

Απόρρητα υποβρύχια με υπερηχητικά μέσα!

Μαγνητικές αντλίες χωρίς κινούμενα μέρη, η τεχνολογία θα μπορούσε να ωθήσει τα υποβρύχια σιωπηλά κατά μήκος του πυθμένα των ωκεανών (1964).
Το ενδιαφέρον φαινόμενο να κινηθούν πυρηνικά υποβρύχια με ηλεκτρομαγνητική ώθηση βασίζεται στην ανακάλυψη το 1964 από τον Alfred W. Richardson, και Κ. Gulia, δυο νεαρών μηχανικών βιοϊατρικής από την Ινδία. Οι δύο άνδρες που αναζητούσαν  μια μέθοδο προσομοίωσης άντλησης αίματος μέσα από το ανθρώπινο σώμα ανακάλυψαν με  ενδιαφέρον ότι Θα μπορούσαν να κάνουν τα ηλεκτρικά φορτισμένα άτομα να κινούνται σε μια κατεύθυνση με την εφαρμογή ενός μαγνητικού πεδίου με σωστό τρόπο. Στη συνέχεια, έκαναν μια δεύτερη σημαντική ανακάλυψη οταν μετακίνησαν τα άτομα μαζί με μόρια νερού. 
Ο Richardson και ο Guha ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είχαν ανακάλυψη ενα νέου τύπου αντλίας. Τότε ένας εξωτερικός επιστήμονας από το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών των ΗΠΑ πρότεινε να προσπαθήσουν να αντλήσουν θαλασσινό νερό. Η αντλία λειτούργησε καλύτερα από ποτέ. Η μορφή ηλεκτρομαγνητικής αντλίας, δεν είναι κάτι νέο. Μονάδες που εργάζονται στην ίδια αρχή έχουν χρησιμοποιηθεί για την άντληση υγρών μέταλλων, όπως νάτριο, μέσω των πυρηνικών αντιδραστήρων για σκοπούς ψυκτικού υγρού. Ωστόσο, ποτέ καμιά αντλία δεν είχε κατασκευαστεί για να μετακινήσει θαλασσινό νερό-ηλεκτρονικά, χωρίς κινούμενα μέρη, και χωρίς ήχο. Ήταν κάτι το πρωτοφανές και απόλυτος απόρρητο.
Η κατασκευή απορρήτων αθόρυβων υπέρ ταχέων υποβρύχιων αντικείμενων ήταν προ τον πυλών.
Πρόσφατα διέρρευσαν πληροφορίες για την έρευνα μιας κατηγορίας μικρών υποβρύχιων που θα μπορούν να ταξιδέψουν σε περισσότερους από 100 κόμβους (περίπου 115 μίλια ένα ώρα) σε ένα πρόγραμμα που είναι γνωστό ως “Υποβρύχια Express”. Η τεχνολογία, αν αναπτυχθεί, θα μπορούσε να φέρει επανάσταση μεταφορά των ωκεανών, αν και θα μπορούσε να προσαρμοστεί σε εμπορικά και επιβατηγά πλοία. Το όχημα θα ταξίδευε μέσα σε μια μεγάλη φυσαλίδα αερίου που θα δημιουργείτο μέσα στο νερό, μια διαδικασία γνωστή ως supercavitation. Η φούσκα θα μειώνετε συρομένη δεδομένου ότι η έλξη είναι πολύ χαμηλότερη από ό, τι στον αέρα στο νερό, επιτρέποντας στο όχημα να ταξιδέψει σε υψηλές ταχύτητες. Η Supercavitation τεχνολογία δεν είναι νέα. Η τεχνολογία έχει εφαρμοστεί σε όπλα, αλλά ποτέ για τη μεταφορά οχημάτων, σύμφωνα με την DARPA.
Σήμερα έχουμε καταλήξει σε ένα τρόπο που να μπορούμε να αυξήσουμε δραματικά την αντοχή και την ευελιξία ενός οχήματος σε φάση ” υπερσπηλαίωσης”  “Το πώς γίνεται ακριβώς αυτή η διαδικασία είναι ένα μυστικό. Είναι επαναστατική, αλλά δεν μπορούμε να σας πούμε τι είναι αυτό”, δήλωσε η Jennifer Panosky, διευθυντής του προγράμματος των προηγμένων προγραμμάτων”. Δεν είναι κάτι που θα θέλαμε να γνωρίζουν ακόμη οι άνθρωποι, δήλωσε ο Edson αλλά έχουμε αποδείξει ότι λειτουργεί.  
Ο σχεδιασμός ενός από τα συστήματα θα υπάγετε στην Northrop Grumman Electronic στο Μέριλαντ και το ιπτάμενο ταχύτατο καταδυόμενο όχημα επιλέχτηκε να είναι στο ένα τέταρτο του μεγέθους των μη επανδρωμένων οχημάτων, περίπου  8 πόδια η 4-5 μετρά σε μήκος – διάμετρο;. Το απόρρητο όχημα έκανε μια επίδειξη την άνοιξη του 2010 στα ανοιχτά της Ρόουντ Αϊλαντ που περιλαμβάνε 10 λεπτά ταχύτητες έως και 100 κόμβων !! με ελιγμούς, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου βάθους, σύμφωνα με δήλωση DARPA.
Ερευνητές αναφέρουν ότι τα νέα πειραματικά παράξενα αεροπλάνα υποβρύχια που θα μπορούν να ταξιδέψουν υπερηχητικά και να έχουν ταχύτητες στο νερό με 300 χιλιόμετρα την ώρα!! έχουν κάποιες ομοιότητες με τα άγνωστα υποβρύχια αντικείμενα που παρατηρούνται σε τακτά διαστήματα σε ωκεανούς και λίμνες σε όλο τον πλανήτη.
Πρόσφατα το ρωσικό ναυτικό έχει αποχαρακτηρίσει  αρχεία με συναντήσεις με άγνωστα υποβρύχια αντικείμενα που τεχνολογικά ξεπερνούν οτιδήποτε ανθρώπινη γνωστή κατασκευή αναφέρει το  ειδησεογραφικό πρακτορικό Svobodnaya – Pressa.
Τα αρχεία που χρονολογούνται από τη σοβιετική εποχή είχαν συνταχθεί από ειδική ομάδα του ναυτικού με συγκέντρωση εκθέσεων των ανεξήγητων υποβρύχιων εξαφανίσεων. Η ομάδα με επικεφαλής τον αναπληρωτή διοικητή του Ναυτικού ναύαρχος Νικολάι Smirnov, αποκαλύπτουν πολλές περιπτώσεις με συναντήσεις UFO. Ο Vladimir Azhazha, πρώην αξιωματικός του ναυτικού αναφέρει ότι το “Πενήντα τοις εκατό των συναντήσεων με ΑΤΙΑ συνδέονται με τους ωκεανούς. Δεκαπέντε η και περισσότερο – με λίμνες. 
Σε μια περίπτωση ένα πυρηνικό υποβρύχιο, το οποίο ήταν σε μια αποστολή στον Ειρηνικό Ωκεανό, εντόπισε έξι άγνωστα αντικείμενα. Το υποβρύχιο δέχτηκε ταχύτατες διέλευσης από τα άγνωστα υποβρύχια αντικείμενα αναγκάζοντας τον καπετάνιο του υποβρύχιου να  διατάξει να έρθουν στην επιφάνεια. Τα αντικείμενα το ακολούθησαν και σηκώθηκαν στον αέρα, πετώντας μακριά.  Σε αρκετές περιπτώσεις τα άγνωστα αντικείμενα κινούνται με απίστευτη ταχύτητα. Οι υπολογισμοί έδειξαν ταχύτητες περίπου 230 κόμβων, των 400 χλμ. την ώρα. Η Επιτάχυνση που έχουν είναι τόσο γρήγορη που είναι μια πρόκληση, ακόμη και στην επιφάνεια. Ήταν σαν τα αντικείμενα να αψηφούσαν τους νόμους της φυσικής ανέφεραν οι ρώσοι πλοίαρχοι.
Όπως έγραψε το επιστημονικό περιοδικό New Scientist, μερικές εβδομάδες πριν από το “ατύχημα  του ρώσικου υποβρύχιου Kursk, οι  βασικές αρχές της Θεωρίας της “υπερσπηλαίωσης  εξηγούν το πώς ένα αντικείμενο μπορεί να ξεπεράσει την ταχύτητα του ήχου στο νερό (5.400 Km την ώρα, πενταπλάσια απ’ ό,τι στον αέρα!). Κάποιοι ελπίζουν  λέει το περιοδικό,  να την ξεπεράσουν !? με υποβρύχια που θα κινούνται με 1,5 χιλιόμετρο το δευτερόλεπτο.  Από το 1950   ξεκίνησαν οι πειραματισμοί σε υποβρύχια για μεγαλύτερες ταχύτητες .Το 1953 ναυπηγήθηκε το  πειραματικό Αλμπακορ που με βελτιωμένους   ηλεκτροκινητήρες έφτασε  επίσημα τα 45 Ν.Μ. αλλά ανεπίσημα τα 80 Ν.Μ !!  Το Αλμπακορ ήταν η αιτία να δημιουργηθούν ορολογίες  όπως το “Υδροβατικος ” που σήμαινε αυξημένη ευελιξία και ταχύτητα  .Το 1960 δημιουργείται το πρώτο ?  πειραματικό ηλεκτρομαγνητικό Υποβρύχιο  που κατασκευάστηκε   από το  California University Santa Barbara  .
Είναι σαν κάποιος εδώ στον πλανήτη μας να κατέχει τεχνολογία 50 χρονιά μπροστά αναφέρουν μυστικά η στρατιωτικοί των ΗΠΑ. 
Το 1966, επιστήμονες πού επέβαιναν σ’ ένα σκάφος ερευνών, γεμάτο ηλεκτρονικό άντι-ύποβρύχιο πολεμικό εξοπλισμό, συνέλαβαν στον ηχητικό εντοπιστεί αλλόκοτα διακεκομμένα σήματα, πού προέρχονταν από βάθος 30.000 πόδια. Ανίκανοι να προσδιορίσουν τό αντικείμενο πού τα προκαλούσε, οι επιστήμονες τό ονόμασαν χιουμοριστικά ζώο των <180 περιστροφών άνά λεπτό>, γνωρίζοντας πώς δεν πρόκειται για κάποια μορφή θαλάσσιας ζωής, άλλα για κάποιο άψυχο αντικείμενο, πού περνούσε πολύ βαθιά κάτω άπ’ αυτούς.  
Στης 7 Αύγουστου 1975  το πλήρωμα ενός αλιευτικού παρακολούθησε για 4 λεπτά ένα μεγάλο αντικείμενο να κινείτο βαθιά στα νερά  της βόρειας Νορβηγίας. Οι στρατιωτικές αρχές δήλωσαν ότι δεν υπήρχε νορβηγικό ή συμμαχικό υποβρύχιο στην περιοχή και άρχισαν μια εκτεταμένη έρευνα με αεροπλάνα, ελικόπτερα και τορπιλακάτους. Ως συνήθως, οι προσπάθειές τους ήταν μάταιες.
Στης 29 Αύγουστου 1964 το Ελτάνιν, ένα ωκεανογραφικό σκάφος εξοπλισμένο με μία υποβρύχια φωτογραφική μηχανή, πού μπορούσε νά κατέβει σε πολύ μεγάλα βάθη, πήρε φωτογραφίες σε βάθος 13.500 πόδια, σε μία τοποθεσία 1.000 μίλια δυτικά από το Ακρωτήριο Χόρν, της Νότιας Αμερικής. Όπως απέδειξε τό φιλμ πού εμφανίστηκε φαινόταν θαμπά, άλλα χωρίς καμία αμφιβολία, ένα εκπληκτικό μηχάνημα, σκεπασμένο από βέργες πού προεξείχαν και θύμιζαν κεραίες τηλεόρασης. Οι επιστήμονες παραδέχτηκαν πώς ήταν αδύνατο νά επρόκειτο για κάποιο θαλάσσιο φυτό σ’ αυτό τό βάθος όπου δέν έφτανε κανένα φώς, κι ούτε θά μπορούσε νά ήταν κάποια μορφή κοραλλιών.
Υποψίες για χρήση ξένης τεχνολογίας έκανε και ο Ζακ ΥΒ Κουστω.  
Κατά τη διάρκεια τού 1965-66, ο  Ζάκ-Υβ Κουστω και το τεχνικό του πλήρωμα άρχισαν να εξερευνούν με υποβρύχια Τα βάθη τής Λίμνης Τιτικάκα τού Περού. Η λίμνη είναι ψηλότερη τού κόσμου, σε υψόμετρο 12.000 πόδια.  Φαινομενικά ό Κουστώ εργαζόταν πάνω σ’ ένα κινηματογραφικό έργο τού Ουωλτ Ντίσνεϋ, κυκλοφορούσαν όμως φήμες ότι είχε εξουσιοδοτηθεί να ανακαλύψει τη γινόταν στον βυθό της λίμνης  γιατί είχαν γίνει συχνά αντιληπτά άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα που πετούσαν να βυθίζονται μέσα στη λίμνη. Το Ναυτικό τού Περού είχε αναφέρει επίσημα 36 UFO πού είχαν χαθεί μέσα στο νερά της Λίμνης Τιτικάκα μέσα σε μια περίοδο τεσσάρων μόνο εβδομάδων. Ο Κουστώ δεν βρήκε τίποτα στον πυθμένα τής λίμνης, – Τουλάχιστον τίποτα δεν έγινε γνωστό στο κοινό.

ΤΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΑ ΑΓΟΡΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ GARDASIL

Σχεδόν ένα εκατομμύριο έφηβα αγόρια που ζουν στην Αυστραλία πρέπει να εμβολιαστούν με το εμβόλιο Gardasil για τον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV), κατά τους επόμενους μήνες και χρόνια, σύμφωνα με νέες εκθέσεις. 
Η πρώτη χώρα στον κόσμο θα δώσει επίσημα το πράσινο φως για τη χορήγηση του εμβολίου στους άνδρες. Η Αυστραλία οδηγεί τώρα το φορτίο για να θέσει όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά, τόσο αγόρια όσο και κορίτσια, στο δρόμο της ζημίας ως αποτέλεσμα της αναγκαστικής έκθεσης σε αυτό το θανάσιμο εμβόλιο. 
Όπως αναφέρθηκε από το ABC News και άλλους, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας ουσιαστικά υπέκυψε στις συνεχιζόμενες πιέσεις από την CSL Limited , την εταιρεία που συνεργάζεται με το εμβόλιο της Merck & Co γ για να χορηγήσει το Gardasil παγκοσμίως, επιτρέποντας να δοθεί το εμβόλιο σε αγόρια.
Η CSL Limited προσπάθησε και απέτυχε στην διάρκεια των προηγούμενων ετών να μπορέσει να εγκρίνει το εμβόλιο για τα αγόρια, αλλά τώρα με χαροπή έγκριση από την αυστραλιανή ομοσπονδιακή υπουργό Υγείας Τάνια Plibersek, ο εταιρικός γίγαντας βεβαιώνει την άφιξη του σάπιου φρούτου των κόπων του. «Είναι ενα πολύ συναρπαστικό ταξίδι, μια αυστραλιανή εφεύρεση, ενα παγκόσμια πρώτο εμβόλιο για τις γυναίκες και τώρα ένα παγκόσμιο πρώτο εμβόλιο για τους νεαρούς άνδρες.
Η Plibersek μπροστά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης σχετικά με την απόφαση, σχεδόν υπονοώντας, είπε ότι η χώρα της αξίζει κάποια αναγνώριση ή ανάθεση για πρωταρχικό ρόλο του Gardasil παγκοσμίως. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η αυστραλιανή κυβέρνηση θα ξεκινήσει τη χορήγηση των τριών-εμβολιασμών στη σειρά του Gardasil σε αγόρια ηλικίας 12 και 13, και αργότερα την επέκταση της κάλυψης σε ορισμένα αγόρια 14 και άνω ως τμήμα ενός αποκαλούμενου προγράμματος «προφθάστε».  
Και το εθνικό πρόγραμμα ανοσοποίησης της χώρας (NIP) θα παρέχει τον εμβολιασμό «δωρεάν,» που φυσικά σημαίνει ότι οι φορολογούμενοι θα αναγκάζονται να πληρώσουν το τίμημα είτε τους αρέσει ή όχι.
Επιμέλεια άρθρου Vagedim