Το χρέος είναι ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ (και «άρα» διαγραμμένο»)!



«Όλοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει τα χρέη της», έλεγε την περασμένη βδομάδα σε συνέντευξή του στο «Spiegel», ο Τζορτζ Σόρος. «Όχι», απαντά η κυβέρνηση, το χρέος είναι «βιώσιμο» και θα το πληρώσουμε. Μόνο να: Δώστε μας μια 
επιμήκυνση μέχρι το… 2064!

Γράφει ο  Νίκος Μπογιόπουλος

Αφού λοιπόν ήδη μας το ξεφούρνισαν πόσο μακριά πάει αυτό το παραμύθι, ας κάνουμε μια ανακεφαλαίωση: Υποτίθεται πως όσα φρικτά βιώνει ο ελληνικός λαός τα βιώνει για να μειωθεί το χρέος. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το εξής:

Το 2009 το δημόσιο χρέος ήταν στο 129% του ΑΕΠ. Αλλά το 2014 (σύμφωνα με το προσχέδιο του προϋπολογισμού) μετά από τέσσερα χρόνια αδιάκοπης βαρβαρότητας, μετά από δύο μνημόνια, μετά από διαρκείς εφαρμοστικούς, από μεσοπρόθεσμα και από μακροπρόθεσμα μέτρα λεηλασίας, μετά από χαράτσια, φοροληστείες και «κουρέματα», το χρέος αναμένεται να έχει εκτιναχτεί στο 177,5% του ΑΕΠ!

Δηλαδή θα είναι κατά 50 μονάδες μεγαλύτερο ως ποσοστό του ΑΕΠ από τη στιγμή που υποτίθεται ότι άρχισαν να το μειώνουν!


Μετά από 4 χρόνια μνημονίων το χρέος το 2014 θα βρίσκεται στο 177,5% του ΑΕΠ (προσχέδιο προϋπολογισμού για το 2014)


Αυτός ο κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει. Και σίγουρα δεν πρόκειται να τον σταματήσουν τα μνημόνια. Τα μνημόνια και οι τρόικες δεν μειώνουν το χρέος. Ποτέ δεν είχαν τέτοιο στόχο. Τα μνημόνια και οι τρόικες «ταΐζουν» το χρέος.

Οι κυβερνώντες λένε ότι παίρνουν δάνεια (και συνάπτουν μνημόνια) γιατί η χώρα έχει χρέη. Ψέμα! Ισχύει το αντίστροφο: Οι χώρες (όχι μόνο η Ελλάδα) δεν παίρνουν δάνεια επειδή έχουν χρέη, έχουν χρέη επειδή παίρνουν δάνεια! Και τα μεν δάνεια τα ξεκοκκαλίζουν οι πλουτοκράτες. Τα δε – όλο και αυξανόμενα – χρέη των δανείων τα φορτώνονται οι λαοί. 

Αυτή δεν είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς, μέσα από αυτήν τη διαδικασία, οι χρεωμένες χώρες κατέβαλαν στους πιστωτές τους για αποπληρωμή παλιότερων χρεών το διάστημα 1984 – 2000 το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρισ. δολαρίων!

Χαρακτηριστικό επίσης το παράδειγμα που έρχεται από τη δεκαετία του ’80 και αποτυπώνεται στα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας: Στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες προς τους πιστωτές τους ήταν 430 δισ. δολάρια. Παρά το γεγονός ότι μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια, στο τέλος της ίδιας χρονιάς είχαν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 880 δισ. δολάρια. Μέσα σε μια εξαετία, δηλαδή, χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από εκείνο που αρχικά είχαν δανειστεί, και ενώ την ίδια ώρα είχαν ήδη πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!

Κάπως έτσι, σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών, επέρχεται – όπως περιέγραφε ο Λένιν – ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε».


Όπως προκύπτει από την προχτεσινή έκθεση της Eurostat, η πολιτική της «μείωσης των χρέους» έχει οδηγήσει σε αύξηση του χρέους σε όλα (ανεξαιρέτως!) τα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης


Η πολιτική της λιτότητας, με μνημόνια και τρόικες ή χωρίς, αξιοποιεί το χρέος ως πρόσχημα για νέες μειώσεις μισθών, για νέες μειώσεις συντάξεων, για νέες αυξήσεις φόρων, για γενικό ξεπούλημα, για κατάργηση κάθε έννοιας εργασιακών δικαιωμάτων. Συνεχίζοντας (με ή χωρίς μνημόνια) την ίδια πολιτική, την πολιτική του μνημονίου, δεν μειώνουν το χρέος. Το διογκώνουν! Το πολλαπλασιάζουν!

Τα παραπάνω δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου «λάθους». Και σίγουρα στην περίπτωση της Ελλάδας δεν έχει γίνει κανένα «λάθος»…

Τα χρέη και τα ελλείμματα (ή τα πλεονάσματα) είναι μέρος του δημόσιου πλούτου που παράγεται από τον ιδρώτα των πολλών. Είναι κι αυτά, δηλαδή, κομμάτια του συνολικού δημόσιου πλούτου που κάποιοι λίγοι κηφήνες τον υπεξαιρούν διαχρονικά. Τα δάνεια που προκαλούν τα χρέη δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) σε μισθούς και συντάξεις εργαζομένων, όπως με θρασύτητα ισχυρίζονται οι «όλοι μαζί τα φάγαμε». Επιστρέφουν σχεδόν στο σύνολό τους σε δανειστές και τοκογλύφους! Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στην Υγεία και την Παιδεία. Πάνε στους τραπεζίτες, στους εφοπλιστές, στους κεφαλαιοκράτες που τα απομυζούν για να χρηματοδοτούν τις μπίζνες και τις ανακεφαλαιώσεις τους. Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στο ανύπαρκτο κράτος Πρόνοιας. Πάνε για να καλύπτονται οι τρύπες από τις φοροαπαλλαγές, τις φοροελαφρύνσεις, τα «πακέτα» ενισχύσεων, τις επιχορηγήσεις προς την ολιγαρχία. Πάνε για το μεγάλο φαγοπότι που άλλοτε λέγεται Ολυμπιάδα, άλλοτε λέγεται υποβρύχια που γέρνουν και μονίμως λέγεται ΝΑΤΟικοί εξοπλισμοί.

Εν ολίγοις: Ο δανεισμός και η υπερχρέωση αποτελεί τη (συνήθη στον καπιταλισμό) τακτική της ολιγαρχίας, μέσω της οποίας το κεφάλαιο αφενός εξασφαλίζει πηγές για τη δική του ρευστότητα, αφετέρου συνεχίζει να χρεώνει τα βάρη του δικού του δανεισμού στα λαϊκά στρώματα.

Εκεί πηγαίνουν τα δάνεια. Από εκεί προέρχονται τα χρέη. Αυτά πληρώνει ο ελληνικός λαός. Και τα πληρώνει αέναα.

Απόδειξη:

1) Από το Μάαστριχτ και μετά, δηλαδή την τελευταία 20ετία, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κερδοσκόπους το αστρονομικό ποσό των 772,9 δισ. ευρώ!

2) Μόνο από το 2000 και μετά, δηλαδή από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια μακροπρόθεσμων δανείων το ποσό των 400,5 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο, για εξοφλήσεις εντόκων και βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει πληρώσει πάνω από 240 δισ. ευρώ. Άθροισμα: 640,5 δισ. ευρώ!


Τα παραπάνω στοιχεία και οι σχετικοί πίνακες, που περιλαμβάνουν τις δαπάνες για την καταβολή τόκων, χρεολυσίων και τις εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων και εντόκων γραμματίων, ομολογούνται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του 2013 (σελίδα 133)


Από τη μια μεριά, λοιπόν, το κράτος και οι κυβερνήσεις δανείζονται αστρονομικά ποσά με τα οποία χρηματοδοτείται η δράση των κεφαλαιοκρατών. Από την άλλη μεριά ο λαός πληρώνει τα χρέη των κεφαλαιοκρατών και του κράτους και μάλιστα στο πολλαπλάσιο. Με τόκο!

Είναι προφανές, λοιπόν, τι συμβαίνει:

Ο ελληνικός λαός που για να καταστήσει «βιώσιμο το χρέος» – ένα χρέος που άλλοι το δημιούργησαν, άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι το «έφαγαν» -πλήρωσε μόνο την τελευταία 20ετία σε τόκους κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ευρώ, τώρα, πάλι στο όνομα της «βιωσιμότητας του χρέους», θα «πρέπει» να ζήσει χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς δουλειά, χωρίς δικαιώματα, ώστε μέχρι το 2020 να τους έχει πληρώσει άλλα τόσα. Και αφού τους τα πληρώσει κι αυτά, τότε – το 2020 – θα τους «χρωστάει» κι άλλα τόσα, τα οποία (αν το σενάριο του κ.Στουρνάρα για 50ετές ομόλογο «ευωδοθεί») θα τα πληρώνει μέχρι το 2064. Που τότε θα του πουν ότι χρωστάει κι άλλα τόσα κοκ!

Επομένως, από τα προηγούμενα, αν απορρέει κάτι ως χρέος του λαού, είναι τούτο:

Το ευγενέστερο των «χρεών» του λαού, συνώνυμο της ίδιας του της ύπαρξης, είναι να οργανωθεί, να αντισταθεί και να διαγράψει το χρέος που όχι μόνο το έχει πληρώσει διπλό και τρίδιπλο, αλλά του λένε ότι θα το πληρώνουν και τα παιδιά του και τα εγγόνια του, κι αυτό, το πληρωμένο χρέος, ποτέ δεν θα τελειώνει!

Αν κάτι απορρέει ως πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι η λύση σε αυτή την ατέλειωτη φρίκη δεν θα έρθει ούτε με την «επιμήκυνση» του χρέους, ούτε με τα «κουρέματα», ούτε με λογιστικούς προσδιορισμούς για το ποιο είναι το «καλό» και ποιο είναι το «κακό» χρέος, ποιο είναι «επονείδιστο» χρέος και ποιο όχι. Το χρέος είναι όλο επονείδιστο και κυρίως είναι όλο ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ. Από ένα λαό που δεν είχε καμία οφειλή, αλλά το πλήρωσε!

Εναπόκειται, τελικά, στον ίδιο τον λαό να επιβάλλει εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις που θα καταστήσουν το πληρωμένο χρέος και διαγραμμένο.

Υστερόγραφο:

Αν η δική μας προσέγγιση είναι «δογματική», τότε παραπέμπουμε σε ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από άρθρο της (καθόλου δογματικής) «Καθημερινής» της περασμένης Κυριακής: 

«Δύο διάσημοι οικονομολόγοι που ασχολούνται ειδικά με την κρίση της Ευρωζώνης, ο Βέλγος καθηγητής στην Οικονομική Σχολή του Λονδίνου (LSE), κ. Paul De Grauwe, και η Κινέζα καθηγήτρια στο Κολλέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, κ. Yuemei Ji, σε κοινή εργασία τους, μελετούν τα δεδομένα και καταλήγουν στην εξής απάντηση: Κληρονομιά της λιτότητας θα είναι τα μη βιώσιμα χρέη (…). Μεταξύ των περιπτώσεων που επικαλούνται για να στηρίξουν το συμπέρασμά τους είναι η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και βεβαίως (όπως θα έχετε καταλάβει…) η χώρα μας. Αν υποθέσουμε -γράφουν- ότι η Ελλάδα θα πληρώνει επιτόκια όχι μεγαλύτερα από τον ρυθμό της ετήσιας οικονομικής μεγέθυνσής της, για να μειωθεί το χρέος της στο 90% του ΑΕΠ θα απαιτηθούν 22 έως 50 χρόνια, ανάλογα με το ύψος των ετήσιων πρωτογενών πλεονασμάτων. Θα απαιτηθούν 50 χρόνια αν το πρωτογενές πλεόνασμα είναι 2% ετησίως, 30 χρόνια αν είναι 3% και 22 χρόνια αν είναι 4%. Όπερ σημαίνει, επιβολή πολύ βαριάς λιτότητας επί 22 χρόνια ή βαριάς επί 30 χρόνια ή λιγότερο βαριάς (αλλά, πάντως, λιτότητας…) επί μισό αιώνα, για 50 χρόνια (…)».

email: mpog@enikos.gr

Το ευρώ και η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Tου Γιώργου Καραμπελιά 
  
Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. την οποία επιδιώκουν οι ελληνικές κυβερνήσεις από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και η οποία εγκαινιάσθηκε το 1980 αποτελεί συνέπεια δύο βασικών γεωπολιτικών δεδομένων. Πρώτον, του χωρισμού της Ευρώπης σε ανατολικό και δυτικό στρατόπεδο με αποτέλεσμα η Ελλάδα να αποτελεί μέχρι το 1989 τη μοναδική χώρα που ανήκε στη δυτική συμμαχία και το ΝΑΤΟ στη νοτιοανατολική Ευρώπη έναντι των υπόλοιπων βαλκανικών χωρών που ανήκαν είτε στο σύμφωνο της Βαρσοβίας, είτε στους αδέσμευτους (Γιουγκοσλαβία), είτε συμμαχούσαν με την «μακρινή κόκκινη Κίνα» (η Αλβανία του Εμβερ Χότζα). Ο χωρισμός των Βαλκανίων ανάμεσα σε μια «δυτική» Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες απέκλειε λίγο πολύ μια βαλκανική στρατηγική, τέτοια που προσπάθησε να αναπτύξει ο Παπαναστασίου από το 1930. Το δεύτερο γεωπολιτικό δεδομένο το οποίο επιτείνεται μετά το 1974 την κατοχή της Β. Κύπρου από την Τουρκία και την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο, είναι η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής μέσω της προσφυγής σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή συμμαχία. Στρατηγική που ήταν ιδιαίτερα εμφανής στις προσπάθειες του Κων. Καραμανλή και την ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με την Γαλλία στην δεκαετία του ’70.

Τέλος, και ίσως αποφασιστικότερης σημασίας, η παρασιτική φύση του κεφαλαίου έναντι της Δύσης βαθειά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, ολοκλήρωνε τον «μονόδρομο» της στροφής προς την Ε.Ε. Και όλα αυτά παρ’ ότι ήταν προφανές πως η ένταξη αυτή θα είχε αρνητικές συνέπειες ιδιαίτερα για την ελληνική βιομηχανική παραγωγή η οποία καλούνταν να ανταγωνιστεί χωρίς δασμολογική προστασία τις πολύ ισχυρότερες δυτικοευρωπαϊκές οικονομίες.


Ωστόσο, κατ’ εξοχήν το γεγονός της δραματικής και βίαιης επανεμφάνισης της τουρκικής επιθετικότητας μετά το 1974, παρέσυρε οποιαδήποτε αντίθετη άποψη. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου το οποίο είχε ταχθεί ενάντια στη ΕΟΚ (είναι γνωστό το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο») προσαρμόστηκε εν τέλει σ’ αυτή τη νέα «εθνική» στρατηγική απέναντι στην οποία αντιτασσόταν μόνο το ΚΚΕ – αντίθεση που θεωρούνταν ιδιοτελής εξαιτίας της προσκόλλησής του στην Σοβιετική Ένωση και τα συμφέροντά της.

Η ένταξη στην ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά από λίγα χρόνια) μετέβαλε ριζικά την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Αποσυνέθεσε σταδιακά την ελληνική βιομηχανία και μετέβαλε την αγροτική παραγωγή σε έναν επιδοτούμενο τομέα που προσέφερε μεν εισόδημα και ανέβασε το βιοτικό επίπεδο των αγροτών, με τίμημα όμως τη σταδιακή μεταβολή τους σε παράσιτα της ευρωπαϊκής οικονομικής μηχανής. Η ελληνική οικονομία και ιδιαίτερα το τραπεζιτικό σύστημα «εκσυγχρονίστηκαν», οι Έλληνες είδαν μία άνοδο των εισοδημάτων του τριτογενή τομέα, και μία ενίσχυση του καταναλωτικού τους επιπέδου. Ωστόσο, αυτός ο παρασιτικός «εκσυγχρονισμός» στηριζόταν σ’ ένα συνεχώς διογκούμενο δανεισμό, και την οικοδόμηση ενός κοινωνικού κράτους με δανεικά, χωρίς να θιγούν ουσιαστικά τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα που συνέχιζαν να αναπαράγουν τη θέση τους μέσω της φοροδιαφυγής και της εκτεταμένης φυγής των κεφαλαίων. Βέβαια, η κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου μετά το 1989 και η γενικευμένη τάση όλων των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών να προσδεθούν στην Ε.Ε., μετέβαλε την Ελλάδα σε μια ευρωπαϊκή «όαση» «ευημερίας στην νοτιοανατολική Ευρώπη και ενίσχυσε της φιλοευρωπαϊκές τάσεις. Στην ίδια κατεύθυνση θα λειτουργήσει και η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ η οποία λειτουργούσε ως παράγοντας αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας. Εξάλλου, η αθρόα είσοδος μεταναστών από την καταρρεύσασα ανατολική Ευρώπη, η εγκαινίαση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και μια ροή άφθονου και άκοπου χρήματος προς τις ελληνικές ψευδοελίτ και τελευταίο αλλά όχι ελάχιστο η μεταφορά του κέντρου βάρους της χρηματοδότησης εκπαιδευτικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων από την Αθήνα στις Βρυξέλλες, δημιούργησε μία ευρύτατη και πρωτοφανή φιλοευρωπαϊκή συναίνεση στο σύνολο των νέων και των παλαιών ελίτ.

Το κλεπτοκρατικό σύστημα τροφοδοτούνταν πλέον από το «χρήμα των Βρυξελλών» με αντίτιμο την αυξανόμενη εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας και τη διεύρυνση του εμπορικού ελλείμματος. Αυτή η διαδικασία θα γνωρίσει ένα νέο τεράστιο άλμα προς τα εμπρός με την ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, η οποία δεν ανταποκρινόταν σε καμιά ζωτική ανάγκη της οικονομίας ή των γεωπολιτικών συμφερόντων μας. Αντίθετα θα μας αφαιρέσει τη δυνατότητα της προσαρμογής στον οικονομικό κύκλο και στην αντιμετώπιση του ανταγωνισμού πολύ ισχυρότερων οικονομικά χωρών.  Το ευρώ βοήθησε μόνο τον δανεισμό που έγινε πολύ ευκολότερος και την πάρα πέρα παρασιτοποίηση της ελληνικής οικονομίας.

Έτσι στην δεκαετία του 2000 οι Έλληνες μπορούσαν να νοιώθουν πλέον «δυτικοευρωπαίοι». Μπορούσαν να ταξιδεύουν σ’ ολόκληρη την Ευρώπη χωρίς διαβατήριο και αλλαγή συναλλάγματος, να καταναλώνουν ταυτόχρονα με τους Παριζιάνους τα τελευταία δημιουργήματα της μόδας και να αγοράζουν φτηνώτερα αυτοκίνητα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 και η κατάκτηση του Euro στο ποδόσφαιρο, αποτέλεσαν το απόγειο αυτής της ευφορίας παρασιτικού χαρακτήρα. Η αριστερά συμμετείχε στις ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις στη Γένοβα, στη Βαρκελώνη, στις Βρυξέλλες, στην Πράγα, οργάνωνε  συγκεντρώσεις του ευρωπαϊκού φόρουμ στη Θεσσαλονίκη και δεν διανοούνταν πλέον παρά μόνο ένα αποκλειστικά δυτικοευρωπαϊκό μέλλον. Γι’ αυτό θα στρέφεται βίαια ενάντια σε κάθε «εθνικιστική» παρέκκλιση ταυτιζόμενη με τις αξίες της Δύσης. Εξ ού και η αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα, η εγκατάλειψη της παράδοσης, η γενικευμένη πολιτιστική αλλοτρίωση της νεολαίας.

Η γερμανική Ευρώπη και η κρίση
Το 2009 θα έλθει λοιπόν η ώρα μιας αναπάντεχης κρίσης που έπιασε στον ύπνο τους πάντες. Και όμως οι προϋποθέσεις είχαν ήδη συγκεντρωθεί.  Η Ελλάδα, δεν αποτελεί πλέον για τη γερμανοκεντρική Ευρώπη παρά μία ανατολικομεσογειακή απόφυση, μια και η διεύρυνση της ΕΕ προς Ανατολάς μας είχε αφαιρέσει το ρόλο της βιτρίνας της Δύσης στα Βαλκάνια και την Ανατολή. Η κατάρρευση και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης εξάλλου, μείωσαν την γεωπολιτική της σημασία ως προμαχώνα έναντι της σοβιετικής διείσδυσης, ενώ το οικονομικό βάρος της περιοχής μετακινήθηκε προς την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Γι’ αυτό και η νέα γλώσσα της Γερμανίας και της ευρωπαϊκής επιτροπής έναντι της Ελλάδας.

Η ίδια η Ε.Ε. είχε πλέον μεταβληθεί ριζικά. Η αρχική ευρωπαϊκή κοινότητα των έξι χωρών είχε μεταβληθεί σε έναν γίγαντα είκοσι εφτά χωρών, με πάνω από πεντακόσια εκατομμύρια κατοίκους, οικοδομημένη σε δύο ομόκεντρες ζώνες. Η πρώτη περιλαμβάνει τις δεκαεφτά χώρες της ευρωζώνης με πυρήνα τους τη νέα ενιαία Γερμανία που υποκατέστησε το ισχυρό μάρκο με το ισχυρό ευρώ. Η γερμανική ενοποίηση είχε πλέον μεταβάλει και τα γεωπολιτικά δεδομένα στην Ευρώπη. Μέχρι το 1989, τέσσερεις χώρες με ταυτόσημο πληθυσμιακό βάρος και λίγο πολύ ανάλογο οικονομικό βάρος, η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία και η Μ. Βρετανία (με πληθυσμούς εξήντα εκατομμυρίων η καθεμία και ΑΕΠ λίγο πολύ ισοϋψές) εξασφάλιζαν μία πολυμέρεια στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση που είχε σαν κέντρο της τον άξονα Βόννης-Παρισίων. Σε αυτή την Ευρώπη η συμμετοχή των εθνών κρατών ήταν λίγο πολύ τυπικά ισότιμη με δικλείδες ασφαλείας που ενίσχυαν τις μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες (ισχυρότερη αντιπροσώπευσή τους στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αρχή της ομοφωνίας ή της πλειοψηφία κρατών στη λήψη αποφάσεων κ.λπ.). Από τη στιγμή όμως που κατέρρευσε το αντίπαλο σοβιετικό δέος, ενοποιήθηκε η Γερμανία και άρχισε η κούρσα της παγκοσμιοποίησης, τα δεδομένα μεταβλήθηκαν δραματικά:

Η Γερμανία μεταβάλλεται και πάλι σε μια πρωσική αυτοκρατορική δύναμη (εξάλλου η πρωτεύουσά της μεταφέρεται στο Βερολίνο), ενώ στα ανατολικά της ανοίγεται μια αγορά εκατό εκατομμυρίων ανθρώπων. Μεταβάλλεται στην κεντρική δύναμη της νέας αυτής Ευρώπης που θα της προσφέρει τα μεγέθη για να μπορεί να ανταγωνιστεί ισότιμα τις άλλες μεγάλες περιφερειακές δυνάμεις (ΗΠΑ, Ινδία, Κίνα, κ.λπ.). Το Μάαστριχτ, το ευρωπαϊκό σύνταγμα, το ευρώ και η ευρωζώνη αποτελούν τους αναβαθμούς της οικοδόμησης αυτής της νέας αυτοκρατορικής γερμανικής Ευρώπης, την οποία η Γερμανία βλέπει να οικοδομείται σε δύο ή ίσως και τρεις ζώνες. Μία ζώνη του πυρήνα της Β. Ευρώπης στην οποία θα συμμετέχει και η υποταγμένη αλλά ακόμα πυρηνική δύναμη Γαλλία και μία δεύτερη που θα περιλαμβάνει τις χώρες της νότιας και ανατολικής Ευρώπης, είτε συμμετέχουν είτε όχι στην ευρωζώνη, καθώς και –υπέρτατη ύβρη για τις ΗΠΑ– τη Μεγάλη Βρετανία.

Η οικονομική κρίση, απετέλεσε την ευκαιρία και την στιγμή για να διευκρινιστούν και να οριστούν αυτά τα νέα πεδία. Η γερμανική στρατηγική αντιμετώπισε ένα νέο πρόβλημα. Ενώ η ανατολική Ευρώπη βρίσκεται εκτός της ζώνης του ευρώ και επομένως τα δημοσιονομικά προβλήματά τους δεν επηρεάζουν άμεσα τον ευρωπαϊκό πυρήνα, αντίθετα οι χώρες της νότιας Ευρώπης ως επιβίωση μιας παλιότερης εποχής βρίσκονται στο εσωτερικό της και επηρεάζουν αποφασιστικά το σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Για τους Γερμανούς πρόκειται για μία απαράδεκτη «επιβίωση» μιας παλιάς Ευρώπης των εθνών-κρατών. Διότι το αυτοκρατορικό σχήμα επιτάσσει τον διαχωρισμό μεταξύ των ζωνών του κέντρου και της περιφέρειας.

Η παρουσία λοιπόν της Ελλάδας στον σκληρό πυρήνα, αποτελούσε μια πρωτοφανή παραφωνία για τη γερμανική πολιτική (γι’ αυτό και η Μέρκελ θα κατηγορήσει τον Σρέντερ και τους σοσιαλδημοκράτες ότι την άφησαν κακώς να εισέλθει στην ζώνη του ευρώ). Η αρχική στρατηγική των Γερμανών το 2010, όπως το αναγνώρισε ο Σόιμπλε, στόχευε στην εκδίωξη της Ελλάδας και την μετάθεσή της στη δεύτερη ευρωπαϊκή ζώνη. Εν τέλει όμως αυτό δεν μπόρεσε να το επιτύχει κυρίως λόγω της αλλαγής των γεωπολιτικών δεδομένων στην περιοχή. Η άρνηση των Τούρκων να επιτρέψουν τη χρήση του τουρκικού εδάφους για την επίθεση στο Ιράκ, η σύγκρουση της Τουρκίας με το Ισραήλ, η αυξανόμενη αναταραχή που έφερε η «αραβική άνοιξη» σε όλη την περιοχή, ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία και κ.ο.κ. μετέβαλαν τα γεωπολιτικά δεδομένα.

Ο συμβιβασμός έγινε πάνω στην πλάτη μας
Οι Αμερικανοί δεν επιθυμούσαν καθόλου την είσοδο και της Ελλάδας σε μια εποχή αβεβαιότητας, την οποία θα προκαλούσε ούτως ή άλλως η εκδίωξή της από την ευρωζώνη σε συνθήκες αναταραχής και πανικού, στο βαθμό μάλιστα, που ανάλογη έτεινε να είναι και η στάση του εβραϊκού λόμπι. Έτσι, πραγματοποιήθηκε ένας συμβιβασμός μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών που εκφράστηκε από έναν άνθρωπο των Αμερικανών τον Γιώργο Παπανδρέου και τη συγκρότηση της τρόικας και τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Η Ελλάδα θα παρέμενε στην ευρωζώνη με τίμημα όμως μια εσωτερική υποτίμηση χωρίς ιστορικό προηγούμενο και την μεταβολή της σε αποικία χρέους των Γερμανών.

Ένας τέτοιος συμβιβασμός είναι προς όφελος και των υπόλοιπων νότιων χωρών και της Γαλλίας διότι διατηρεί στο εσωτερικό της ευρωζώνης εκείνες τις δυνάμεις που θα επιτρέψουν πιθανώς στο μέλλον μια αναμέτρηση με τις αυτοκρατορικές διαθέσεις της Γερμανίας! Πολλοί υποστηρίζουν πως οι Γερμανοί υποχώρησαν από τη στρατηγική της εκδίωξης της Ελλάδας, διότι φοβούνταν ένα πιθανό ντόμινο που θα οδηγούσε σε κρίση το σύνολο της Ευρωζώνης και θα εξαπλωνόταν πιθανώς στην Ισπανία, την Πορτογαλία ή ακόμα και την Ιταλία. Εν τούτοις, εάν η Γερμανία ήθελε να εκκαθαρίσει την ευρωζώνη από τα ξερά κλαδιά, δεν μπορούσε να φοβηθεί μία τέτοια κρίση που θα οδηγούσε σε μια στενότερη και «υγιή» ευρωζώνη, ενώ θα κρατούσε τις υπόλοιπες χώρες του νότου και κατ’ εξοχή την Ελλάδα σε μία δορυφορική θέση στο εσωτερικό της ενωμένης Ευρώπης. Οι μόνοι που αντιδρούσαν σθεναρά εκείνητην εποχή σε μια τέτοια κρίση, ήταν οι Γάλλοι των οποίων η οικονομία κινδύνευε να συμπαρασυρθεί στη δίνη της κρίσης. Γι’ αυτό, και ενώ έβαλαν φραγμό στην εκδίωξη της Ελλάδας, όπως και οι Αμερικανοί συμφώνησαν εν συνεχεία να αφήσουν στους Γερμανούς το «ελεύθερο» στο χειρισμό του ελληνικού ζητήματος στο εσωτερικό της Ευρωζώνης (εξού και η μη συμμετοχή τους στην τρόικα, η αποδοχή των Ράινχεμπαχ και Φούχτελ ως αντιπρόσωπων της ΕΕ στην Ελλάδα κ.ο.κ.).
Οι Γερμανοί έχοντας υποχωρήσει σε αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν μείζον, δηλαδή την εκδίωξη της Ελλάδας,  δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν καμία περαιτέρω παραχώρηση, και θέλουν να μας γονατίσουν, χρησιμοποιώντας τα κρατικά πλέον δάνεια (το χειρότερο μνημονιακό έγκλημα των Παπαδήμου-Βενιζέλου– Σαμαρά υπήρξε η αποδοχή του PSI και η μεταβολή δανείων ιδιωτικών, σε ελληνικό δίκαιο και σε μεγάλο βαθμό εσωτερικού χαρακτήρα, προς έλληνες ομολογιούχους, σε Ελλάδα και Κύπρο, σε δανεισμό έναντι ξένων κρατών!). Γι’ αυτό και επιμένουν σε ένα ακόμα μνημόνιο ώστε να κρατήσουν τη χώρα όσο το δυνατόν περισσότερο δεμένη στο άξονά τους, αφού εξάλλου στο μεταξύ έχουν εξοντώσει και την κυπριακή οικονομία που αποτελούσε ένα παράθυρο της Ρωσίας στην νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η σύγκρουση με τους Γερμανούς όχι μόνο δεν θα λάβει τέλος, αλλά θα συνεχιστεί και θα πάρει και γεωπολιτικές διαστάσεις μια και η Γερμανία και πάλι αναβαθμίζει τις σχέσεις της με την Τουρκία (πράγμα στο οποίο θα συμβάλει και η συμμετοχή των σοσιαλδημοκρατών στην νέα κυβέρνηση) ενώ η λυκοφιλία με τον Πούτιν ίσως σύντομα λάβει τέλος στην ουκρανική σύγκρουση.

Οι προϋποθέσεις και η στρατηγική της αντίστασης
Η Ελλάδα επομένως, βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μία στρατηγική οικοδόμησης της Ευρώπης και σε ένα νόμισμα, εχθρικά σε αυτή και τα συμφέροντά της. Κατά  συνἐπεια, θα πρέπει να παλέψει για να απεγκλωβιστεί. Πως όμως μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Κατ’ αρχάς επειδή και η οικονομική και η κοινωνική και η γεωπολιτική μας κατάσταση είναι εξαιρετικά αρνητικές, όλες μας οι κινήσεις πρέπει να είναι βαθύτατα μελετημένες και να στηρίζονται σε μια βαθιά συναίνεση του ελληνικού λαού:

Πρώτον, στα επόμενα χρόνια θα πρέπει να αλλάξουμε το οικονομικό μοντέλο του παρασιτισμού προς μία κατεύθυνση μεγαλύτερης αυτονομίας.
Δεύτερο, θα πρέπει να διευρύνουμε τις γεωπολιτικές συμμαχίες μας με άλλες δυνάμεις τόσο στο νότο της Ευρώπης, όσο στα Βαλκάνια και στην ανατολική Ευρώπη καθώς και στη Μ. Ανατολή.

Σε ότι αφορά στο ευρώ και την Ε.Ε. η αποδέσμευσή μας θα πρέπει να αρχίσει από την άρνηση των νέων μέτρων εσωτερικής υποτίμησης που επιτάσσει η γερμανική στρατηγική (που δεν έχει πάψει να επιδιώκει έμμεσα την εκδίωξη της Ελλάδας) και τη σταδιακή αναζήτηση συμμαχιών σε δυνάμεις που τα επόμενα χρόνια θα αμφισβητήσουν το ευρώ είτε ως κοινό νόμισμα, είτε ως ευρώ ταυτισμένο με τη γερμανική πολιτική. Ήδη, στην Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία, πληθαίνουν οι φωνές που τάσσονται ενάντια στο ευρώ και οι προσεχείς ευρωεκλογές θα αποτελέσουν μάλλον μια διατράνωση της θέλησης  των ευρωπαϊκών λαών να αντιταχθούν στην αυτοκρατορική Γερμανία. Ακόμα και στην τόσο φιλοευρωπαϊκή Γαλλία σε πρόσφατη δημοσκόπηση για πρώτη φορά πάνω από το 60% των Γάλλων θεωρούν την επίδραση της Ευρώπης αρνητική για τη γαλλική οικονομία και κοινωνία. Ενώ, τα κόμματα που τάσσονται εναντίον του ευρώ είτε από τα αριστερά είτε από τα δεξιά ενισχύονται σε όλες τις χώρες. Ο ακροαριστερός Ιταλός φιλόσοφος Τζορτζιο Αγκαμπέν, μίλησε πρόσφατα για μια «λατινική αυτοκρατορία» μεταξύ των χωρών του Νότου και της Β. Αφρικής σε αντιπαράθεση με τη γερμανική Ευρώπη.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι πολύ σύντομα η Ελλάδα θα έχει βγει από την «καραντίνα», στην οποία την είχαν θέσει μετά από γερμανική πίεση οι υπόλοιπες χώρες της νότιας Ευρώπης, και η πάλη ενάντια στο γερμανικό ευρώ θα γίνει όλο και πιο έντονη. Το γεγονός εξάλλου, ότι εμφανίστηκε ήδη στη Γερμανία ένα κόμμα που ζητάει την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ, και υποστηρίζεται από την ένωση Γερμανών βιομηχάνων, καταδεικνύει πως οι πιθανές λύσεις είναι ακόμα άδηλες και το μόνο σίγουρο είναι πως το ευρώ θα μπει σε κρίση.
Όπως έχουμε καταδείξει πολλές φορές, μία βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της γερμανικής στρατηγικής, ήταν και παραμένει η συμμαχία (συμφέροντος και όχι αγάπης βέβαια) με τη Ρωσία. Η Ρωσία προμηθεύει πρώτες ύλες και κυρίως καύσιμα στη Γερμανία και αγοράζει από αυτήν μηχανήματα και καταναλωτικά προϊόντα με τα χρήματα που εισπράττει από την πώληση ενέργειας. Τι πιο συμβολικό άλλωστε από το γεγονός ότι ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Σρέντερ έγινε οικονομικός σύμβουλος και αντιπρόσωπος της Γκάζπρομ. Ωστόσο, όσο αναπτύσσεται το Ντραγκ ναχ όστεν της Γερμανίας και όσο ανασυγκροτείται η ρωσική βιομηχανία και οικονομία, τα συμφέροντα αρχίζουν να αποκλίνουν όλο και περισσότερο. Και αν επιβεβαιωθεί η σύγκρουση του Νοεμβρίου γύρω από την Ουκρανία (για το εάν θα προσχωρήσει δηλαδή σε σύνδεση με την Ε.Ε. ή στην «κοινή αγορά» Λευκορωσίας-Ρωσίας και Καζακστάν θα κρίνει εν πολλοίς το μέλλον το γερμανορωσικών σχέσεων. Η Ρωσία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δεχθεί μία Ουκρανία ενταγμένη στη γερμανική σφαίρα επιρροής. Αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως και αιτία πολέμου (τουλάχιστον διπλωματικού οικονομικού και πολιτικού). Εξάλλου, ήδη η Ρωσία πλήρωσε ακριβά τη φιλία της με τη Γερμανία στην Κύπρο.

Αυτές οι συνθήκες, η εσωτερική ενδυνάμωση, και η διαμόρφωση πατριωτικών πολιτικών κινημάτων που έχουν συνείδηση των διακυβευμάτων του ελληνισμού καθώς και η ανάπτυξη σχέσεων τόσο στο εσωτερικό της Ευρώπης, όσο και προς τα ανατολικά και προς νότια, αποτελούν τις προϋποθέσεις για τη σταδιακή ανάκτηση της αυτονομίας μας που κάποια στιγμή θα οδηγήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και στην απομάκρυνση/αποδέσμευση από το γερμανικό ευρώ.

Είτε –αν φτάσουμε στο αμήν και με τη συναίνεση του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας–μονομερώς, είτε σε συμφωνία μαζί με άλλες χώρες της ευρωζώνης, είτε μέσα από την απομάκρυνση της Γερμανίας από το ευρώ, ή τέλος πάντων μέσα από την αποτυχία της αυτοκρατορικής γερμανικής στρατηγικής, θα πρέπει να ανακτήσουμε τα στοιχειώδη όπλα της οικονομικής και πολιτικής μας αυτονομίας, επομένως και ένα νόμισμα που να μπορεί να μπει στην υπηρεσία της οικονομίας μας. Αυτό στο βάθος χρόνου σημαίνει και μία διαφορετική αντίληψη για την Ευρώπη. Έχουμε επαναλάβει χιλιάδες φορές, πως για μας μια ενιαία Ευρώπη, θα σήμαινε μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, με ισότιμη συμμετοχή όλων των λαών και τη διαμόρφωση ενός βαλκανικού πόλου στο εσωτερικό της. Και προφανώς έχοντας απεγκλωβιστεί από ατλαντικούς επιθετικούς οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ, και έχοντας δημιουργήσει έναν νέο οργανισμό συλλογικής ασφάλειας της Ευρώπης – της όλης Ευρώπης.

ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΡΙΑ , ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ , ΑΙΓΥΠΤΟ



του Παναγιώτη Τραιανού*
Η Ελλάδα είναι θύμα “δολοφονικής” επιχείρησης και αυτό είναι που ανησυχεί τους “δολοφόνους”. Φοβούνται μήπως κάποιος ξετυλίξει το “μίτο” της ιστορίας και τους αποκαλύψει. Τίποτε από αυτά, τα
οποία έχουν εγκλωβίσει την Ελλάδα στη φτώχεια και στην απελπισία, δεν έγινε τυχαία.

Τα προκάλεσε η πιο αδίστακτη και φονική συμμορία στην ιστορία του κόσμου. Θυμάται κάποιος τα περίφημα “στρες-τεστ” των τραπεζών; Μέχρι να βάλουν την Ελλάδα και την Κύπρο στην “αγχόνη” του τεράστιου χρέους, το ένα τεστ διαδεχόταν το άλλο. Από ολόκληρη την Ευρώπη μόνον οι ελληνικές τράπεζες της Ελλάδας και της Κύπρου είχαν πρόβλημα. Όλοι οι άλλοι —μεταξύ των οποίων και η DEXIA— προφανώς ήταν “τέλειοι”, και έτσι τα στρες-τεστ δεν ξανάγιναν.
Όταν “διαπιστώθηκε” το πρόβλημα αυτό, έβαλαν τους Έλληνες να πληρώσουν τα χρέη των ιδιωτικών τους τραπεζών. Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο. Τα κρατικά χρέη Ελλάδας και Κύπρου έγιναν μη διαχειρίσιμα και τα κράτη στην ουσία έχασαν την εθνική τους κυριαρχία και περιήλθαν στην εξουσία των δανειστών. Πάνω από διακόσια δισεκατομμύρια ευρώ “χρεώθηκε” ο ελληνικός λαός για τις τράπεζες του Λάτση, του Βαρδινογιάννη και των άλλων διαπλεκομένων, οι οποίοι επί χρόνια και με τις “ευλογίες” της συμμορίας έπαιρναν χρήματα από τη διεθνή αγορά, για να τα μοιράζονται μεταξύ τους.

Τότε, που η Ελλάδα του Σημίτη είχε “συμβούλους” σαν τον Στρος Καν και οι οποίοι τώρα “φορτώνουν” τους Σέρβους με χρέη. Τότε, που δεν τους ένοιαζε πού πηγαίνουν τα λεφτά των μεγάλων έργων, γιατί αυτοί κοιτούσαν μόνον το πότε θα γεμίσει ο “κουβάς” με τα χρέη, τα οποία θα έφερναν τους τοκογλύφους έξω από την πόρτα μας. Τώρα, που αυτά τα ιδιωτικά χρέη —με εντελώς παράνομο και εγκληματικό τρόπο— έγιναν κρατικά, ο ελληνικός λαός έπεσε θύμα εκβιασμού. Τώρα, που “γονάτισε” ο ελληνικός λαός και η περιουσία του μέσω ΤΑΙΠΕΔ πέρασε στην αρμοδιότητα και τον έλεγχο των δανειστών, αλλάζει η τακτική των Ευρωπαίων σε θέματα που αφορούν τα ιδιωτικά χρέη των λαών. Μόνον τον Ελλήνων τα ιδιωτικά χρέη γίνονται κρατικά. Τώρα μας διαβεβαιώνει ο προτεστάντης Ρεν ότι από εδώ και στο εξής τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών δεν θα επιβαρύνουν τα χρέη των κρατών.

Τώρα, δηλαδή, που έφτασε το πρόβλημα στα δικά τους τα κράτη, θα αλλάξουν τακτική. Τώρα, που οι τραπεζικές αθλιότητες απειλούν να “βυθίσουν” τα δικά τους “ηθικά” κράτη στην κρίση, δεν δέχονται τους όρους που επέβαλαν στην “βρόμικη”, “φασιστική” και “ανήθικη” Ελλάδα. Μιλάμε για προμελετημένο έγκλημα. Σε έναν κόσμο, ο οποίος λειτουργεί στο σύνολό του με δανεικά, μόνον την Ελλάδα “βοηθούν”. Ό,τι είναι για όλους τους υπολοίπους “δάνειο”, για την Ελλάδα ονομάζεται “βοήθεια με τόκο”. Τα ακούνε αυτά και οι αγράμματοι αναγνώστες της Bild και νομίζουν ότι “βοηθάνε” από τις “τσέπες” τους, ενώ στην πραγματικότητα το κράτος τους “κονομάει” από τη δυστυχία των Ελλήνων. Πραγματική “κονόμα”, εφόσον εισπράττουν στο ακέραιο τις αποδόσεις παλαιότερων ομολόγων, δίνοντας ενυπόθηκα δάνεια.

Αυτήν την Ελλάδα, την οποία στην κυριολεξία την “έπνιξαν” με τα χέρια τους, τώρα την φοβούνται μήπως και αντιδράσει. “Βοηθώντας” την καθημερινά με τοκογλυφικά δάνεια, φοβούνται μήπως και αντιδράσει. Επειδή ακριβώς έχουν αυτό τον φόβο, ως γνήσιοι δολοφόνοι, έχουν προετοιμάσει την τακτική τους. Αυτό είναι φυσικό, εφόσον, ακόμα και γουρούνι να πας να σφάξεις, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για την αντίδρασή του.

Αυτήν την αντίδραση της Ελλάδας προετοιμάζονται να την αντιμετωπίσουν, εκβιάζοντάς την με εμφύλιο. Στήνουν “σκηνικό” εμφυλίου, για να μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκβιάζουν και να απειλούν. Όπως συνέβη με την περίπτωση των Γιουγκοσλάβων ή των Σύριων ή των Αιγυπτίων, έτσι και με την περίπτωση της Ελλάδας υπάρχει έτοιμο το σενάριο άμυνάς τους. Υπάρχει έτοιμη η μεθόδευση, η οποία θα ακολουθηθεί σε περίπτωση αντίδρασης. Υπάρχει αυτό, το οποίο είπαμε ως Μodus Οperandi: Το γνωστό και πολυπαιγμένο μοτίβο του εμφυλίου πολέμου. Το μοτίβο, το οποίο μας επιτρέπει να “αναγνωρίσουμε” τους εμπνευστές τέτοιων επικίνδυνων παιχνιδιών.

Αυτό, όσο κι αν φαίνεται δύσκολο ή περίπλοκο στη δρομολόγησή του, δεν είναι τέτοιο. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον ένα μικρό και εθνικά ομοιογενές κράτος, ώστε να μην βρίσκουν εύκολα “μοχλούς”, για να μεθοδεύσουν κοινωνικές συγκρούσεις και άρα τον διχασμό της. Υπάρχουν ξένοι μέσα στην Ελλάδα σε αριθμό ικανό να συνθέσουν αντίπαλο “πόλο” σε μια μελλοντική κοινωνική σύγκρουση. Από αυτούς θα ξεκινήσουν. Από τους “δικούς” τους ανθρώπους, τους οποίους μετέφεραν στην Ελλάδα, πληρώνοντας οι ίδιοι τα “ναύλα” τους στους δουλεμπόρους. Είδαμε άλλωστε τις αντίστοιχες “πρόβες” με τα γεγονότα που ακολούθησαν του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Αυτό είναι το “σενάριο”.

Στην αρχή θα ξεκινήσουν με το εύκολο “μέτωπο” μεταξύ γηγενών και λαθρομεταναστών και μετά θα το πάνε προς τον “εμφύλιο”. Θα το πάνε στο “ποιος υποστηρίζει ποιον”. Θα το κάνουν “ντέρμπι” και θα προσπαθήσουν να παρασύρουν στα πάθη τον λαό. Θα “θυμίσουν” σε κάποιους πως είναι “αριστεροί” και δήθεν διεθνιστές και σε κάποιους άλλους πως είναι “δεξιοί” και τοπικιστές. Θα θυμίσουν σε όλους τις ιδεολογικές ή εθνικές “υποχρεώσεις” τους. Οι “αριστεροί” θα είναι υποχρεωμένοι να ταυτιστούν με τους μετανάστες, γιατί οι “δεξιοί” —ως γνωστόν— είναι “φασίστες”. Δουλεμένα “παραμύθια” εδώ και δεκαετίες. Αυτό μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά αυτοί διαθέτουν ανθρώπους μέσα στην Ελλάδα, για να το “παλέψουν”.

Μια σύγκρουση με τους μετανάστες μπορεί να διχάσει ιδεολογικά τους Έλληνες και ο διχασμός αυτός σε καιρούς οικονομικής κρίσης —με την “εύφλεκτη” Αθήνα γεμάτη ξένους πράκτορες και πληρωμένους προβοκάτορες— είναι εύκολο να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Έχουν και υπό τις εντολές τους τα παιδιά των παλιών δοσίλογων, που μας οδήγησαν και παλιότερα στον εμφύλιο, και μπορούν να τους εκμεταλλευτούν, βάζοντάς τους επικεφαλής καί των δύο πλευρών. Οι Μητσοτάκηδες, οι Παπανδρέου και οι Σαμαράδες, είναι πάντα στη διάθεσή τους.

ΕΑΜ Β’ – ΥΔΡΟΧΟΟΣ 

Να Φύγουν! Δεν έχουμε άλλο αίμα να δώσουμε!

Του Άγη Βερούτη

Άλλη μια φορά η κυβέρνηση διαπραγματεύεται (λέει) τη δομή της ρύθμισης οφειλών φυσικών και νομικών προσώπων προς το δημόσιο και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς, γιατί η προηγούμενη ήταν σχεδιασμένη να αποτύχει, και απέτυχε…

Η τρόικα υποτίθεται ότι προσπαθεί να αποτρέψει τον ηθικό κίνδυνο του να είναι κάποιος ασυνεπής στις υποχρεώσεις του προς το κράτος, βάζοντας προϋποθέσεις στις ρυθμίσεις αυτές που τις κάνουν ανεδαφικές και τιμωρητικές για όποιον προσπαθήσει να τις αξιοποιήσει για να αποφύγει την ποινικοποίηση του να είσαι Έλληνας το 2013.

Το ίδιο πολιτικό προσωπικό είναι που επέβαλε την εσωτερική υποτίμηση, και επέλεξε τη συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 30% μέσω υπερφορολόγησης αντί για μείωση του δημοσίου ως εκεί που φτάνει η τσέπη των Ελλήνων, το ίδιο πολιτικό προσωπικό που κατέστησε την πλειοψηφία των μικρομεσαίων μη βιώσιμους, το ίδιο που κατακρεούργησε τη μεσαία τάξη και οδήγησε στο κλείσιμο τις μισές μικρομεσαίες επιχειρήσεις της χώρας, το ίδιο ζητά τώρα άδεια από τους έμμισθους υπαλλήλους της τρόικας να μετριάσει την ανείπωτη δυστυχία που σκορπίζει η υπερφορολόγηση στο δύσμοιρο Έλληνα μικρομεσαίο.

Ποιοι είναι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των Ελλήνων ψηφοφόρων, και ποιοι τελικά αποφασίζουν;

Οι αστικές επαναστάσεις των προηγούμενων αιώνων έγιναν κυρίως γιατί η φορολογία δεν αποφασιζόταν από εκλεγμένους αντιπρόσωπους του Λαού, αλλά από ηγεμόνες και τους υπαλλήλους τους. Δηλαδή ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ.

Πειράματα πολιτικής ανοχής και αντοχής κάνουν πια, στο κουφάρι του ελληνικού Λαού;

Καλύτερα εκλογές παρά αυτό το βασανιστήριο έλλειψης Δημοκρατίας.

Δεν είναι ποινικό αδίκημα να είσαι Έλληνας. Όσοι προσπαθούν να το κάνουν έτσι, πρέπει να φύγουν. Εγκαίρως. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει άτακτη χρεοκοπία, που όμως θα έχει ίσο κόστος για όλους, αντί να κανιβαλίζει την παραγωγική τάξη, για τη σίτηση με τις σάρκες της των κομματικών στρατών κηπουρών χωρίς κήπους, των δολοφόνων που εισπράτουν τους μισθούς τους από το δημόσιο και στη φυλακή, των σαρανταπεντάρηδων συνταξιούχων, και των θυγατέρων σε αγαμία.

Να φύγουν!

Δεν έχουμε άλλο αίμα να δώσουμε!

Να φύγουν!

tonoikaipnevmata

Αδύνατη πλέον η σωτηρία της κυβέρνησης Σαμαρά


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πολιτικός… «καρπαζοεισπράκτορας» έχει καταντήσει πλέον η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Όποιο στοιχείο κι αν δημοσιευτεί για την Ελλάδα, κάθε έκθεση διεθνούς οργανισμού αναφερόμενη στην οικονομική κατάσταση της χώρας μας σήμερα συνιστά πλήγμα κατά της πολιτικής που ασκούν Σαμαράς και Βενιζέλος, καθώς αποκαλύπτει πόσο ολέθρια αποτελέσματα έχει. Ακόμη χειρότερα, διαγράφουν ένα εξαιρετικά ζοφερό μέλλον για την Ελλάδα και τους Έλληνες, παρά τα κυβερνητικά φληναφήματα περί δήθεν «ανάπτυξης».

Παρόλο που οι βουλευτικές εκλογές απέχουν δυόμισι ολόκληρα χρόνια, τα νεότερα ιδίως σε ηλικία στελέχη της ΝΔ που θέλουν να συνεχίσουν την πολιτική τους καριέρα αντιλαμβάνονται ότι δεν έχουν καμιά ελπίδα επανεκλογής όσο η κυβέρνηση εξακολουθεί να εφαρμόζει την ίδια μνημονιακή πολιτική που διαλύει τη χώρα. Αρχίζουν έτσι να αντιδρούν υποτονικά προκειμένου να έχουν ίσως κάποια ελπίδα προσωπικής πολιτικής διάσωσης, μη εμφανιζόμενοι απολύτως ταυτισμένοι με την πιο ανάλγητη και αντιλαϊκή πολιτική που έχει υλοποιήσει ποτέ κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα.

Στο πλαίσιο αυτό, οι δεξιοί βουλευτές αφενός σε μεγάλο ποσοστό ζητούν το κεφάλι του πασοκικής προέλευσης αδίστακτου υπουργού Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, επιδιώκοντας την καθαίρεση του, και αφετέρου τόσο οι καραμανλικοί όσο και οι μητσοτακικοί διαφοροποιούνται εμφανώς από την ακροδεξιά γραμμή του Αντώνη Σαμαρά.

Τρικυμία σε… ποτήρι
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Γιάννης Στουρνάρας χαράζει μόνος του την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, υλοποιώντας όλες τις εντολές των Γερμανών, ε νημερώνοντας απλώς τον Αντώνη Σαμαρά για τις αποφάσεις του. Είναι επίσης πολύ πιο σημαντικός από τον Βαγγέλη Βενιζέλο.

Οι αντιδράσεις κατά του Στουρνάρα δεκάδων βουλευτών της ΝΔ και κάποιων από το ΠΑΣΟΚ λαμβάνουν υπόψη τους και το γεγονός ότι με μεγάλη χαρά τόσο ο Βενιζέλος όσο και πρωτίστως ο Σαμαράς θα ήθελαν να ξεφορτωθούν τον Στουρνάρα. Ο άνθρωπος αυτός όμως δεν είναι μόνο των Γερμανών. Είναι και ο άνθρωπος των Ελλήνων τραπεζιτών, του μοναδικού, δηλαδή, τμήματος της οικονομικής ελίτ της χώρας που στηρίζει αμετακίνητα την κυβέρνηση Σαμαρά – για όσο τουλάχιστον χρονικό διάστημα διατηρεί τις βάσιμες ελπίδες του ότι κάτι θα μπορέσουν να διασώσουν προσωπικά και οι Έλληνες τραπεζίτες στη διαδικασία σταδιακής υπαγωγής του ελληνικού τραπεζικού συστήματος στο αντίστοιχο γερμανικό.

Υπό το πρίσμα αυτό, όσο κι αν επιθυμεί ο Σαμαράς να διώξει τον Στουρνάρα και όσο κι αν είναι βέβαιος ότι καθόλου δεν θα διαμαρτυρηθεί γι’αυτό ο Βενιζέλος, αποκλείεται να το κάνει υπό τις παρούσες συνθήκες, αν δεν θέλει να αυτοκτονήσει πολιτικά. Γι’αυτό, άλλωστε, έσπευσε να τον καλύψει πλήρως την περασμένη εβδομάδα, όταν φούντωσαν οι σχετικές φήμες περί δήθεν πιέσεων των δεξιών βουλευτών να απομακρυνθεί ο Γ. Στουρνάρας.

Τι θα γίνει αργότερα, βέβαια, όταν θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές και η κυβέρνηση Σαμαρά θα καταρρέει, είναι αδύνατον να προβλεφθεί από τώρα. Δεδομένου ότι ο Α. Σαμαράς θα καθαιρεθεί από αρχηγός μόλις η ΝΔ χάσει τις βουλευτικές εκλογές οι διακριτικές αντιδράσεις καραμανλικών και μητσοτακικών στη θεωρία «των δύο άκρων» πρέπει να ιδωθούν υπό το πρίσμα του πλασαρίσματος όσων καταγγέλλουν την ανοησία αυτή στη «μετασαμαρική» ΝΔ. Προετοιμάζονται για τη φάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ στην αντιπολίτευση, οπότε, φυσικά, θα ήταν ακόμη πιο γελοία μια ΝΔ που θα ισχυριζόταν ότι… η κυβέρνηση της χώρας «παραμένει εκτός συνταγματικού τόξου»!

Παραμύθι η «ανάπτυξη»
Χαστούκι για την κυβέρνηση από πολιτική σκοπιά ήταν η έκθεση του ΔΝΤ που αποκάλυψε ότι για το 2014 χρειάζονται μέτρα που να φέρουν στα κρατικά ταμεία τουλάχιστον 2,6 δις ευρώ, άρα η κυβέρνηση Σαμαρά έλεγε ψέματα όταν διαβεβαίωνε ότι δεν θα πάρει νέα μέτρα τον επόμενο χρόνο. Το ΔΝΤ διακήρυξε επίσης για μια ακόμη φορά ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο χωρίς νέο «κούρεμα», χωρίς, δηλαδή, αυτή τη φορά να υποστούν ζημιές τα κράτη της Ευρωζώνης και η ΕΚΤ – πράγμα που, φυσικά, αρνούνται κατηγορηματικά οι Γερμανοί.

Οι πάντες ομολογούν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Οι αριθμοί είναι συγκλονιστικοί και αποδεικνύουν την αλήθεια αυτής της διαπίστωσης. Για την τετραετία 2013-2016, π.χ., η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει για ομόλογα που έχει εκδώσει και τα οποία λήγουν σε αυτό το χρονικό διάστημα το κολοσσιαίο ποσό των 74,7 δκ ευρώ και, μάλιστα, στην ίδια τετραετία η χώρα μας πρέπει να πληρώσει επιπλέον 36,5 δις ευρώ για τόκους – συνολικά δηλαδή… 111,2 δις ευρώ από το 2013 ως το 2016!

Υπάρχει, άραγε, Έλληνας -εκτός αν είναι πολιτικός απατεώνας- που να νομίζει ότι η Ελλάδα έχει να πληρώσει 110 δις την επόμενη τετραετία; Πού να τα βρει, αν δεν γίνει κούρεμα» ή μετάθεση για αργότερα αυτών των υποχρεώσεων;

Πρωτογενές… αίσχος!
Λογιστικές απάτες δεν αρκούν για να πληρωθούν τα χρέη σε ξένους δανειστές. Αυτές είναι κατάλληλες μόνο για να εξαπατούν τον κοσμάκη, όπως αποδείχτηκε για πολλοστή φορά και με τον προϋπολογισμό (το προσχέδιο προϋπολογισμού ουσιαστικά, αφού είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει επί τα χείρω πριν ψηφιστεί) του 2014.

Διατυμπανίζει η κυβέρνηση ότι θα πετύχει το 2014 πρωτογενές πλεόνασμα 2,7 δις ευρώ. Μάλιστα. Μόνο που, όπως είδαμε στο προσχέδιο του προϋπολογισμού της για το 2014, περικόπτει δαπάνες για συντάξεις, μισθούς, κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη ύψους… 2,7 δις! Τρώει, δηλαδή, η κυβέρνηση τις συντάξεις των γέρων και περιορίζει τα φάρμακα και τους γιατρούς για την υγεία του ελληνικού λαού κι αυτό το ονομάζει… «πρωτογενές πλεόνασμα»!

Τόσο αποκρουστικό είναι, λοιπόν, το αληθινό πρόσωπο του κυβερνητικού πρωτογενούς πλεονάσματος. Πρωτογενές… αίσχος έπρεπε να το λένε!

Χειρότερη η ΕΕ
Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι σίγουρα η πιο αντιλαϊκή κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από την εξουσία στη χώρα μας. Ακόμη χειρότεροι όμως και από την κυβέρνηση αυτή είναι οι τεχνοκράτες της ΕΕ στις Βρυξέλλες, αυτά τα παχυλά αμειβόμενα παράσιτα, που αλίμονο στο κράτος που θα πέσει στα νύχια τους.

Σε έκθεση τους προς την Κομισιόν, λοιπόν, αυτοί οι χρυσοκάνθαροι πρότειναν να καταργηθούν όλοι οι χαμηλότεροι συντελεστές του ΦΠΑ. Στην Ελλάδα της κρίσης, δηλαδή, αυτοί προτείνουν ο συντελεστής 6,5% του ΦΠΑ για τα φάρμακα, τον τουρισμό, τις εφημερίδες και τα βιβλία να αυξηθεί κατά… 16,5 εκατοστιαίες μονάδες και να γίνει 23%! Να ακριβύνουν, δηλαδή, πάνω από 15% τα φάρμακα – προφανώς για να πεθαίνουν γρηγορότερα οι γέροι δίχως φάρμακα και να λύσουν έτσι και το συνταξιοδοτικό και να σακατεύεται η υγεία περισσότερων Ελλήνων! Να ακριβύνουν 15% οι εφημερίδες και τα βιβλία για να μην διαβάζουμε κι άλλο τόσο οι τουριστικές υπηρεσίες ώστε να περιοριστούν οι τουρίστες που έρχονται!

Επίσης, να αυξηθεί από 13% σε 23% ο ΦΠΑ για τα τρόφιμα ώστε να τρώμε λιγότερο. Το ίδιο και το ηλεκτρικό ρεύμα (συν τοις άλλοις για να πλενόμαστε λιγότερο και να βρωμάμε απλυσιά ώστε δικαίως να μας αποκαλούν «γύφτους των Βαλκανίων»), τα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς (για να μην ξεπορτίζουμε από τα σπίτια μας), τα εισιτήρια των θεαμάτων (ώστε να είναι σίγουρη η αποβλάκωση μας) κ.λπ.

Είδατε η Ευρώπη, η πολιτισμένη ΕΕ, οι εταίροι και αφέντες του Σαμαρά και του Βενιζέλου; Δεν ανέχεται τα «δουλικά» της να βελτιώνουν το βιοτικό τους επίπεδο και φροντίζουν να τα βάζουν στη θέση τους!

Απειλή ανωμαλίας
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, αν οι εκλογές γίνουν σε συνθήκες ομαλότητας, όπως τα σαράντα μεταπολιτευτικά χρόνια, είναι μηδαμινές οι πιθανότητες να τις κερδίσει η ΝΔ. Μόνο αν επικρατήσουν συνθήκες κρατικής δεξιάς τρομοκρατίας -τηρουμένων, φυσικά, των αναλογιών, γιατί βρισκόμαστε μισόν αιώνα αργότερα-, σαν τις εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961, μπορεί η ΝΔ να έχει ελπίδες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε λόγο να φοβάται προβοκάτσιες εκ μέρους της σημερινής κυβέρνησης, αφού η πολιτική διάσωση της μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε κλίμα πολιτικής ανωμαλίας βάσει των σημερινών δεδομένων.

Πολύ θα ήθελαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος να χώσουν στη φυλακή με οποιαδήποτε κατηγορία, ψεύτικη ή αληθινή, κάποιους αριστερούς για να διευκολύνουν την επίθεση τους εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ με μοναδικό στόχο την παραμονή τους στην εξουσία. Δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να κινηθούν στα όρια της εκτροπής για να το πετύχουν.

Το θέμα είναι πόσο ισχυρά θα αντιδράσει ο λαός μας για να ακυρώσει τα υπό εξέλιξη ή κατά φαντασία σχέδια τους.

Πηγή “Επίκαιρα”

Έχουν στόχο την δολοφονία και τον διαμελισμό της Ελλάδας

Είναι οι ίδιοι που επιτέθηκαν και διαμέλισαν την Γιουγκοσλαβία και που σήμερα επιτίθενται στην Αίγυπτο και τη Συρία
Ετοιμάζουν εμφύλιο ή “εξέγερση” λαθρομεταναστών

Του Παναγιώτη Τραιανού

Η Ελλάδα είναι θύμα “δολοφονικής” επιχείρησης και αυτό είναι που ανησυχεί τους “δολοφόνους”. Φοβούνται μήπως κάποιος ξετυλίξει το “μίτο” της ιστορίας και τους αποκαλύψει. Τίποτε από αυτά, τα οποία έχουν εγκλωβίσει την Ελλάδα στη φτώχεια και στην απελπισία, δεν έγινε τυχαία. Τα προκάλεσε η πιο αδίστακτη και φονική συμμορία στην ιστορία του κόσμου. 
Θυμάται κάποιος τα περίφημα “στρες-τεστ” των τραπεζών; Μέχρι να βάλουν την Ελλάδα και την Κύπρο στην “αγχόνη” του τεράστιου χρέους, το ένα τεστ διαδεχόταν το άλλο. Από ολόκληρη την Ευρώπη μόνον οι ελληνικές τράπεζες της Ελλάδας και της Κύπρου είχαν πρόβλημα. Όλοι οι άλλοι —μεταξύ των οποίων και η DEXIA— προφανώς ήταν “τέλειοι”, και έτσι τα στρες-τεστ δεν ξανάγιναν.

Όταν “διαπιστώθηκε” το πρόβλημα αυτό, έβαλαν τους Έλληνες να πληρώσουν τα χρέη των ιδιωτικών τους τραπεζών. Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο. Τα κρατικά χρέη Ελλάδας και Κύπρου έγιναν μη διαχειρίσιμα και τα κράτη στην ουσία έχασαν την εθνική τους κυριαρχία και περιήλθαν στην εξουσία των δανειστών. Πάνω από διακόσια δισεκατομμύρια ευρώ “χρεώθηκε” ο ελληνικός λαός για τις τράπεζες του Λάτση, του Βαρδινογιάννη και των άλλων διαπλεκομένων, οι οποίοι επί χρόνια και με τις “ευλογίες” της συμμορίας έπαιρναν χρήματα από τη διεθνή αγορά, για να τα μοιράζονται μεταξύ τους.

Τότε, που η Ελλάδα του Σημίτη είχε “συμβούλους” σαν τον Στρος Καν και οι οποίοι τώρα “φορτώνουν” τους Σέρβους με χρέη. Τότε, που δεν τους ένοιαζε πού πηγαίνουν τα λεφτά των μεγάλων έργων, γιατί αυτοί κοιτούσαν μόνον το πότε θα γεμίσει ο “κουβάς” με τα χρέη, τα οποία θα έφερναν τους τοκογλύφους έξω από την πόρτα μας. Τώρα, που αυτά τα ιδιωτικά χρέη —με εντελώς παράνομο και εγκληματικό τρόπο— έγιναν κρατικά, ο ελληνικός λαός έπεσε θύμα εκβιασμού. 
Τώρα, που “γονάτισε” ο ελληνικός λαός και η περιουσία του μέσω ΤΑΙΠΕΔ πέρασε στην αρμοδιότητα και τον έλεγχο των δανειστών, αλλάζει η τακτική των Ευρωπαίων σε θέματα που αφορούν τα ιδιωτικά χρέη των λαών. Μόνον τον Ελλήνων τα ιδιωτικά χρέη γίνονται κρατικά. Τώρα μας διαβεβαιώνει ο προτεστάντης Ρεν ότι από εδώ και στο εξής τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών δεν θα επιβαρύνουν τα χρέη των κρατών.

Τώρα, δηλαδή, που έφτασε το πρόβλημα στα δικά τους τα κράτη, θα αλλάξουν τακτική.
Τώρα, που οι τραπεζικές αθλιότητες απειλούν να “βυθίσουν” τα δικά τους “ηθικά” κράτη στην κρίση, δεν δέχονται τους όρους που επέβαλαν στην “βρόμικη”, “φασιστική” και “ανήθικη” Ελλάδα. 
Μιλάμε για προμελετημένο έγκλημα. Σε έναν κόσμο, ο οποίος λειτουργεί στο σύνολό του με δανεικά, μόνον την Ελλάδα “βοηθούν”. Ό,τι είναι για όλους τους υπολοίπους “δάνειο”, για την Ελλάδα ονομάζεται “βοήθεια με τόκο”. Τα ακούνε αυτά και οι αγράμματοι αναγνώστες της Bild και νομίζουν ότι “βοηθάνε” από τις “τσέπες” τους, ενώ στην πραγματικότητα το κράτος τους “κονομάει” από τη δυστυχία των Ελλήνων. Πραγματική “κονόμα”, εφόσον εισπράττουν στο ακέραιο τις αποδόσεις παλαιότερων ομολόγων, δίνοντας ενυπόθηκα δάνεια.

Αυτήν την Ελλάδα, την οποία στην κυριολεξία την “έπνιξαν” με τα χέρια τους, τώρα την φοβούνται μήπως και αντιδράσει. “Βοηθώντας” την καθημερινά με τοκογλυφικά δάνεια, φοβούνται μήπως και αντιδράσει. Επειδή ακριβώς έχουν αυτό τον φόβο, ως γνήσιοι δολοφόνοι, έχουν προετοιμάσει την τακτική τους. Αυτό είναι φυσικό, εφόσον, ακόμα και γουρούνι να πας να σφάξεις, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για την αντίδρασή του.

Αυτήν την αντίδραση της Ελλάδας προετοιμάζονται να την αντιμετωπίσουν, εκβιάζοντάς την με εμφύλιο. Στήνουν “σκηνικό” εμφυλίου, για να μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκβιάζουν και να απειλούν. Όπως συνέβη με την περίπτωση των Γιουγκοσλάβων ή των Σύριων ή των Αιγυπτίων, έτσι και με την περίπτωση της Ελλάδας υπάρχει έτοιμο το σενάριο άμυνάς τους. Υπάρχει έτοιμη η μεθόδευση, η οποία θα ακολουθηθεί σε περίπτωση αντίδρασης. Υπάρχει αυτό, το οποίο είπαμε ως Μodus Οperandi: Το γνωστό και πολυπαιγμένο μοτίβο του εμφυλίου πολέμου. Το μοτίβο, το οποίο μας επιτρέπει να “αναγνωρίσουμε” τους εμπνευστές τέτοιων επικίνδυνων παιχνιδιών.

Αυτό, όσο κι αν φαίνεται δύσκολο ή περίπλοκο στη δρομολόγησή του, δεν είναι τέτοιο. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον ένα μικρό και εθνικά ομοιογενές κράτος, ώστε να μην βρίσκουν εύκολα “μοχλούς”, για να μεθοδεύσουν κοινωνικές συγκρούσεις και άρα τον διχασμό της. Υπάρχουν ξένοι μέσα στην Ελλάδα σε αριθμό ικανό να συνθέσουν αντίπαλο “πόλο” σε μια μελλοντική κοινωνική σύγκρουση. Από αυτούς θα ξεκινήσουν. Από τους “δικούς” τους ανθρώπους, τους οποίους μετέφεραν στην Ελλάδα, πληρώνοντας οι ίδιοι τα “ναύλα” τους στους δουλεμπόρους. Είδαμε άλλωστε τις αντίστοιχες “πρόβες” με τα γεγονότα που ακολούθησαν του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Αυτό είναι το “σενάριο”.

Στην αρχή θα ξεκινήσουν με το εύκολο “μέτωπο” μεταξύ γηγενών και λαθρομεταναστών και μετά θα το πάνε προς τον “εμφύλιο”. Θα το πάνε στο “ποιος υποστηρίζει ποιον”. Θα το κάνουν “ντέρμπι” και θα προσπαθήσουν να παρασύρουν στα πάθη τον λαό. Θα “θυμίσουν” σε κάποιους πως είναι “αριστεροί” και δήθεν διεθνιστές και σε κάποιους άλλους πως είναι “δεξιοί” και τοπικιστές. Θα θυμίσουν σε όλους τις ιδεολογικές ή εθνικές “υποχρεώσεις” τους. Οι “αριστεροί” θα είναι υποχρεωμένοι να ταυτιστούν με τους μετανάστες, γιατί οι “δεξιοί” —ως γνωστόν— είναι “φασίστες”. Δουλεμένα “παραμύθια” εδώ και δεκαετίες. Αυτό μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά αυτοί διαθέτουν ανθρώπους μέσα στην Ελλάδα, για να το “παλέψουν”.

Μια σύγκρουση με τους μετανάστες μπορεί να διχάσει ιδεολογικά τους Έλληνες και ο διχασμός αυτός σε καιρούς οικονομικής κρίσης —με την “εύφλεκτη” Αθήνα γεμάτη ξένους πράκτορες και πληρωμένους προβοκάτορες— είναι εύκολο να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Έχουν και υπό τις εντολές τους τα παιδιά των παλιών δοσίλογων, που μας οδήγησαν και παλιότερα στον εμφύλιο, και μπορούν να τους εκμεταλλευτούν, βάζοντάς τους επικεφαλής καί των δύο πλευρών. Οι Μητσοτάκηδες, οι Παπανδρέου και οι Σαμαράδες, είναι πάντα στη διάθεσή τους…

Οι υαινες… αδημονούν


Του Θανάση Νικολαΐδη


ΕΠΕΣΕ η…Χούντα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, όρκισε την κυβέρνησή του ο κ. Τσίπρας κι έπιασαν δουλειά στα υπουργεία τους (και) οι κ. κ. Δούρου και Κωνσταντοπούλου. Το ίδιο βράδυ, καταργούνται τα μνημόνια και τα μαζεύει η Τρόικα, φεύγουν οι ξένοι ντροπιασμένοι και δεν ξαναπατάνε στην «ελεύθερη» Ελλάδα.

ΠΡΙΝ καλά-καλά σιγήσουν οι καμπάνες, το πληροφορούνται τα λαμόγια, σκάνε μύτη και μας ξανάρχονται όπως είχαν(;) φύγει. Τα τσακάλια, τα γαμψώνυχα, τ’ αρπαχτικά. Στην αφάνεια τόσον καιρό (κρυμμένα μέχρι νεωτέρας), απώλειες σε λεία, τόσον καιρό απραξία και φόβος, μαντρωμένοι, αναδουλειά και αναμονή (να κάνει ξαστεριά)…

ΡΙΧΝΟΥΝ φευγαλέα ματιά τριγύρω. Τίποτα δεν άλλαξε. Απλά μας τρόμαξαν οι ξένοι με τα μνημόνια και τους κανόνες. Χωρίς την έγνοια τους πια, χωρίς δεσμά και αναφορές. «Άσε μας… λεύτερους, και θα τα ξαναφτιάξουμε όπως ήταν».

ΚΑΠΩΣ έτσι το’ πιασαν και περιμένουν τα τσακάλια και αδημονούν. Για μιαν απ’ τα ίδια όπως τα’ άφησαν και με σεβασμό στις «παραδόσεις». Ξανά, λοιπόν, το φακελάκι και άφοβα, το λάδωμα, η προμήθεια-μη ξεχαστούμε-και πάλι η ατιμώρητη αλητεία στην αγορά και στο δημόσιο, κομπίνες, απάτες και το κόμμα-ομπρέλα για προστασία και κάλυψη.

ΤΑ μνημόνια έφυγαν, κι ήρθαν παλιές-καλές συνήθειες και η ζωή συνεχίζεται. Με τον βενζινά να κλέβει άφοβα και τον ταξιτζή με τον «πειραγμένο» μετρητή, τον (μεγαλο)φοροκλέφτη απαλλαγμένο με τηλεφώνημα του υπουργού, το χιλιαρικάκι ημερησίως σε «φίρμες» των κρατικών μας καναλιών και ό,τι άλλο έζησες ως έντιμος πολίτης και φορολογούμενος στην Ελλάδα της κομπίνας και της αρπαχτής.

ΜΕ δανεικά, αλλά τους ξένους σε απόσταση ασφαλείας, χιλιάδες μίλια μακριά. Με μισθολογικές ανισότητες και ανισοκατανομή του πλούτου, αλλά είμαστε συνηθισμένοι. 
Κι αν δεν μας ξαναδανείσουν; 
Θα τα εισπράξουμε από ντόπιους φοροφυγάδες! 
Κι αν δεν τα εισπράξουμε; 
Θα κάνουμε εκλογές. 
Μέχρι τότε, θα’ χουμε ξεχαρμανιάσει από εξουσία-θα μας γράψει η ιστορία. 
Και η Ελλάδα; 
Μαθημένη σ’ αυτά, εφτάψυχη και… περήφανη. 
Για τα παιδιά της και τα παραπαίδια, για την ιστορία της γεμάτη αθλιότητες και ηρωισμούς.