ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΙ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ




Η θλίψη είναι η μητέρα τής οργής για εμάς τους Έλληνες που δεν δεχόμαστε αφεντάδες τής αλλοδαπής και υποτελείς εισπράκτορες τής ημεδαπής. Αυτός είναι ο λαός μας κι αυτός είναι ο χρυσός κανόνας τής Φυλής μας. Να μένουμε απροσκύνητοι στις προκλήσεις και να προχωράμε ως γεννημένοι νικητές στην οδό κατακτήσεων και πολιτισμών.

Αλίμονο αν η θλίψη καταστεί δεσμωτήριο ελληνικών ψυχών. Αν συμβεί δηλαδή αυτό που επιδιώκουν οι γραικύλοι και προδότες πολιτικάντηδες ώστε να διαβούν σε χώμα ελληνικό ατουφέκιστοι οι μιαροί έμποροι των εθνών, τα αφεντικά τού καθεστώτος τής δουλοπρέπειας δηλαδή. Ντροπή και όνειδος θα απλωθεί σε μια νεκρική ατμόσφαιρα πάνω από τα κεφάλια μας.

Ψευτοσύμμαχοι δυνάστες και ελληνόφωνοι πωλητές τής πατρίδος μας έχουν πολλά κοινά σημεία. Λατρεύουν τον ιδιόρρυθμο σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ, εξαπολύουν ξένους ελεγκτές για να παρακολουθούν τις ζωές μας, στηρίζουν τους λαθρομετανάστες που σκοτώνουν Έλληνες, ενθαρρύνουν τις τουρκικές εισβολές πολεμικών αεροπλάνων και σκαφών. Ο σιωνισμός χρησιμοποιεί την μισοπεθαμένη Τουρκία για να γονατίσει την Ελλάδα που έρχεται.

Αλλά η Ελλάδα που έρχεται δεν πρόκειται να δώσει διαπιστευτήρια στις πρεσβείες της πόρνης Εσπερίας μήτε να προσκυνήσει τους μολυσμένους ναούς τής παγκοσμιοποίησης. Η Ελλάδα που έρχεται είναι μαχητική, διεκδικητική και αδούλωτη. Δεν προσκυνάει Αγαρηνούς και ερημίτες γυρολόγους.

Είναι η Λαϊκή Εθνικιστική Ελλάς που για κάθε δολοφονημένο ή αυτόχειρα Έλληνα και Ελληνίδα θα στήσει δικαστήριο και θα στείλει στο Γουδί τούς μισέλληνες. Για κάθε χαμένη ελληνική εργασία και υπόληψη θα απαλλοτριώσει με συνοπτική διαδικασία τα κλεμμένα από τους αγύρτες καθεστωτικούς και τις παρέες τους. Για κάθε στρέμμα ελληνικής γης που βρίσκεται σε χέρια βαρβάρων θα ενταφιάσει τούς σχεδιασμούς τους και θα ελευθερώσει τις υπόδουλες πατρίδες μας.

Οι κατσαπλιάδες που ρημάζουν τις ζωές αθώων Ελλήνων μού ανεβάζουν κυριολεκτικά το αίμα στο κεφάλι. Είναι οι γνωστοί συμμορίτες τής υπαίθρου εξ Αλβανίας που η Αριστερά εξομοιώνει με τους γνήσιους Δωριείς Αρβανίτες. Αλλά τέτοιους θα βρούμε πολλούς κοιτάζοντας σε ολάκερο το εύρος των βορειοανατολικών μας συνόρων. Οι συνομιλίες όμως και οι συνευρέσεις με τους εχθρούς μας τελειώνουν όπως και οι αντίστοιχες με τους τοκογλύφους παγκοσμιοποιητές. Τα ελληνικά ολοκαυτώματα θα λάβουν οριστικό τέρμα.

Θέλετε πόλεμο ρε παλικάρια της φακής μετά την οικονομική λεηλασία για να φέρετε την εθνική ερήμωση. Να κλέψετε ζωές απελπισμένων για να δρέψετε παγκόσμια εξουσία. Το έχετε ξανακάνει πολλές φορές όταν προκαλούσατε βαρβαρικές κατακτητικές εισβολές και παγκόσμιους πολέμους από τα αρχαία χρόνια έως τις ημέρες μας.

Όλες αυτές οι κατεβασιές μάλιστα είχαν πάντα ως τερματισμό τους την Ελλάδα. Από τους μηδικούς πολέμους έως τα τείχη της Πόλης και από την Μικρασία έως τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κύπρο. Με οχήματα τελειωμένους «κοσμοκράτορες» της πλάκας και τη ληξιαρχική πράξη θανάτου ανά χείρας, σαν τους Πέρσες τότε και τους Τούρκους έκτοτε. Αλλά από πίσω τους κρυβόταν πάντα κάποιος «περιούσιος» Μαρδόνιος.

Εμείς πάντως οι Έλληνες Εθνικιστές είμαστε πολύ καλοί μαθητές της ιστορίας μας και πολλοί καλοί πολεμιστές της ελευθερίας μας. Μαθαίνουμε μάλιστα στα παιδιά μας την αληθινή ιστορία που οι διορισμένοι της αστικής δημοκρατίας, καπιταλιστές και μαρξιστές, δεν θέλουν να γνωρίζουν οι Έλληνες.

Μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι το Αιγαίο είναι αποκλειστικά ελληνική θάλασσα και από τις δύο ακτές του. Τα μαθαίνουμε πως η πρωτεύουσα της Ελλάδος είναι η Κωνσταντινούπολη. Και ακόμα πως όταν επιχειρούν οι πειρατές τής παγκοσμιοποίησης να μας κλέψουν τον κόσμο, εμείς οργιζόμαστε, δυναμώνουμε και φέρνουμε δικαιοσύνη μαζί με την ελληνοποίηση του κόσμου μας.

Και έτσι μ’ αυτό το σκεπτικό τού όρθιου και ζωντανού Έλληνα το Εθνικιστικό Κίνημα δείχνει την μόνη ασφαλή οδό διεξόδου από τα τεχνητά αδιέξοδα που μας έχουν βάλει «φίλοι» και εχθροί. Όταν έρχεται κατά πάνω σου ο εχθρός, αντί να κρύβεσαι πίσω από ψιλές κουβέντες, επιτίθεσαι και τον ξεσχίζεις. Όταν αντιμετωπίζεις διαφθορά και σαπίλα, δεν πέφτεις στις ξένες αγκαλιές αλλά κατατροπώνεις τους διεφθαρμένους που σου έχουν στείλει οι ξένες αγκαλιές.

Δεν υπολογίζουμε διόλου τους Τούρκους που μας τρίζουν τα δόντια τους. Έτοιμα να πέσουν είναι. Θα τα ρίξουν οι ίδιοι που τους κουβαλήσανε στα μέρη μας. Την Τουρκία την χρησιμοποιούν για να μας εξουθενώσουν. Όμως Αγαρηνοί και Νεοταξίτες έχουν μπερδέψει τον ελληνικό λαό με την ξοφλημένη πολιτικάντικη ηγεσία. Θαρρούν πως θα γονατίσουμε στα γραμμάτια τής υποταγής και πως θα φοβηθούμε να πιτσιλίσουμε με αίμα τα ρούχα μας.

Βλέπουν όμως παράλληλα τον ερχομό της λαϊκής εθνικιστικής εξουσίας στην πατρίδα μας. Φοβούνται το αυτοκρατορικό ξύπνημα και την χρυσοφόρα αυγή του Ελληνικού Έθνους. Και έτσι, τρελαμένοι καθώς είναι, βαρούν τη Φυλή μας από παντού.

Όμως το γαλανόλευκο Αιγαίο μας θα γίνει ο τάφος τους. Ο Ελληνικός Στρατός θα κάμει την νέα νικηφόρα εκστρατεία σαν τους χρόνους που ορθώναμε κτήσεις κυριαρχίας. Και η αλαζονεία των «δυνατών» θα τους τυφλώσει. Ερχόμαστε απροσκύνητοι και γεννημένοι νικητές, εθνικιστές μαχητές Χριστού και Μεγάλης Ελλάδος.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
Advertisements

ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ – Ο οδηγός της "σιωπηλής επανάστασης"…






































Ο αστρολάβος που θα μας βγάλει από το χάος

Το απρόβλεπτο της Ιστορίας και η δύναμη της
ανθρώπινης ψυχής μέσα από τη ματιά ενός αστροφυσικού, του 

Γ.Γραμματικάκη
 

Ο αστρολάβος είναι ένα εργαλείο καθοδήγησης των ναυτικών στο ταξίδι τους.

 Το βιβλίο είναι ένας άλλος αστρολάβος, που οδηγεί το ταξίδι στα γνώριμα 
μέρη όπου κινείται ο συγγραφέας: τα αινίγματα του Σύμπαντος, 
οι κατακτήσεις της επιστήμης, η κρίση, η πορεία της Ελλάδος 
και η μοίρα του ανθρώπου.


















































 Κεντρικό σημείο στη σκέψη του Γραμματικάκη είναι η οδυνηρή 
σημερινή κρίση της χώρας μας, που καταλαμβάνει όλο το δεύτερο
 μέρος των σελίδων του πονήματος. Στην κατακλείδα του τόμου με 
τίτλο «Το μέλλον θα είναι άλλο» ο συγγραφέας σημειώνει ότι το 
μέλλον δεν θα είναι ό,τι υποθέτουν οι αναλυτές, τεκμηριώνουν 
οι τεχνοκράτες και φοβούνται ή ελπίζουν οι άνθρωποι. 
Μάλιστα, το απρόβλεπτο της Ιστορίας δεν χαρακτηρίζει μόνο 
τον μακρόκοσμο, δηλαδή την κοινωνία, τα έθνη, την οικονομία
 και τις ιδεολογίες. Φαίνεται να ισχύει και στη μικροκλίμακα της
 ανθρώπινης ζωής, σε ό,τι συνιστά την καθημερινότητα και τις 
προσδοκίες μας. Ο συγγραφέας προσδοκά ότι μέσα σε αυτό
 το χάος η ψυχή και η συνείδηση του ανθρώπου είναι οι δυνάμεις
 που μπορούν να παρέμβουν στις όποιες εξελίξεις.




https://i1.wp.com/content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20111007/low/assets_LARGE_t_175762_53845843.JPG

“Ο Γιώργος Γραμματικάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το
 1939, όπου κι έζησε τα σχολικά του χρόνια, ενώ στην συνέχεια 
σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έκανε μεταπτυχιακές
 σπουδές και δημοσίευσε τις πρώτες του ερευνητικές εργασίες στο
 Ιmperιal College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου – από όπου και 
έλαβε το 1973 το διδακτορικό του δίπλωμα – ενώ έχει συνεργασθεί 
με πολλά άλλα Ευρωπαϊκά εργαστήρια και Πανεπιστήμια. Μετά την 
επιστροφή του από την Αγγλία εργάσθηκε σαν ερευνητής στον 
“Δημόκριτο”, αργότερα στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών
 (CERN) της Γενεύης, ενώ από το 1978 άρχισε να διδάσκει και να 
συμμετέχει στην οργάνωση του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το 1982 
εκλέγεται καθηγητής του Ιδρύματος, και μέλος της Διοικούσας
 Επιτροπής του.Η επιστημονική του έρευνα έχει περιστραφεί γύρω 
από τις θεμελιώδεις αλληλοεπιδράσεις του σύμπαντος και την δομή 
της ύλης. Στην Κρήτη ασχολήθηκε επίσης με την αιολική ενέργεια, 
ως δε Επισκέπτης Καθηγητής (1989 – 1990) στο Πανεπιστήμιο
 του Harνard των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ιστορία της Επιστήμης.
 Τον Μάϊο του 1990 εκλέγεται Πρύτανης του Πανεπιστημίου 
Κρήτης, ενώ επανεκλέγεται το 1993 για μια ακόμα τριετία.
Είναι συγγραφέας των βιβλίων “Η κόμη της Βερενίκης” – στο οποίο 
και βασίσθηκε η τηλεοπτική σειρά “Αναζητώντας την Βερενίκη”
 στην ΕΤ1, “Κοσμογραφήματα” και “Η αυτοβιογραφία του φωτός”.
 Υπήρξε επίσης συνεργάτης της εφημερίδας το “Βήμα” και μέλος 
(1997-2002) του Δ.Σ. της ΕΡΤ, ενώ έχει τακτική συνεργασία 
με την εφημερίδα “Ελευθεροτυπία”. Τον Σεπτέμβριο του 2000 ανέλαβε
 την Προεδρία της Διοικούσας Επιτροπής στο Πανεπιστήμιο του Ιονίου.
 Από τότε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του ζει και εργάζεται στην 
Κέρκυρα.”


Η επανάσταση που οραματίζομαι θα είναι μια επανάσταση των
 σιωπηλών…























Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι: 
τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, 
θα ήταν να 
γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους.
[Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων]



 Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές
 διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα 
στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει 
από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον
 άνθρωπο ό,τι στερήθηκε, ό,τι ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές
 -πριν επιλέξει τη σιωπή.

Γ.Γραμματικάκης
Γιατί αυτή η σιωπή είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. 
Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο
 της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που
 ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. 

http://2.bp.blogspot.com/_FPpiWNARTt4/SZhiVBozAjI/AAAAAAAAIj4/WvCgRfOpDRY/s1600/silence.jpg


















Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας.

 Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση 
αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα
 λόγια της, θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματά της.

Η επανάσταση των σιωπηλών δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες

 τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα.
Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα 
της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία,
αφού όπως απέδειξε η Ιστορία αυτό οδηγεί στη βία και τον εκφυλισμό. 
Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του,
 να απαντήσει στη βουβή απόγνωση της σιωπής του. 
«Η επανάσταση», σχολίασε ο μέγιστος των θεωρητικών της, 
«συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα 
ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξή της».

Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θέμελιά της,

 δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Εχουν όμως θέση
 οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον
 κόσμο, ο ποιητής δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται 
εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, 
που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο παραλογισμός 
αυτός, αλλού μεταφράζεται στην πρόκληση της χλιδής, στον άνεργο 
σε ταπεινώσεις που δεν τελειώνουν. Ο άνεργος κατέφυγε στη 
σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση 
της ανεργίας· που εξαιρεί ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια
 σιωπηλός, όχι επειδή θέλει να κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν 
αντέχει να μιλήσει άλλο. 

Η σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει ακόμα όσους νοιάζονται

 αληθινά για τα δεινά του περιβάλλοντος. Δεν είναι οι οικολόγοι: Οι οικολόγοι
 φλυαρούν χωρίς μέτρο, και αναζητούν διαρκώς άλλοθι στον εαυτό 
τους και την «ανάπτυξη». Στην επανάσταση των σιωπηλών, 
θα συμμετέχουν οι άλλοι: Οσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως
 είναι το ίδιο σπουδαία με τη δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της 
αποτελούν τραύματα στο δικό τους σώμα και την ψυχή. 





























Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, 
είναι επειδή κουράστηκαν να καταγγέλουν: την ασίγαστη μανία 
καταστροφής σε παραλίες και δάση, τις απάνθρωπες πόλεις που 
στεγνώνουν τις ψυχές, τη θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου 
στο εφήμερο και το ταπεινό. Η επανάσταση των σιωπηλών δεν 
υπόσχεται νόμους και διατάγματα, που θα αποβλέπουν στην 
«προστασία» του περιβάλλοντος. Θεωρεί, αντίθετα, ότι είναι 
ο άνθρωπος που πρέπει να προστατευθεί. Εκείνος -που σήμερα 
σιωπά με απόγνωση- και οι επίγονοί του.



























   
Το περιβάλλον είναι ανάγκη να παραμείνει όσο γίνεται υπερήφανο και 

ανέγγιχτο, επειδή μόνον έτσι ανθεί πράγματι η ζωή. Αλλιώς,
 θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις και τα ομοιώματά της.
Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι είδαν το 
διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να
 συντρίβεται. Μήτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο κόσμος τους είχε αξίες
 και ήθος, μήτε αλλάζουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι 
σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. 
Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια παράδοξη αξιοπρέπεια.
 Ο κόσμος όμως που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί.
 Και απαιτεί το σεβασμό από όσους μιλούν εξ ονόματός του.
 Αυτοί οι σημαιοφόροι -χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των
 σιωπηλών είναι η εγρήγορση και η συνείδησή της.
Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στη σιωπή δεν έπαυσαν να ονειρεύονται:
 τη δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας 
ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει
 μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως να κερδίσουν τη 
μοναδικότητά τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες
 στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας· αποδέκτες σε επίπλαστες
 ανάγκες και όμηροι μιας ανεξέλεγκτης προόδου. Κι ενώ τα στοιχεία και 
οι εξαγγελίες των πολιτικών μιλούν για τη διαρκή άνοδο του εθνικού 
εισοδήματος, εκείνοι αισθάνονται ότι το βιοτικό τους επίπεδο -με την 
έννοια του βίου, της ζωής- διαρκώς μειώνεται.





























 Αυτός άλλωστε -εγώ ή εσείς- που οραματίζεται την επανάσταση των

 σιωπηλών, δεν ενδιαφέρεται αν επικριθεί ως ρομαντικός, μήτε αν
 καταταχθεί από τους εχέφρονες στους υπέρμαχους μιας ουτοπίας, 
από τις πολλές που γνώρισε η Ιστορία. Οι επικριτές της επανάστασης
 των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές
 περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει 
επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν η εξέγερση του
 Πολυτεχνείου -για να αναφερθούμε στην επικαιρότητα- από μια κραυγή
 σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής; 
Η σιωπή υπήρχε από νωρίς στις διαψευσμένες προσδοκίες των 
νέων ανθρώπων, σερνόταν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους
 δρόμους της Αθήνας, μιλούσε με μουσικές και αθέατα δάκρυα. 
Η βία επιτάχυνε την έκφρασή της, τα τανκς προσπάθησαν να καλύψουν
 την απειλή της.


https://i0.wp.com/fireseastudios.com/images/stock/ench-fractal.jpg



























 Όσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν 

ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική 
της δύναμη. Μήπως όμως και ο έρωτας δεν είναι ως επί το πλείστον σιωπή,
 μήπως μέσα στη σιωπή δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;
«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της Ιστορίας», έγραψε 
ένας σπουδαίος επαναστάτης, που δολοφονήθηκε μάλιστα από
 τους πρώην συντρόφους του στην εξορία. Η επανάσταση των σιωπηλών
 δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας.
 Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωσή της.
 Πηγές


ΠΗΓΗ


https://i1.wp.com/www.loc.gov/exhibits/bnf/images/bnf127.jpg

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΦΥΛΗ Η ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ





Άνομοι και αλλόφυλοι πατούν επί πτωμάτων για το «καλό» μας. Να κάνουμε θυσίες μάς ζητούν ώστε να ξεπληρώσουμε τα χρέη χωρίς μεγάλες απώλειες. Μα για ποιους γίνονται αυτές οι θυσίες; Μήπως γίνονται για να κρατήσουμε τα πάτρια εδάφη λεύτερα; Και μήπως το χρέος είναι προς την πατρίδα που μας θρέφει και το λαό που ματώνει για κείνη και την οικογένειά του;

Τραγελαφικά είναι όλα τούτα που μας συμβαίνουν και οι μακελάρηδες βρωμεροί και βλάσφημοι, συνδαιτυμόνες σε τράπεζα με δείπνο τον Ελληνισμό μας. Που ακούστηκε κυβερνήτες ελληνικής πολιτείας να κόβουν μισθούς και κυριαρχικά δικαιώματα από την εθνική κοινότητα για να τα δώσουν στους λύκους της παγκοσμιοποίησης! Και ποιος είδε κράτος να σώζεται αφαιρώντας την εθνική του φύση γιατί κοστίζει ακριβά η συντήρησή της και να τη δίδει σ’ αυτούς από τους οποίους αλλοτινές γενιές Ελλήνων σπάσανε τα δεσμά των βαρβάρων με το αίμα τους!

Αυτό σημαίνει με δύο λόγια πως η πολιτεία διοικείται από ελληνόφωνους και μισέλληνες λύκους, επομένως δεν είναι ελληνική. Διότι αν αποφασίσουμε στα αλήθεια να πληρώσουμε τα εθνικά μας χρέη, τότε ας πάμε στα λόγια τα σοφά τού εθνεγέρτη ποιητή μας Κωστή Παλαμά. «Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ’ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί!». Το χρέος το αληθινό λοιπόν είναι προς τη Φυλή κι αυτό είναι η οδός τού Έλληνα Εθνικιστή και κάθε συνετού Έλληνα.

Να πούμε πως θα φτιάξουμε την Πολιτεία και δεν θα τη χαλάσουμε. Να την πάρουμε από το χέρι όπως μας την έδωσαν Έλληνες γενναίοι και σοφοί και να την ομορφύνουμε ακόμη περισσότερο μακραίνοντας το δρόμο του Ελληνικού Γένους. Διότι αυτή είναι η αποστολή του κράτους, να υπηρετεί το έθνος. Να τιμήσουμε το αίμα των προγόνων μας και να φροντίσουμε να μας ευλογούν τα παιδιά μας με τον τρόπο που ευλογούμε εμείς εκείνους που ανέστησαν εμάς και την πατρίδα. Κι όχι να μας καταριούνται επειδή κάναμε βήματα προς τα πίσω στη μιζέρια και τη σκλαβιά όπως συμβαίνει στον καιρό των μνημονίων.

Ένα νόθο ρωμέϊκο, ένα ψευτορωμέϊκο από ποταπούς δωσίλογους έχουμε στο κεφάλι μας και τίποτα άλλο, τίποτα άξιο λόγου και ύπαρξης. Μια σαθρή πολιτική τάξη που δεν έχει ανθρώπινα δικαιώματα ούτε στο ελάχιστο. Δεν μας σεβάστηκαν και δεν τους σεβόμαστε.

Τους πειράζει λέει ο εθνικισμός μας. Φυσικά, αφού αυτοί που αποτελούν το καθεστώς της υποταγής ούτε ανήκουν ούτε πιστεύουν στο ελληνικό έθνος. Γι’ αυτό μισούν την ιδεολογία μας, διότι είναι η ζωντανή ακρόπολη και το θωρακοφόρο άρμα που εμποδίζει την πτώση των τειχών της ελληνικής καστροπολιτείας. Και όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτά ανήκουν σε όσους αγαπούν τον ελληνικό λαό και τιμούν το ελληνικό αίμα που τρέχει μες στις φλέβες τους.

Δεν σώζεις τον λαό με το να του στερείς εργασία και ψωμί. Του φράζεις τις αναπνευστικές οδούς ζωής και δημιουργίας όπως κάμανε όσοι κατακτητές περάσανε από τον ευλογημένο τούτο τόπο. Δεν γκρεμίζεις τον ναό της πίστης για να φτιάξεις κοινόβια με ξένες θρησκείες και ξένους πληθυσμούς. Στυλώνεις νέους ναούς της δικής σου πίστης και αυξάνεις τις γέννες της Φυλής δίδοντας σ’ αυτές γνώση, όραμα και πεδίο δράσης, όλα καθαρά ελληνικά.

Δεν κρύβεσαι μήπως φας καμία σφαίρα πίσω από συμβούλια και μπίζνες με τους εχθρούς της Ελλάδος. Θέτεις τα πάντα στον αγώνα τρανής ελληνικής πατρίδας, αποφασισμένος να νικήσεις όποιον βρεθεί μπροστά σου.

Το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα είναι μετερίζι τιμής και χρέους προς τον ελληνισμό και δεν δίδει λόγο σε καμία ελαστική συνείδηση και σε κανέναν ξένο εισβολέα. Υπάρχουμε γιατί κάποιοι μας γέννησαν και κόπιασαν δίδοντας την ικμάδα των δικών τους νιάτων σε κάποιο χωράφι, σε κάποιο εργοστάσιο, σε κάποιο πολεμικό μέτωπο. Μας δίδαξαν να σκεφτόμαστε με την λογική, την παρατήρηση μα και με την καρδιά και την ψυχή. Να γίνουμε δηλαδή σοφοί πολεμιστές και καλοί μαθητές τρανών διδάχων.

Δεν θέλουμε βοήθειες και ανθρώπους δανεικούς. Έχουμε το Θεό και τα άξια ελληνικά χέρια. Κι αυτό που οφείλουμε να κάνουμε, έχοντας ανεπίτρεπτα καθυστερήσει, είναι να βάλουμε στο περιθώριο οριστικά όσους καταπιέζουν τον ελληνισμό μας και να τον χαρούμε όπως μας αρμόζει. Μεγάλο και δυνατό.

Για να πετύχουμε τον αληθινό μας σκοπό οφείλουμε να κάμουμε τον πόνο του διπλανού μας κοινό και την ατομική μας επιδίωξη για προκοπή εθνική και συλλογική. Να φροντίσουμε την υγεία της Φυλής μας και να ζούμε σύμφωνα με τις παραδόσεις και τους κανόνες της. Να βαστήξουμε δηλαδή ακέραια την ψυχή γιατί αλλιώτικα θα χάσουμε και το σώμα, αφού οι αλλοτριωμένες υπάρξεις είναι προορισμένες να υπηρετούν ξένους αφεντάδες και σκοπούς.

Αυτοί που σήμερα μας ζητούν να μπούμε δια του νεοοθωμανικού ζυγού στην μάντρα της σιωνιστικής παγκοσμιοποίησης, εντός και εκτός συνόρων, είναι μια ασήμαντη παρέα παραφρόνων σκλάβων. Επικίνδυνων για όσο καιρό αμελούμε το χρέος προς τη Φυλή. Αλλά για τους αντίχριστους και τους βαρβάρους έχουμε ως απάντηση την περιφανή νίκη της Μεγάλης Εθνικιστικής Ελλάδος που έρχεται.

 

Ο ήρωας λοχίας Ίτσιος και τα 38.000 «ΟΧΙ» στη Γερμανία






Ήταν ένας απλός άνθρωπος όπως όλοι μας, ο οποίος πήρε τη μεγάλη απόφαση να μην παραδοθεί στην ισχυρότερη πολεμική μηχανή χωρίς αντίσταση. Διαβάστε τι έκανε ο λοχίας Δημήτριος Ίτσιος όταν έμεινε ολομόναχος μέσα σε ένα πυροβολείο και κυρίως προσέξτε ποια ήταν η συμπεριφορά των Γερμανών.
Η συμπεριφορά αναπαράγεται από γενιά σε γενιά ως έθος και δείχνει πως οι απόγονοι των Ούννων αντιμετωπίζουν όσους νικούν ύστερα από μάχη. Το παράδειγμα της Κύπρου και του πολιτικού διασυρμού που υπέστησαν πριν από μερικές ημέρες ο Πρόεδρος κ. Νίκος Αναστασιάδης και ο παραιτηθείς υπουργός Οικονομικών κ. Μιχάλης Σαρρής στο δεύτερο Eurogroup ωχριά μπροστά την περίπτωση του λοχία Ίτσιου.
Όπως δήλωσε πρόσφατα ο στρατηγός που έσωσε τη Λευκωσία από τις ορδές του Αττίλα, ο επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού κ. Δημήτρης Αλευρομάγειρος σε Ελλαδίτες και Κύπριους Έλληνες είναι σαφές: «Μην επιτρέψετε στους Γερμανούς να μας νικήσουν»! Ρήση επίκαιρη εν όψει και των κρίσιμων διαπραγματεύσεων του πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά με την τρόικα που άγεται και φέρεται, όπως ορίζει το Βερολίνο.
Το χαρακτηριστικό του Έλληνα
Πολλοί είναι οι ιστορικοί που μελετούν όλες τις περιόδους της ελληνικής ιστορίας που διαπιστώνουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αυτός ο λαός στα πολύ δύσκολα με κάποιο μαγικό τρόπο αφυπνίζεται, ενώνεται, πολεμά μέχρι θανάτου για την εθνική του αξιοπρέπεια.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ουΐστον Τσώρτσιλ όταν πληροφορήθηκε για την ελληνική εποποιΐα στην Αλβανία δήλωσε στη Βουλή ότι οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες. Ίσως γι’ αυτό το λόγο δεν ανταποκρίθηκε στις εκκλήσεις των Αθηνών να γίνει η αντεπίθεση των Συμμάχων από τον χειμώνα του 1940 έως τις αρχές του 1941 από την Ελλάδα. Αντιθέτως φρόντισε να φύγει άρον – άρον ό,τι άξιζε στη Μέση Ανατολή και μετά την Απελευθέρωση επέτρεψε σε σκιές όπως ο Σκόμπυ να χωρίσουν τον λαό και να τον οδηγήσουν σε διχασμούς.
Ο ήρωας της ιστορίας μας ήταν ένα πρόσωπο πιο απλό και πιο θαυμαστό. Ένας Έλληνας λοχίας που απέναντι στην πολεμική υπερδύναμη των Ναζί δεν κιότεψε λεπτό, ακόμα κι όταν έμεινε μόνος του σε ένα πολυβολείο. Με το όπλο του άδειασε 38.000 σφαίρες στα κορμιά των Γερμανών εισβολέων.
Σταμάτησε μόνο όταν του τελείωσαν οι σφαίρες και αφού είχε προξενήσει απίστευτες απώλειες στους Γερμανούς!
Αυτή είναι η ιστορία του λοχία Δημήτρη Ίτσιου. Διδαχή για τους σύγχρονους «σωτήρες» που σκύβουν το κεφάλι στην γερμανική μπότα παραδίδοντας κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας και προδίδοντας τα κεκτημένα, τα ιδεώδη, τις αρχές και τις αξίες ενός λαού χωρίς καμία αντίσταση.
Ο ηρωικός έφεδρος λοχίας
Ο Δημήτριος Ίτσιος γεννήθηκε το 1906 στην ακόμα σκλαβωμένη τότε Μακεδονία από Βλάχους γονείς. Με την κήρυξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου επιστρατεύθηκε ως έφεδρος λοχίας και υπηρετούσε στο Μπέλες, πάνω από το χωριό του, τα Άνω Πορόια Σερρών.
Στην κορυφογραμμή του Μπέλες ήταν στημένα τα πρώτα πρόχειρα φυλάκια προκάλυψης της «γραμμής Μεταξά». Λίγο πιο κάτω, σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από την οροθετική γραμμή, βρίσκονταν τα εννέα σκυρόδετα ελληνικά πυροβολεία, στημένα κατά μήκος της δεύτερης αμυντικής γραμμής. Οι υπερασπιστές των πυροβολείων είχαν εντολή να αμυνθούν ώσπου ο στρατός του υποτομέα Ροδοπόλεως να συμπτυχθεί χωρίς απώλειες προς τα Κρούσια κι αμέσως μετά, να εγκαταλείψουν κι αυτοί τις θέσεις τους με κανονική υποχώρηση, έχοντας ως πλεονέκτημα την άριστη γνώση της περιοχής.
Κατά την εισβολή των Γερμανών στο Μπέλες, στις 6 Απριλίου 1941, ο έφεδρος λοχίας Ίτσιος βρέθηκε να είναι επικεφαλής του Πολυβολείου Π8.
Ξημέρωσε… καυτό μολύβι
Είναι 5:15΄ το ξημέρωμα, όταν ψηλά στην «Ομορφοπλαγιά» του Μπέλες η πιο τέλεια πολεμική μηχανή της εποχής αρχίζει το καταστροφικό της έργο. Το πρώιμο γλυκοχάραμα έρχεται συντροφευμένο από ομοβροντίες Γερμανικών πυροβόλων, όλμων και πολυβόλων. Αρχίζει η επίθεση.
Οι υπερασπιστές της προκάλυψης ανταπαντούν.
Τα μάτια του Ίτσιου και των συντρόφων του κατακόκκινα απ’ την ολονύχτια αγρυπνία ερευνούν πόντο – πόντο το έδαφος μπροστά τους. Με το δάχτυλο στην σκανδάλη είναι έτοιμοι να αντιτάξουν σκληρή αντίσταση στην ιταμή επίθεση. Η προκάλυψη αντιστέκεται ηρωικά.
Ο ήλιος, στις πλαγιές του Μπέλες, αρχίζει σιγά – σιγά το καθημερινό του ανηφόρισμα. Κάποια στιγμή ακούγεται βόμβος αεροπλάνων. Τρία ή τέσσερα «στούκας» πλησιάζουν την περιοχή και ξερνούν σίδηρο και φωτιά. Στη σφοδρότητα των επίγειων και ουράνιων επιθέσεων δεν αντέχει άλλο η προκάλυψη. Αναδιπλώνονται οι υπερασπιστές της πρώτης γραμμής.
Έρχεται η σειρά των πολυβολείων. Θερίζουν τα πολυβόλα τους. Ατσάλινοι οι υπερασπιστές τους καθηλώνουν τους Γερμανούς. Τα αεροπλάνα βουτούν και ξαναβουτούν με λύσσα σκορπώντας φωτιά και όλεθρο. Τα οχυρά αντιστέκονται. Οι υπερασπιστές των πολυβολείων ποτίζουν με το αίμα τους τα ιερά χώματα της γενέθλιας γης.
Σταδιακά τα ελληνικά πυροβολεία Π3, Π4, Π5 και Π9, σιγούν. Ακολουθεί το Π6 που, περικυκλωμένο από τον εχθρό, έπειτα από σθεναρή αντίσταση, καταλαμβάνεται το μεσημέρι…
Τα πυροβολεία Π7 και Π8, όμως, συνεχίζουν να μάχονται. Μέσα βρίσκονται Έλληνες με ψυχή, θρεμμένοι με τα ιδεώδη της ελευθερίας, με τα ιδανικά της αυτοθυσίας. Έλληνες, που δε διαπραγματεύονται ούτε μια σπιθαμή ελληνικής γης… Γνωρίζουν πως δεν υπάρχει ελπίδα γι’ αυτούς. Αλλά, δεν τους νοιάζει.
Το πυροβολείο Π8, έχει στη διάθεσή του 38.000 φυσίγγια, που οι υπερασπιστές του είναι διατεθειμένοι να τα «ξοδέψουν» με τη «δέουσα τσιγκουνιά».
Η διαταγή του ήρωα
Κάποια στιγμή ο λοχίας Ίτσιος βλέποντας το μάταιο της θυσίας, διατάζει τους στρατιώτες της μονάδας του να εγκαταλείψουν το Π8. Ο ίδιος θα μείνει και θα προσπαθήσει να εξοντώσει μόνος του τους Γερμανούς εισβολείς. Μερικοί υπακούουν. Οι Ανωπορογιώτες όμως μένουν. Φίλοι και σύντροφοι στις δουλειές και στα γλέντια στο χωριό. Πιστοί συμμαχητές του τώρα στο Π8, στην απόφασή του για αντίσταση μέχρις εσχάτων, στη θυσία.
Μεθυσμένος ο Ίτσιος από τους καπνούς και τη βαριά μυρωδιά της μπαρούτης, αλλά και σε κατάσταση έκστασης, αποκρούει με το πολυβόλο του τις λυσσασμένες απόπειρες των Γερμανών για κατάληψη του οχυρού του.
Γυαλίζουν τα κράνη των σκοτωμένων Γερμανών στρατιωτών της Βέρμαχτ στον απριλιάτικο ήλιο. Οι επιθέσεις συνεχίζονται, πληθαίνουν, σκληραίνουν. Μα ο Ίτσιος δεν σταματά με το πολυβόλο του να σκορπά τον όλεθρο και το θάνατο στο Γερμανό εισβολέα. Όσο πιο πολύ κρατήσει στο μετερίζι του, τόσο πιο ασφαλής θα γίνει η υποχώρηση των άλλων προς τα Κρούσια. Ούτε σκέψη για τη δική του σωτηρία με φυγή.
Γιατί αυτός δεν κιότεψε λεπτό… Η καρδιά του χτυπούσε για τα «αδέρφια» του! Πολεμούσε για όλους τους Έλληνες. Ένας για όλους!
Νεκρό το τηλέφωνο
Η χαρά της θυσίας για την πατρίδα δίνει φτερά στην ψυχή, στα χέρια, στο πολυβόλο του λοχία. Οι άδειοι κάλυκες γεμίζουν τον ελεύθερο χώρο του πολυβολείου. Το τηλέφωνο με τη Διοίκηση από ώρα έχει σιγήσει. Κάποια στιγμή τελειώνουν τα πυρομαχικά.
Αμέσως μετά ακολουθεί μια αλλόκοτη σιωπή. Οι Γερμανοί λουφάρουν. Αυτό φαίνεται, περίμεναν. Το τελείωμα των φυσιγγιών. Ο λοχίας με τους συντρόφους του γνωρίζουν πως έπραξαν το καθήκον τους. Πολέμησαν για την πατρίδα, για τις οικογένειές τους, τους φίλους τους. Ξέρουν πως μάλλον δεν θα ξαναδούν ποτέ τους δικούς τους ανθρώπους, για τους οποίους υπεραμύνθηκαν.
Με δυσκολία ανοίγουν τη βαριά σιδερόπορτα του φρουρίου τους. Τα άδεια φυσίγγια την έχουν φρακάρει. Σε λίγο βρίσκονται έξω. Στο γεμάτο από καπνούς, μυρωδιά μπαρούτης και θάνατο αέρα του βουνού.
Είναι προχωρημένο απόγευμα. Κράτησαν για καλά. Στην κατάσταση αυτή -μισοζαλισμένοι και ιδρωμένοι από την περίεργη σιωπή – ούτε που κατάλαβαν την περικύκλωσή τους, άοπλοι αυτοί, από ομάδα Γερμανών.
Άπταιστα ελληνικά ο Ναζί
Ο επικεφαλής αξιωματικός σε άπταιστα ελληνικά διατάσσει να παρουσιαστεί ο αρχηγός του φρουρίου Π8.
Η σκηνή που ακολουθεί, ζωντανεύει, χωρίς υπερβολή, την Αλαμάνα με το Διάκο της πάνω στα Μακεδονικά βουνά. Ευθυτενής, με αγέρωχη αξιοπρέπεια χωρίς ίχνος πρόκλησης και ανόητης επίδειξης, κάνει ο Ίτσιος δυο – τρία βήματα μπροστά, χαιρετά στρατιωτικά το Γερμανό αξιωματικό και με σταθερή φωνή αναφέρει:
– Ίτσιος Δημήτριος, Λοχίας Πεζικού.
Ξαφνιάζεται ο άλλος. Στα μάτια του εύκολα θα μπορούσε να διακρίνει κανείς το θαυμασμό του για το παλληκάρι.
– Συγχαρητήρια λοχία. Με τη γενναιότητά σου ζωντάνεψες εδώ πάνω, σε τούτα τα βουνά, την πανάρχαια ιστορία των προγόνων σου.
Αμέσως μετά του κάνει νεύμα να τον ακολουθήσει. Τον οδηγεί στο ξέφωτο μπροστά από το πολυβολείο, και δείχνοντας του τις δεκάδες των πτωμάτων των στρατιωτών του – πάνω από 200 κατά έγκυρη εκτίμηση – του λέει:
– Αυτό που βλέπεις λοχία είναι έργο δικό σου.
Ο Ίτσιος γαλήνιος σαν όλους τους πραγματικούς ήρωες απαντά λακωνικά:
– Έπραξα το καθήκον μου.
– Εσύ έπραξες το καθήκον σου. Τώρα η σειρά μου να «εκτελέσω» κι εγώ το δικό μου καθήκον.
Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Ελλήνων και Γερμανών στρατιωτών, βγάζει το πιστόλι του και στυλώνοντάς το στον κρόταφο του παλληκαριού τον εκτελεί εν ψυχρώ.
Η πρώτη εν ψυχρώ εκτέλεση
Πέφτει άψυχο το παλληκάρι στα πόδια του εκτελεστή του. Μια αυλακιά άλικο αίμα πνίγει τα πρώτα αγριολούλουδα της «Ομορφοπλαγιάς» σημαδεύοντας τα όρια της γενναιότητας της πατριδολατρίας και της θυσίας από τη μια και της βαρβαρότητας, του φασισμού και της απανθρωπιάς από την άλλη. Ψυχρή, εγκληματική δολοφονία!
Ο Γερμανός ήξερε καλά πως τη στιγμή εκείνη, διέπραττε ένα έγκλημα πολέμου, μια στυγνή κι αποτρόπαια δολοφονία, μπροστά στα απορημένα βλέμματα των δικών του στρατιωτών και στα γεμάτα πίκρα και αγανάκτηση βλέμματα των συμπολεμιστών του Ίτσιου. Επειδή, ο λοχίας τους, δεν έπεσε. Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ. Έφυγε από τη ζωή άδικα, μια όμορφη Απριλιάτικη ημέρα στην καρδιά της άνοιξης…
Η θυσία του έχει καταγραφεί σε σχετική πολεμική έκθεση του 111/70 τάγματος Πεζικού, όπου μεταξύ των άλλων, αναφέρονται:
«….ο γενναίος Ίτσιος Δημήτριος με το σκληρό θάνατό του θα εισέλθει στο πάνθεον των ηρώων και η ιστορία θα αναγράφει το όνομά του προς παραδειγματισμό των επερχόμενων γενεών….»
Όταν πήγε η γυναίκα του
Το πτώμα του, μαζί με αυτά των άλλων συμπολεμιστών του, ετάφη στην Ομορφοπλαγιά.
Το 1946, η σύζυγός του, Άννα, μαζί με άλλους συγχωριανούς, ξέθαψαν και μετέφεραν τα οστά του και των άλλων πεσόντων στο Ηρώο του χωριού Άνω Πορόια. Είναι η χρονιά που απονέμεται μεταθανάτια στο λοχία ο βαθμός του Επιλοχία και το Αργυρό Αριστείο Ανδρείας για τη γενναιότητα και το θάρρος του.
Πολλά χρόνια μετά στήνεται στην «Ομορφοπλαγιά» και κοντά στο θρυλικό πλέον Π8 αναμνηστική στήλη, το δε στρατόπεδο που υπάρχει στο χώρο της θυσίας του ονομάζεται «Στρατόπεδο Ίτσιου».
Στις 10 Αυγούστου 1980, σε επίσημη τελετή γίνονται τα αποκαλυπτήρια της γλυπτικής σύνθεσης της κεντρικής πλατείας του χωριού Άνω Πορόια.
Το διακύβευμα για σήμερα
Σήμερα, επίκαιρα όσο ποτέ, ο ήρωας Δημήτριος Ίτσιος βροντοφωνάζει με τη χάλκινη σιωπή της προτομής του από την κεντρική πλατεία του Μακεδονίτικου κεφαλοχωριού, σε απόσταση αναπνοής από τα συμβατικά σύνορα του ασύνορου Ελληνισμού, ότι τα κόκκαλα των παλαιών και νέων Μακεδόνων ηρώων τσακίζουν αλύπητα τα βέβηλα χέρια φίλων και εχθρών, για όποια απόπειρα καπήλευσης της Ελληνικής ιστορίας.
– Ίτσιος Δημήτριος του Ευσταθίου…
– Παρών!

πηγη

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΚΡΑΤΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ



Πολύς λόγος γίνεται για την κάθαρση του πολιτικού τοπίου σε συνάφεια με τη σωτηρία της πατρίδος. Όμως δεν είναι διόλου λογικό να αναμένουμε καθαρτήριες διαδικασίες από αυτούς που βρώμισαν την πατρίδα μας με ανηθικότητα, πόνο και προδοσία όσο καιρό μένει στη θέση του το κατοχικό καθεστώς. Και η σωτηρία τής Ελλάδος από το ναρκοθετημένο οικονομικό σκηνικό είναι υπόθεση μονάχα καθαρών και πατριωτικών ελληνικών συνειδήσεων.

Στο ψευτορωμέϊκο η πίστη στο Έθνος θεωρείται αμάρτημα και τελεί υπό διωγμό. Οι εθνικιστικές φωνές φιμώνονται και οι συκοφαντίες σε βάρος του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος κινούνται λαμβάνοντας ενισχύσεις ακόμη και από την σιωνιστοπροσκύνητη Δύση. Οι κατηγορίες γνωστές και τετριμμένες πια. Ναζιστικό και αντισημιτικό κόμμα με ανυπόφορα άτομα λέγει ο «Γάλλος» υπουργός οικονομικών. Να απαγορευτεί άμεσα η Χρυσή Αυγή, σκούζει με ανακοίνωσή του το παγκόσμιο εβραϊκό κογκρέσο.

Προσκυνοχάρτια βέβαια οι Έλληνες Εθνικιστές δεν δίδουν. Μάχονται μαζί με τον ελληνικό λαό για να ανατραπεί η σαπίλα που μας ζώνει. Την ίδια στιγμή μέσα στην προανακριτική επιτροπή για την διαβόητη λίστα Λαγκάρντ ο αρχηγός του κομματικού πτώματος ΠΑΣΟΚ συμπεριφερόταν με αλαζονεία, ο εκπρόσωπος τού Εθνικιστικού Κινήματος Κασιδιάρης ετίθετο σε απαγόρευση θέσεως ερωτημάτων και η συγκάλυψη των ευθυνών στο μεγάλο φαγοπότι σε βάρος της Πατρίδος κορυφωνόταν.

Κανένας όμως από τους ψευτοδημοκράτες που έδεσαν χειροπόδαρα και ενσυνειδήτως την Ελλάδα στα γαμψά νύχια των παγκόσμιων τοκογλύφων και του σιωνιστικού νεοταξισμού δεν έχει να πει τίποτα για την Ελληνίδα που βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στην Κυψέλη μετά από πέντε μέρες, φιμωμένη από έναν γυρολόγο λαθρεπιβάτη του κατεχόμενου κράτους μας. Κανείς τους δεν έχει να πει τίποτα για την δολοφονία τής 25χρονης Ελληνοπούλας από τους Αλβανούς παραστρατιωτικούς δραπέτες τής φυλακής των Τρικάλων. Κανείς δωσίλογος δεν είπε τίποτα για τον ηλικιωμένο Έλληνα που αυτοπυρπολήθηκε στην Χαλκίδα και νοσηλεύεται σε άσχημη κατάσταση.

Δεν θα πουν τίποτα οι πολιτικοί κηφήνες για τον Έλληνα επιχειρηματία που αυτοπυροβολήθηκε στον περίβολο τής επιχείρησής του στο Ηράκλειο και για τον Μπαγκλαντεσιανό που ασέλγησε σε βάρος 6χρονου ελληνόπουλου στη Λέσβο. Ή για τον Έλληνα που δέχτηκε επίθεση από αναρχοκομμουνιστές έξω από το σπίτι του στο Αγρίνιο γιατί είναι εθνικιστής.

Ολάκερο το καθεστώς έχει πέσει με τα μούτρα να περισώσει τα συντρίμμια του που βουλιάζουν από το βάρος των κλεμμένων. Δεν παίρνουν καμία θέση για την ανασφάλεια και τη λεηλασία των Ελλήνων γιατί είναι αυτό που εκφράζει αυτή η μεγαλειώδης έννοια. Είναι ΈΛΛΗΝΕΣ, κληρονόμοι και ιδιοκτήτες μιας ένδοξης πατρίδος που οι γραικύλοι έχουν πάρει εντολή να την αφανίσουν.

Νομοθετούν την μονιμοποίηση του κεφαλικού φόρου σε βάρος των σπιτιών μας, ακόμη και κείνων που δεν ηλεκτροδοτούνται. Καλούν εργαζόμενους από τρίτες χώρες για να εργαστούν, όταν οι λαθρομετανάστες έχουν κάνει κανονική κατάληψη και εγκληματούν την στιγμή που οι Έλληνες μαστίζονται από ανεργία και τρώνε έως και από τα σκουπίδια ή στην καλύτερη περίπτωση από τα συσσίτια! Χτίζουν Τζαμιά για να έχουν λένε διπλωματικό προβάδισμα τάχα έναντι της Τουρκίας που προωθούν οι ψευτοσύμμαχοι για να λεηλατήσει τον πλούτο μας, ετοιμάζοντας πολεμική σύγκρουση!

Στις ελληνικές φυλακές το 63% των κρατουμένων είναι λαθρομετανάστες. Όμως το ψευτορωμέϊκο δεν συγκινείται. Απλώς διαπιστώνει με απάθεια την φρικτή αλήθεια. Στον Έβρο συλλαμβάνονται δύο μαροκινοί με ολλανδική υπηκοότητα μέσα σε απαγορευμένη στρατιωτική ζώνη έχοντας στην κατοχή τους σύγχρονα τηλεπικοινωνιακά μέσα. Όμως ο έλεγχος εκτός της διακίνησης λαθρομεταναστών δεν επεκτείνεται κι σ’ αυτόν της κατασκοπείας!

Πολιτικάντηδες και δυνάστες δανειστές θέλουν τους Έλληνες αποκαμωμένους να μην βρίσκονται σε θέση να δουν το κακό που έρχεται έξω από τα σύνορα. Η ίδια η οικονομική εισβολή είναι αναπόσπαστο τμήμα τού πολέμου που δεχόμαστε.

Στην Θεσσαλονίκη, στην οποία ο δήμαρχος Μπουτάρης άνοιξε το Γενί Τζαμί για τους σπουδαστές τής ισλαμικής ιερατικής σχολής Κομοτηνής, μόνο μέσα στο πρώτο τρίμηνο τού 2013 έκλεισαν σύμφωνα με στοιχεία του οικείου επιμελητηρίου 602 ελληνικές βιοτεχνίες. Η Ελλάδα είναι πρώτη στην ανεργία μέσα στην Ευρώπη καταγράφοντας επίσημα αλλά όχι απόλυτα ποσοστά 26,4%, ενώ η ανεργία στους νέους έως 25 ετών βρίσκεται στο 58,4%! Οι δε μισθοί έχουν κατρακυλήσει στα επίπεδα τού τέλους τής δεκαετίας τού 1970.

Στον ίδιο τον Δήμο Θεσσαλονίκης μια άνεργη μάνα πήγε να ζητήσει δουλειά και λιποθύμησε από την πείνα μπροστά στον αντιδήμαρχο τής πόλης που οι άρχοντές της ψάχνουνε μπίζνες και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα «περιούσιο» και τουρκικό. Η δυστυχής αυτή ελληνική οικογένεια είναι μια από τις πολλές που έχουν κομμένο το ηλεκτρικό ρεύμα. Όμως οι προύχοντες τού καθεστώτος είναι απασχολημένοι με την πρόβλεψη χτισίματος τουλάχιστον δεκατεσσάρων Τζαμιών με αφετηρία την Αθήνα και έπειτα ολάκερη την επικράτεια.

Στο ζήτημα τής Μακεδονίας Μας ο γνωστός διαμεσολαβητής τού νεοταξισμού Νίμιτς έχει ήδη δρομολογήσει για τις 8 και τις 9 Απριλίου στην έδρα τού ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη συνάντηση με τους εκπροσώπους Ελλάδος και Σκοπίων για να βρεθεί λέει «μια αμοιβαία αποδεκτή λύση» στο ζήτημα τής ονομασίας των κατακτητών τής Βορείου Μακεδονίας Μας! Η δε υπουργός Τουρισμού Κεφαλογιάννη σε μια πρόσφατη συνάντηση με τον κατοχικό επιτηρητή τής Γερμανίας στην Ελλάδα Φούχτελ ανέχτηκε το ξεδίπλωμα ενός ανθελληνικού χάρτη που ανέγραφε τα Σκόπια ως Μακεδονία με χαζοχαμόγελα! Αυτή είναι η «εθνική» πολιτική τού κατοχικού καθεστώτος. Δωσιλογισμός και υποτέλεια.

Η γνωστή ανθελληνική νεοταξική φυλλάδα Guardian έγραψε για την αναβίωση τής οθωμανικής αυτοκρατορίας με την μορφή τής ήπιας οικονομικής διείσδυσης στα Βαλκάνια αλλά και για την ανησυχητική κατ’ αυτήν επέκταση τού ελληνικού Λαϊκού Εθνικισμού στην Ελληνική Ομογένεια. Και η Independent από την πλευρά της ανησυχεί για την άνοδο τού ΕΛΑΜ στην Κύπρο. Εμείς όμως έχουμε εθνικά αδιάφορους σαν τον πρώην υπουργό άμυνας Μπεγλίτη που χαρακτηρίζει ως εθνική ψύχωση τις υγιείς αντιδράσεις ενάντια στις τουρκικές «επενδύσεις» στην πατρίδα μας, ενώ την ίδια στιγμή η παρουσία Γερμανών αστυνομικών ως τοποτηρητών των δυναστών δανειστών στα ελληνικά αεροδρόμια αντιμετωπίζεται ως απολύτως φυσιολογική ενέργεια.

Η Τουρκία, βλέποντας το σκύψιμο μέσης της πολιτικής «μας» ηγεσίας, βλέπει ως σημαντική ευκαιρία την οικονομική κρίση στην Κύπρο για την αναβίωση τού σχεδίου Ανάν για την τουρκοποίηση τής ελληνικής μεγαλονήσου και μάλιστα σε συνδυασμό με τη συνεργασία Ελλάδος και Τουρκίας! Ήδη το μνημόνιο τής Κύπρου, κινούμενο στα χνάρια τού ελλαδικού μνημονίου, έχει υποθηκεύσει τα έσοδα τού γεωφυσικού πλούτου. Η δε Τουρκία στηριζόμενη στις πλάτες των ψευτοσυμμάχων και ενεργώντας για λογαριασμό τους έρχεται να εισπράξει το μερίδιο που τής έχουν τάξει.

Απόρρητες πληροφορίες τού Ελληνικού Πενταγώνου κάνουν λόγο για τον φόβο μιας πιθανής τουρκικής προβοκάτσιας στην Κύπρο και για την κλιμάκωση τής έντασης στο Καστελόριζο με αφορμή πάντα τους υδρογονάνθρακες. Η Κάλυμνος γίνεται στόχος των τουρκικών ελικοπτέρων για τη δοκιμασία των αμυντικών αντανακλαστικών μας και την συλλογή πληροφοριών. Και ο υπουργός αμύνης των ΗΠΑ δηλώνει φανατικός θαυμαστής τής Τουρκίας και του αρχισφαγέα Ελλήνων Μουσταφά Κεμάλ.

Έχουμε λοιπόν μια διαρκή εναλλαγή μιας ανθελληνικής πολιτικής που κινείται ανάμεσα στην υποθήκη τής πατρίδος μας, την ανίερη συγκυριαρχία και τις στρατιωτικές απειλές. Κι όλα αυτά όταν τα ερευνητικά και τα πολεμικά σκάφη βαρβάρων και «συμμάχων» συνωστίζονται στα νερά μας με τις πολεμικές εστίες σε Εγγύς και Μέση Ανατολή να ξερνούν φλόγες. Ιδού λοιπόν πως αποδεικνύεται περιφανώς η διασύνδεση τού εσωτερικού με το εξωτερικό μέτωπο σε όλη του την μισελληνική αθλιότητα.

Οι εχθροί μας έχουν κάθε λόγο να στρέφονται ενάντια στον Εθνικισμό μας τρέμοντας παράλληλα την ανάσταση τού Ελληνισμού και την αντιπαράθεση με τον Στρατό μας. Είναι αυτή η άμεση αναβίωση τής Κραταιάς Ελλάδος που θα επακολουθήσει ως ύψιστο εθνικό μας χρέος για την ανάληψη τής ιστορικής μας ευθύνης έναντι του λαού και των πεπρωμένων μας.

Λέγουν κάποιοι Γέροντες της Πίστης μας πως κάποια πασχαλιά στις 5 του Μαΐου μέλλει να έρθει το ποθούμενο. Θα έρθει από την συντριβή της «συμμαχικής» αλαζονείας. Και ακόμη πως θα είναι για το καλό μας για να τραβηχτούν μακριά οι αντίχριστοι και να γυρίσουμε στην πρωτεύουσά μας Κωνσταντινούπολη. Εμείς ως εκφραστές τού πηγαίου Λαϊκού Εθνικισμού μας και της Μεγάλης και Ελεύθερης Ελλάδος θα είμαστε στις θέσεις μας, όπως και ο Ελληνικός Στρατός. Κινούμε για την ανάληψη αληθινής ελληνικής διακυβέρνησης και προχωρούμε στο μέγα ποθούμενο.
   

Σεφέρης…επίκαιρος: «Ανήκω σε μια χώρα μικρή»


Εδώ και χρονια η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο.  Χλευάζεται και κατασυκοφαντείται.
Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια.
Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον πολιτισμό της.
Όποια  εφημερίδα και να ανοίξεις, μας έχουν κατατάξει στα  «σκουπίδια».
Μας θεωρούν ένα περιττό βάρος, από το οποίο όλοι θέλουν να απαλλαγούν, αλλά δεν ξέρουν ακόμα πώς.
Ε, λοιπόν, η Ελλάδα δεν είναι για τα σκουπίδια!

Δεν είμαστε  οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Χαβαλέδες ήμασταν για πολύ καιρό. Βάλαμε τον αυτόματο πιλότο. Ένας φτωχός λαός, που γνώρισε την αφθονία και παρασύρθηκε γιατί νόμισε πως θα κρατήσει για πάντα. Πίστεψε και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» κάποιων αδίστακτων πολιτικάντηδων. Για την ακρίβεια ίσως στην Ελλάδα υπάρχουν λιγότεροι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες. Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Είναι μια δύσκολη ώρα, αλλά δεν ήρθε το τέλος. Όμως, ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα το 15% του πληθυσμού της δεν ζει με κουπόνια. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, κάθε ελληνόπουλο έχει δωρεάν πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα, έστω ημιτελές, αλλά έχουμε σύστημα υγείας. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος που έχει μια μεγάλη περιουσία. Άλλα κράτη δεν έχουν τίποτα. Αυτήν βλέπουν και ξερογλύφονται.

26greece_CA1-articleLarge

Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους και εκείνα τους γονείς τους. Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν ήδη παραδώσει και την ψυχή και το πνεύμα. Ευτυχώς ακόμα, η Ελλάδα έχει μέλλον. Έβλεπα εκείνα τα κορίτσια της Εθνικής Ομάδος Πόλο, να ανεβαίνουν στονΌλυμπο,  μες τη «φωλιά του Δράκου», και είπα , πως  δεν χάθηκε η ελπίδα. Υπάρχει ακόμα το μέταλλο του νικητή.

Η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της κάθε μεγάλη ήττα και καταστροφή, αντί να την  αφανίσει, την ανάσταινε! Γιατί τα γράφω αυτά; Μου τηλεφώνησαν κάποιοι «φίλοι» απ’ το εξωτερικό και  μας ….νεκρολογούσαν! Είναι απ’ τα κοράκια που έχουν στοιχηματίσει στην πτώχευσή μας και ανησυχούν μήπως και χάσουν τα λεφτά τους!  Και βιάζονται! Τόσο πολύ θύμωσα που έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα τους έστειλα το κείμενο που ακολουθεί….

(Γιάννης Χατζηγώγας)

“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή.

Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν
ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.

Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ
πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.
Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς
ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα
χάσµα.

Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν
ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.

Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ
ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.

Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης
εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ
φυσικοῦκόσµου.

Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα,
γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».

Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα
πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του.  Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ
προφορικὴπαράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ
ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.

Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει
καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν
ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο.

Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ
τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ
γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;

Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας
δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ
µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ
στὴ λογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα
καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ
ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς
νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ
ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺκινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ
στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ’βρει

καταφύγιο,ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς

πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη
τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς
γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.

Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ
πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης
χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς
ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ
ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ,
τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου
ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴνἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς
καρδιᾶς του.

Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους
τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ
βρίσκεται.

Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ
ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ
λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε.  Ἂς
συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»

Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου
Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963

Σαν να το είπε χθες!

Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΑΛΩ…..Υπερψηφίστηκαν και τα τρία νομοσχέδια από την κυπριακή Βουλή

ΕΙΧΑ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΚΥΠΡΟ.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΟΥ ΕΣΒΗΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΗ.
ΤΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Μ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΝΟΙΩΣΩ ΞΑΝΑ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ.
ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ…….
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ….



Ναι στο ταμείο αλληλεγγύης, στα έκτακτα μέτρα περιορισμού στις κινήσεις κεφαλαίων και στην εξυγίανση τoυ τραπεζικού συστήματος ψήφισαν οι Κύπριοι βουλευτές

Και τα τρία νομοσχέδια ψήφισε η κυπριακή Βουλή, η ολομέλεια της οποίας συνεδρίασε το βράδυ της Παρασκευής.

Τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν αφορούν την ίδρυση του ταμείου αλληλεγγύης, τα έκτακτα μέτρα περιορισμού στις κινήσεις κεφαλαίων και την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος.
Τα δύο πρώτα νομοσχέδια ψηφίστηκαν ομόφωνα ενώ στο τρίτο, αυτό για την αναδιάρθρωση των τραπεζών, που αφορά ιδιαίτερα τη Λαϊκή Τράπεζα, υπήρξαν αποχές. Συγκεκριμένα το νομοσχέδιο πέρασε με 26 υπέρ, 2 κατά και 25 αποχές.
Κατά την τοποθέτηση του επικεφαλής του ΑΚΕΛ, ο κ. Αντρος Κυπριανού έκανε οξεία επίθεση στην κυβέρνηση και την Ευρωζώνη. «Το νομοσχέδιο είναι απαρχή δεινών για τη χώρα και το λάο μας», ανέφερε. Τόνισε ακόμα ότι λόγω της κρισιμότητας των στιγμών δεν θα αποδυναμώσει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και παρά τις έντονες διαφωνίες το ΑΚΕΛ θα απέχει της ψηφοφορίας.
«Δεν υπάρχει αλληλεγγύη από τους Ευρωπαίους επί των κρίσιμων θεμάτων», προσέθεσε ο κ. Κυπριανού, σημειώνοντας επίσης ότι «θα αποφασίσουμε το πρωί αν θα συνοδεύσουμε τον Πρόεδρο στις Βρυξέλλες».
Την πρόθεσή του να απέχει από την ψηφοφορία εκδήλωσε ο επικεφαλής των Πράσινων (2,2%, 1 έδρα) κ. Περδίκης και ζήτησε παραίτηση του Γενικού Διευθυντή της Κεντρικής Τράπεζας.
Ο εκπρόσωπος της ΕΔΕΚ κ. Ν. Νικολαΐδης δήλωσε ότι η ΕΔΕΚ θα ψηφίσει 8 από τα 9 νοιμοσχέδια και θα απέχει από αυτό που αφορά τις τράπεζες.
Εναντίον του νομοσχεδίου για εξυγίανση των τραπεζικών ιδρυμάτων τοποθετήθηκε ο ανεξάρτητος βουλευτής Ζαχαρίας Κουλίας.
Ο κ. Συλλούρης από το ΕΥΡΩΚΟ έκανε επίθεση στους εταίρους της ΕΕ και ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από την ψηφοφορία διαμαρτυρόμενος για τη διαδικασία.
Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ κ. Ν. Καρογιάν είπε ότι δεν είναι ώρα για να γίνεται κριτική.
O αντιπρόεδρος του κυβερνητικού ΔΗΣΥ κ. Αβέρωφ Νεοφύτου δήλωσε ότι οι καταθέτες άνω των 100.000 ευρώ στη Λαϊκή Τράπεζα θα περιμένουν πολλά χρόνια για να δουν αν θα αποζημιωθούν και σε ποιο ποσοστό, ωστόσο εγγυήθηκε τις καταθέσεις για τους υπόλοιπους. Συμπλήρωσε ότι με αυτό το νομοσχέδιο θα χάσουν τη δουλειά τους εκατοντάδες εργαζόμενοι, αλλά αν δεν ψηφιζόταν θα την έχαναν χιλιάδες και χαρακτήρισε στάση ευθύνης την απόφαση του ΑΚΕΛ να απέχει.
Το Σάββατο θα διεξαχθεί η ψηφοφορία του νομοσχεδίου για το «κούρεμα» στις καταθέσεις, που αναμένεται να ανέρχεται σε ποσοστό 20%-25% και θα αφορά μόνο στις καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ στην Τράπεζα Κύπρου. Άγνωστο παραμένει, ωστόσο, πώς θα δεχτεί το νέο σχέδιο η Τρόικα.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι τελική λύση για το κούρεμα στις κυπριακές τράπεζες διαμορφώνεται ως εξής: Γενναίο κούρεμα έως και 25% στις καταθέσεις της Τράπεζας Κύπρου, ενώ το κούρεμα πιθανόν να μην το αποφύγουν και οι μικρότερες τράπεζες, αλλά με πολύ μικρότερο ποσοστό, το οποίο θα είναι κλιμακωτό ανάλογα με την τράπεζα. Η Λαϊκή Τράπεζα, χωρίζεται σε «καλή» και «κακή» τράπεζα. Θα αποζημιωθούν όλοι οι καταθέτες, έως 100.000 ευρώ.