Ο «αγωγός φιλίας» (και στο βάθος η… Ελλάδα) προκάλεσε την τουρκική εισβολή στην Συρία!


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος – Συγγραφέας – Τουρκολόγος

Για να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει.


Το μεγάλο παιχνίδι Τουρκίας, Κατάρ και ΗΠΑ, που προκάλεσε τα εκατοντάδας χιλιάδες θύματα του αιματηρού εμφύλιου στην Συρία.

Ο αγωγός φυσικού αερίου με την ονομασία «Ισλαμικός Αγωγός», η κατασκευή του οποίου είχε υπογραφεί στις 27 Ιουλίου 2011 μεταξύ των χωρών Ιράν, Ιράκ και Συρία, και ο οποίος προέβλεπε να διοχετεύει το ιρανικό φυσικό αέριο από το Assaloyeh του Ιράν προς Βαγδάτη, Δαμασκό, Βηρυτό, Κύπρο και στη συνέχεια στην Ελλάδα για να προεκταθεί στην δυτική Ευρώπη, είναι ο βασικός λόγος για την έκρηξη του εμφύλιου πολέμου στη Συρία.


Η αποκάλυψη αυτή έρχεται κατ αρχή από την πολύ γνωστή τουρκική ειδησεογραφική ιστοσελίδα, «İnternethaber», η οποία επικαλείται σχετική αναφορά της ιστοσελίδας της Deutsche Welle, καθώς και εκπομπή σχετική με το θέμα του αραβόφωνου καναλιού Al Jazeera.

Η προέκταση του αγωγού αυτού, (ο οποίος από το Ιράν είχε ονομαστή χαρακτηριστικά, «Doştluk Boru Hattı», δηλαδή, «Αγωγός Φιλίας»), στην Ελλάδα, ήταν μια από τις βασικές αιτίες για την απότομη και για πολλούς ανεξήγητη αλλαγή της στάσης τη Τουρκίας, η οποία μέχρι τότε ήταν στενή φίλη χώρα της Συρίας και ο Ερντογάν αποκαλούσε τον Άσαντ «αδελφό» του σε κάθε ευκαιρία.

Η υπογραφή αυτής της συμφωνίας έφερε τα πρώτα σύννεφα μεταξύ Τουρκίας και Συρίας και ξαφνικά ο Ερντογάν άρχισε να γίνεται πολύ «ευαίσθητος» για τις δημοκρατικές ελευθερίες στην Συρία του μέχρι τότε «αδελφού» του Άσαντ.

Οι Τούρκοι δεν ήθελαν με τίποτα να γίνει αυτός ο αγωγός γιατί θα ακύρωνε τις όλες τις προσπάθειες τους να περνούν από το έδαφος τους οι ενεργειακοί αγωγοί της Μέσης Ανατολής όπως ο περίφημος «ΤΑΡ», για τον οποίο πανηγύρισε η ελληνική μνημονιακή κυβέρνηση.

Ο ιρανικός αγωγός θα είχε σαν συνέπεια την ενεργειακή αναβάθμιση της Ελλάδας, κάτι που δεν γίνονταν με τίποτα αποδεκτό από την Άγκυρα. Παράλληλα η συμφωνία αυτή για τον «Αγωγό Φιλίας», προκάλεσε την οργή των ΗΠΑ που έβλεπαν να σπάει το εμπάργκο κατά του Ιράν, ειδικά από μια χώρα όπως το Ιράκ το οποίο μέχρι τότε θεωρούνταν ότι είναι υπό αμερικανική επιρροή και για το οποίο οι ΗΠΑ είχαν εξοδεύσει δισεκατομμύρια δολάρια για να κάνουν την πολεμική επέμβαση στην χώρα αυτή.

Από την άλλη ο βασικός ανταγωνιστής του Ιράν στο ζήτημα των ενεργειακών αγωγών, δηλαδή το Κατάρ, εξοργίστηκε γιατί έβλεπε να παραμερίζεται από το παιχνίδι κάτι που θα έβλαπτε καίρια τα ζωτικά οικονομικά συμφέροντα του.


Η επιδίωξη του Κατάρ σε συνεννόηση με την Τουρκία ήταν η κατασκευή ενός μεγάλου ενεργειακού αγωγού για το φυσικό αέριο του Κατάρ ο όποιος μέσω Σαουδικής Αραβίας, Ιορδανίας, Συρίας και Τουρκίας, θα προωθούσε στην Ευρώπη το φυσικό αέριο του Κατάρ.

Φυσικά προϋπόθεση για την κατασκευή του αγωγού αυτού θα ήταν η συμμετοχή της Συρίας, η οποία όμως με την συμφωνία που είχε υπογράψει με το Ιράκ και το Ιράν έβγαζε έξω από το παιχνίδι το Κατάρ. Για τον λόγο αυτό θα έπρεπε να ανατραπεί ο Άσαντ.

Έτσι με τις «ευλογίες» των Κατάρ, ΗΠΑ και Τουρκιάς, αλλά και με την συμβολή των ευρωπαϊκών χωρών Αγγλίας, Γαλλίας, που δεν θα ήθελαν με τίποτα να εξαρτώνται από το φυσικό αέριο του Ιράν και παράλληλα από το φυσικό αέριο της Ρωσίας, άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος για τα υποτιθέμενα «δημοκρατικά δικαιώματα» των Σύριων πολιτών. Δηλαδή η σφαγή της Συρίας με την εισβολή έξωθεν και κυρίως από τα τουρκικά σύνορα, δεκάδων χιλιάδων εξτρεμιστών ισλαμιστών δολοφόνων.
Όσον άφορα το Ισραήλ, το οποίο είναι επίσης βασικός παίκτης στο όλο ενεργειακό πάζλ της Μέσης Ανατολής υπήρξε από την αρχή έντονη διαφωνία στο να σπάσει το εμπάργκο κατά του Ιράν που θωρείται ο βασικός εχθρός του στην περιοχή.

Από την άλλη μόλις άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος στην Συρία και με τη προσδοκία της γρήγορης ανατροπής του Άσαντ. Οι Ισραηλινοί ανακάλυψαν τότε «ξαφνικά» τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα φυσικού αερίου του Λεβιάθαν, ενώ υπέγραψαν και τις πρώτες ενεργειακές συμφωνίες με την Κύπρο για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ.
Η προφανής επιδίωξη του Τελ Αβίβ, σύμφωνα με τους Τούρκους, ήταν να συνδυαστεί ο αγωγός του Κατάρ-Τουρκίας με ένα αγωγό Ισραήλ-Τουρκίας, έτσι ώστε να διαμορφωθεί ένα τεράστιος αγωγός φυσικού αερίου που θα αποδέσμευε ενεργειακά την Ευρώπη από το Ιράν και την Ρωσία.

Ένα άλλο στοιχείο όμως που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος και αποκαλύπτεται από την ιδία την τουρκική ιστοσελίδα, είναι ότι τον Αύγουστο του 2011, δηλαδή λίγο μετά την υπογραφή της συμφωνίας κατασκευής του «Αγωγού Φιλίας», η Δαμασκός είχε αναγγείλει την ανακάλυψη τεραστίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που υπολογίζονταν στα 284 δισεκατομμύρια κυβικά στην περιοχή της πόλης Χομς, (Humus στα τουρκικά), γεγονός που ανέβαζε ακόμα περισσότερο το θερμόμετρο στον εμφύλιο που μόλις είχε αρχίσει να φουντώνει.


Δεν είναι ίσως άσχετο το γεγονός ότι στην περιοχή της πόλης αυτής γίνονται οι πιο σκληρές μάχες εδώ και μήνες μεταξύ των ανταρτών και του τακτικού συριακού στρατού.

Για να καταλάβουμε καλύτερα την σημασία του «Αγωγού Φιλίας» του Ιράν θα πρέπει να γνωρίζουμε τα εξής:

  • Η συμφωνία για τον «Αγωγό Φιλίας» υπεγράφη στις 27/7/2011 στην ιρανική πόλη Assaloyeh, στην επαρχία Μπουσίρ. Από την αρχή ο σχεδιαζόμενος αγωγός θεωρήθηκε ανταγωνιστικός στα σχεδία των αγωγών τόσο του Nabucco όσο και του South Stream και φυσικά και στον αγωγό TAP, στον οποίο μετέχει τώρα και η Ελλάδα.
  • Το κόστος κατασκευής αυτού του αγωγού υπολογίζονταν στα 10 δισ. δολ., ενώ η συμφωνία αφορούσε την εξαγωγή ιρανικού φυσικού αερίου από το πεδίο South Pars, στον Περσικό Κόλπο, προς την Ευρώπη μέσω Ιράν, Συρίας και Λιβάνου και στην συνέχεια μέσω Κύπρου και Ελλάδας, (αν βέβαια υπήρχε συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των χωρών του αγωγού).
  • Το βασικό τμήμα του αγωγού που θα συνδέει το Assaloyeh με τη πρωτεύουσα της Συρίας, Δαμασκό, θα είχε μήκους 1.500 χλμ. Η δυναμικότητα του αγωγού θα είναι 110 εκατ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου την ημέρα, ή περίπου 40 bcm κατ’ έτος ενώ υπολογίζονταν να φτάσει τα 1,2 δισεκ. κυβ. μέτρα μετά και την ενεργοποίηση των νέων φάσεων του South Pars μέσα στο 2012.
Εντύπωση προκαλεσε τότε το γεγονός ότι το Ιράν είχε προχωρήσει στην σύναψη αυτής της συμφωνίας, παρά το διεθνές εμπάργκο εναντίον του. Ακόμη πιο σημαντικό θεωρήθηκε το γεγονός ότι στη συμφωνία συμμετείχε το Ιράκ, το οποίο είχε ομαλές σχέσεις με την Δύση, και, επιπλέον, τότε τελούσε υπό αμερικανική κηδεμονία.

Όπως είχε γίνει τότε γνωστό μέχρι την ημέρα της υπογραφής της συμφωνίας είχαν ήδη κατασκευαστεί 661 χλμ του αγωγού εντός του Ιράν.

Η πρώτη αυτή επίσημη συμφωνία για εξαγωγή και μεταφορά φυσικού αερίου μεταξύ Ιράν, Ιράκ και Συρίας υπεγράφη τότε από τον Ιρακινό υπουργό Πετρελαίου, Abdul Karim al-Luaibi, τον Σύριο υπουργό Πετρελαίου και Μεταλλευμάτων, Sofian Allaw και τον προσωρινό Ιρανό υπουργό Πετρελαίου Mohammad Aliabadi.

Η εξαγωγή φυσικού αερίου αναμένονταν να πραγματοποιηθεί προς την Ευρώπη με την μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου από εγκαταστάσεις υγροποίησης που θα κατασκευάζονταν επί συριακού εδάφους.

Η χρηματοδότηση αναμένονταν να προέλθει από κοινοπραξία των τριών χωρών Ιράν, Ιράκ και Συρίας, καθώς και ξένες από εταιρείες(;;;), ενώ διεθνής σύμβουλος θα αναλάμβανε την εκπόνηση της σχετικής μελέτης. Ας σημειωθεί ότι ιρανικές κυβερνητικές πηγές ανέφεραν τότε ότι ήδη πέντε διεθνείς επενδυτές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για άμεση συμμετοχή στην κατασκευή του ιρανικού «Αγωγού Φιλίας».

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η όλη στάση της Τουρκίας η οποία έβλεπε με την κατασκευή αυτού του αγωγού να καταρρέουν τα μεγαλεπήβολα σχέδια της για να καταστεί παγκόσμιο ενεργειακό κέντρο με την επιδίωξη το φυσικό αέριο της Κασπίας, του Ιράν, του Ιράκ, της κεντρικής Ασίας, ακόμα και της Ρωσίας, να διοχετεύονται μέσω του εδάφους της προς τις δυτικές χώρες.

Η αναγγελία της κατασκευής του «Αγωγού Φιλίας», εξόργισε την Άγκυρα και σύμφωνα με την τουρκική ειδησεογραφική ιστοσελίδα αυτό θεωρήθηκε σαν αιτία πολεμίου από την Τουρκία προς την Συρία του Άσαντ, η οποία συγκέντρωνε τα μαζικά πυρά και των άλλων ενδιαφερόμενων για δήθεν παραβίαση των «δημοκρατικών δικαιωμάτων» των Σύριων πολιτών.


Ο Τούρκος πρωθυπουργός άρχισε τότε υπόγειες διαβουλεύσεις με τις κυβερνήσεις του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας και φυσικά των Ηνωμένων Πολιτειών και σαν πρώτη κίνηση είχε προειδοποιήσει τον Άσαντ για την κατασκευή του αγωγού αυτού, ενώ δημόσια είχε τότε διαδώσει ότι είχε κάνει συστάσεις στον Σύριο πρόεδρο για την… αποκατάσταση της δημοκρατίας στην χώρα του. Δηλαδή ένα υποκριτικό παιχνίδι με τα υποτιθέμενα δημοκρατικά δικαιώματα.

Παράλληλα η Τουρκία άρχισε να συγκεντρώνει τις πρώτες μεγάλες ομάδες των εξτρεμιστών ισλαμιστών στο έδαφος της για να εισβάλουν στην Συρία για την ανατροπή του Άσαντ.

Αλλά στο θέμα της διασύνδεσης της Τουρκίας με τους ισλαμιστές αντάρτες που συνδέονται και με την Αλ Κάιντα έχει ασχοληθεί σε μεγάλη έκταση η τουρκική επιθεώρηση Aydınlık.


Στις 9/9 η Aydınlık δημοσίευσε δυο αποκαλυπτικά άρθρα με τους τίτλους, «AKP EL NUSRA’ YA SİLAH GÖNDERDİ 400 tonluk silah sevkiyatı», δηλαδή, «Το ΑΚΡ, (το κόμμα του Ερντογάν), παρέδωσε 400 τόνους οπλισμό στην ΑΛ ΝΟΥΣΡΑ», και, «GEYLANPINARDAKİ TİĞEM ARAZISI EL NUSRA YA MI TAHSİS EDILDI?», δηλαδή, «Η περιοχή του TİĞEM στα σύνορα Τουρκίας Συρίας παραχωρήθηκε για να γίνει αρχηγείο στην ΑΛ ΝΟΥΣΡΑ», ενώ στις 12/9 δημοσίευσε ένα πολύ αποκαλυπτικό δημοσίευμα με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «NUSRA TÜRKIYE DE SARİN ÜRETTİ», δηλαδή το γνωστό χημικό όπλο SARIN που χρησιμοποιεί η ΑΛ ΝΟΥΣΡΑ, παράγεται στην Τουρκία, (για να παραδοθεί στη συνέχεια στην εξτρεμιστική αυτή ισλαμική οργάνωση.

Πηγή: http://www.logiosermis.net/2013/10/blog-post_5030.html#ixzz2hL9YAQlI

Η Τουρκία «εκτός» ΝΑΤΟ – Αλλάζει το γεωπολιτικό παιχνίδι!

Η Τουρκία δεν εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με Αμερικανούς αναλυτές, οι οποίοι ειδικεύονται σε θέματα άμυνας και στρατηγικής. Μεταξύ άλλων, οι εν λόγω αναλυτές υπογραμμίζουν πως η προσπάθεια της Τουρκίας να καταστεί κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή της
ανατολικής Μεσογείου, αλλά και ευρύτερα του αραβικού κόσμου, «έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ».

Για τον σκοπό αυτό ασκείται κριτική προς την κατεύθυνση της αμερικανικής κυβέρνησης, την οποία καλούν να αλλάξει στρατηγική και να κοιτάξει προς την ανατολική Μεσόγειο και τις τρεις χώρες που μπορούν να διασφαλίσουν την ενεργητική επάρκεια της Ευρώπης, δηλαδή το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εκφράζονται θετικά για τη συνεχή αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας με την έμμεση ή άμεση εμπλοκή και της Κύπρου.

Σ’ αυτή την όλο και αυξανόμενη αναβάθμιση των σχέσεων των δύο χωρών παίζουν ρόλο και οι πύραυλοι S300, οι οποίοι αγοράστηκαν τη δεκαετία του ’90 από την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά λόγω και των παρεμβάσεων των Αμερικανών, οι οποίοι θέλοντας να διαφυλάξουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία, κατάφεραν να τους οδηγήσουν στην Κρήτη.

Σήμερα, όμως, αυτοί οι πύραυλοι ή καλύτερα τα ραντάρ των συγκεκριμένων συστημάτων αποτελούν μέρος της στρατιωτικής συνεργασίας Ισραήλ και Ελλάδας.

Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιοποίησε το αμερικανικό ινστιτούτο Χάντσον, τα ραντάρ των S300 αποτελούν μέρος της εκπαίδευσης των Ισραηλινών πιλότων στις κοινές ασκήσεις με την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα αναφέρονται τα εξής: «Στο ελληνικό νησί της Κρήτης υπάρχει σταθμευμένο σύστημα των πυραύλων εδάφους-αέρος S300. Οι κοινές ασκήσεις Ελλήνων και Ισραηλινών πάνω από την Κρήτη έδωσαν την ευκαιρία στους Ισραηλινούς πιλότους για μια υψηλής αξίας εκπαίδευση εναντίον του όλου συστήματος, το οποίο ενδεχομένως να αντιμετωπίσουν κατά τη διάρκεια πιθανών επιχειρήσεων κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Τα 1.400 χιλιόμετρα απόστασης μεταξύ του Ισραήλ και της Κρήτης είναι η ίση απόσταση που χωρίζει το Ισραήλ από τις εγκαταστάσεις στο Νατάνζ του Ιράν, που χρησιμοποιούνται για εμπλουτισμό ουρανίου».

Η πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας, αλλά και ασκήσεων στις οποίες λαμβάνει μέρος και η Κύπρος, θεωρούνται ιδιαίτερης σημασίας για τους Αμερικανούς, αφού κατά διαστήματα συμμετέχουν κι αυτοί.

Tέτοιες ασκήσεις, όπως επισημαίνεται, που διεξάγονται από τον κόλπο της Σούδας μέχρι και το ισραηλινό λιμάνι της Χάιφα, αποσκοπούν στην ασφάλεια των ενεργειακών πόρων και πηγών της περιοχής.

Όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζεται «η ασφάλεια των πλατφόρμων εξόρυξης είναι εξίσου σημαντική όσο και η προστασία της μεταφοράς της ενέργειας από την πηγή στο λιμάνι». Κάτι που περιλαμβάνει και την Κύπρο, από την οποία αναμένεται ότι θα φεύγουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας με κατεύθυνση την Ευρώπη μέσω Ελλάδας.

Εξισορρόπιση και στη θάλασσα

Σημαντικό στοιχείο για το πώς θα εξελιχθεί το γεωστρατηγικό παιχνίδι στην περιοχή αποτελεί το ναυτικό και κυρίως οι δυνατότητες που έχουν οι γύρω από την Κύπρο χώρες.

Αν και πολλοί -λόγω της οικονομικής κρίσης- έσπευσαν να μιλήσουν αρνητικά για την κατάσταση στων ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, εντούτοις οι δυνατότητες και ικανότητες των στελεχών της είναι αξιοσημείωτες.

Αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ότι ασκήσεις μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας προσφέρουν πολύτιμα οφέλη στους Ισραηλινούς από τις ελληνικές εμπειρίες στη θάλασσα.

Εμπειρίες οι οποίες θεωρούνται σημαντικές για τους Ισραηλινούς, οι οποίοι προχωρούν σε σημαντική αναβάθμιση του Πολεμικού τους Ναυτικού για προστασία των πηγών φυσικού αερίου της περιοχής.

Η προστασία έχει να κάνει με τυχόν τρομοκρατικές επιθέσεις από οργανώσεις που δρουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και από την Τουρκία, κάτι που αναφέρεται συνεχώς τόσο από Ισραηλινούς όσο και από Αμερικανούς.
Τον περασμένο Απρίλιο το Ναυτικό του Ισραήλ ζήτησε αύξηση του προϋπολογισμού του κατά 760 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να δημιουργήσει νέες δυνάμεις για προστασία των ενεργειακών πηγών.

Το ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό ήταν σχεδιασμένο για να παρέχει παράκτια προστασία και αποτελείται από 3 κορβέτες, 10 πυραυλάκατους, 3 υποβρύχια και 42 σκάφη περιπολιών, αριθμοί που δεν επιτρέπουν ευρύτερες αποστολές.
Από την άλλη υπάρχει το τουρκικό Ναυτικό το οποίο αποτελείται από 200 σκάφη στα οποία περιλαμβάνονται φρεγάτες, κορβέτες, υποβρύχια, σκάφη ταχείας ανάπτυξης, αμφίβια και πλοία διοίκησης.
Βλέποντας ότι υπάρχει τουρκική «υπεροπλία», οι Αμερικανοί θέλουν να αναβαθμίσουν την παρουσία τους στην περιοχή και ήδη μιλούν για απόκτηση προσβάσεων στάθμευσης στη Χάιφα και την Κύπρο.

Ανδρέας Πιμπίσιης
philenews

Ναύαρχος Stavridis: Η Ανατολική Μεσόγειος είναι σαν τα Βαλκάνια το 1914



Του Κώστα Ράπτη 

Η επίσκεψη του Jacob Lew στην Αθήνα ήρθε να υπενθυμίσει το αμερικανικό ενδιαφέρον για τον δοκιμαζόμενο ευρωπαϊκό Νότο, τον οποίο η Ουάσιγκτον δεν προτίθεται να εκχωρήσει ως πεδίο αποκλειστικής δραστηριοποίησης στο Βερολίνο. 

Ενδιαφέρον, που δεν περιορίζεται στην οικονομική διάσταση της ελληνικής κρίσης και τους διεθνείς κραδασμούς από έναν ενδεχόμενο “εκτροχιασμό” της, αλλά περιλαμβάνει, ιδίως για τις ΗΠΑ, μια διάσταση γεωπολιτική, την οποία υπογραμμίζουν οι ραγδαίες εξελίξεις στη νότια ακτή της Μεσογείου – αυτές, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις έφεραν και την υπερατλαντική επίσκεψη Σαμαρά τον Αύγουστο. 

Όμως το πώς αντιλαμβάνεται η υπερδύναμη τις στρατηγικές της προτεραιότητες στην περιοχή περιγράφεται χωρίς περιστροφές από έναν μέχρι πρότινος πρωταγωνιστή της αμερικανικής “στρατιωτικής διπλωματίας” και μάλιστα με… Greek connection: τον ναύαρχο ε.α. James Stavridis, ο οποίος τον Μάιο εγκατέλειψε τη θέση του στρατιωτικού διοικητή του ΝΑΤΟ (SACEUR) για να αναλάβει κοσμήτορας της Fletcher School of Law and Diplomacy στο Πανεπιστήμιο Tufts, καθώς και την προεδρία του U.S. Naval Institute. 

Σε άρθρο του στην ιστοσελίδα του γνωστού περιοδικού Foreign Policy, υπό την εναρκτήρια φράση “Χρειαζόμαστε μια στρατηγική για την Ανατολική Μεσόγειο”, ο Stavridis εξορκίζει την “κόπωση” των Αμερικανών από τη Μέση Ανατολή, η οποία στα μάτια των περισσότερων συμπατριωτών του αποτελεί μιαν αθεράπευτη εστία κρίσεων. 

Ωστόσο, επισημαίνει ο Stavridis η “αποδέσμευση” των ΗΠΑ από την περιοχή θα αποτελούσε τεράστιο λάθος. Όπως συνέβαινε και με τα Βαλκάνια το 1914, παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ανατολική Μεσόγειος σήμερα είναι ένας σωρός “προσάναμμα”, έτοιμος να πυροδοτήσει μια μεγαλύτερη έκρηξη. Όμοια με τη σφαίρα που στέρησε τη ζωή του Αρχιδούκα Φερδινάνδου, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τί θα μπορούσε να διευρύνει τη σύγκρουση, αλλά σίγουρα η πιθανότητα αυτή δεν πρέπει να αγνοηθεί. 

Οι συγκρούσεις Σουνιτών και Σιιτών βράζουν. Στις παλιές πηγές έντασης έχουν προστεθεί και νέες, κυρίως για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που διεκδικούνται από το Ισραήλ, την Κύπρο, την Τουρκία, τη Συρία, τον Λίβανο και τη Λωρίδα της Γάζας. Η παρουσία των μεγάλων δυνάμεων είναι εντονότερη από ποτέ, με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να πραγματοποιούν τακτικά ναυτικές ασκήσεις και τα πολεμικά πλοία της Κίνας και της Ινδίας να έχουν κάνει επίσης την εμφάνισή τους στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας αποτελεί το “σημείο μηδέν” όπου αντιπαρατίθενται από τη μια το Ιράκ, η Ρωσία και η Κίνα και από την άλλη οι ΗΠΑ, οι αραβικές μοναρχίες και το πλείστον των χωρών του ΝΑΤΟ. Η “σπίθα” θα μπορούσε να έρθει από μια εμπλοκή μεταξύ στρατιωτικών πλοίων, από μία τρομοκρατική ενέργεια της Χεζμπολλάχ ή από μία επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία ή ακόμη και στην Ευρώπη. 

Κατά τον ναύαρχο Stavridis, στην περίπλοκη αυτή περιοχή του κόσμου, που αγγίζει το ισχυρότερο σύστημα συμμαχιών των ΗΠΑ, δηλ. το ΝΑΤΟ, θα πρέπει να ξεδιπλωθεί μία στρατηγική με τέσσερα σκέλη. 

Το πρώτο είναι η ενίσχυση των στρατιωτικών δεσμών με τον στενότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή, ήτοι το Ισραήλ (που με το σύστημα πληροφοριών του μπορεί να διευκολύνει την ερμηνεία την εξελίξεων), και ταυτόχρονα η διατήρηση των σχέσεων συνεργασίας με τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας (όπου ο αγώνας ενάντια στο κουρδικό αποσχιστικό κίνημα είναι κοινός) της Ιορδανίας και της Αιγύπτου. Ο ναύαρχος Stavridis στέκεται ιδιαίτερα στη στρατιωτική διπλωματία που αναπτύσσουν οι διοικητές των αμερικανικών commands (όπως ο ίδιος) και στους δεσμούς με τους ομολόγους του που διατηρούν και μετά την αποστράτευσή τους, καθώς και στην “πρόσβαση” και τη “μόχλευση” στις ένοπλες δυνάμεις των άλλων χωρών που προσφέρουν τα αμερικανικά προγράμματα ανταλλαγών, επισκέψεων, στρατιωτικής εκπαίδευσης, ανταλλαγής πληροφοριών, εξοπλισμών και κοινών ασκήσεων. 

Το δεύτερο είναι η καλλιέργεια της πολυμερούς διπλωματίας, π.χ. με τη συνέχιση των προσπαθειών για τη σύγκληση της Διάσκεψης “Γενεύη 2” για τη συριακή κρίση (ενώ θα συνεχίζεται η πολιτικο-οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση της συριακής αντιπολίτευσης με στόχο την πτώση του καθεστώτος Assad). Ομοίως πρέπει να συνεχισθούν οι προσπάθειες του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών John Kerry ως προς την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση. Οι ΗΠΑ θα πρέπει να συνεργασθούν με τη Σαουδική Αραβία για την “επόμενη μέρα” στην Αίγυπτο, καθώς η ανατροπή του ισλαμιστή προέδρου Morsi δείχνει να απηχεί το λαϊκό αίσθημα των Αιγυπτίων. Κλειδί θα αποτελέσει μεσοπρόθεσμα η τουρκο-αιγυπτιακή σχέση, ενώ η εξεύρεση δεσμών αυτών των δύο πλευρών με το Ισραήλ είναι προς το αμερικανικό συμφέρον. 

Το τρίτο είναι η δραστηριοποίηση στον χώρο των στρατηγικών επικοινωνιών: μολονότι οι ΗΠΑ ποτέ δεν θα είναι σε θέσει να ελέγξουν πλήρως τη ροή των πληροφοριών η χρήση του κυβερνοχώρου και των social media μπορεί να προωθήσει την αμερικανική ατζέντα για τη συλλογή πληροφοριών, την ενδυνάμωση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου και την προβολή προς το αραβικό “πεζοδρόμιο” της εικόνας των ΗΠΑ ως μέρους δημιουργικών λύσεων. 

Τέταρτη, τέλος, είναι η διαχείριση των ναυτικών και εμπορικών συγκρούσεων που αναμένεται να ξεσπάσουν και η εμπέδωση μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Κρίσιμη θεωρείται η διατήρηση της επαφής με το πολεμικό ναυτικό των άλλων πλευρών και η συγκέντρωση όλων των εμπλεκόμενων πλευρών σε fora, όπως ο Μεσογειακός Διάλογος του ΝΑΤΟ ή το Στρατηγικό Συμπόσιο του Ναυτικού των ΗΠΑ στο Νιούπορτ αυτό το φθινόπωρο. 

Πηγή: Kεφάλαιο