ΘΥΕΛΛΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΠΟΛΩΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΠΟΥ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΙ ΤΗ ΜΕΡΚΕΛ ΩΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

STRATOMERKEL
Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ απεικονίζεται ως θύμα των Ναζί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο εξώφυλλο του γνωστού πολωνικού περιοδικού, Uwazam RZE.
Ντυμένη με τη γνωστή ριγέ ενδυμασία των φυλακισμένων και με ένα σκουφί στο κεφάλι, η Μέρκελ φαίνεται πίσω από τα συρματοπλέγματα.
Αυτό το εξώφυλλο, είναι ένα ακόμα επεισόδιο στην κόντρα μεταξύ της Γερμανίας και της Πολωνίας, σχετικά με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μάλιστα η εικόνα συνοδεύεται από τον εξής τίτλο: “Πλαστογράφηση της Ιστορίας: Πώς οι Γερμανοί, έκαναν τους εαυτούς τους θύματα του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου”.
Η Πολωνία έχει κατηγορήσει τη γειτονική χώρα για στρέβλωση ιστορικών γεγονότων και ανακήρυξη των πραγματικών εγκληματιών ως “θύματα πολέμου”.
Αφορμή για αυτές τις κατηγορίες στάθηκε ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε, στο τέλος του Μάρτη, από το γερμανικό τηλεοπτικό σταθμό ZDF,με τίτλο “Our Mothers, Our Fathers”.
Το ντοκιμαντέρ επικεντρώνεται στην τύχη πέντε Γερμανών κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, από την πολωνική αντίσταση.
Μάλιστα σε μια σκηνή ένας Πολωνός αντιστασιακός αναφωνεί: “Θα πνίξουμε τους Εβραίους σαν ποντίκια”.
Ο Πολωνός διπλωμάτης στη Γερμανία Jerzy Marganski, έγραψε μια επιστολή προς τον τηλεοπτικό σταθμό, μετά την προβολή της σειράς, για να εκφράσει τον αποτροπιασμό του.
Μεταξύ άλλων επικρίσεων Marganski είπε ότι οι θεατές δεν μαθαίνουν τίποτα για την εξέγερση της Βαρσοβίας, στην οποία σκοτώθηκαν έως 200.000 άμαχοι Πολωνοί, ούτε για τους πολλούς Πολωνούς που βοήθησαν Εβραίους.
Από την μεριά του, ο τηλεοπτικός σταθμός απάντησε ότι δεν είχε σκοπό να διαστρεβλώσει ιστορικά γεγονότα και σκοπός τους ήταν να ενθαρρύνουν μια εθνική συζήτηση για τις εμπειρίες του πολέμου.
Πηγή:dailymaill

GUARDIAN Η Γερμανία αποφεύγει τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλει στην Ελλάδα



Angela Merkel

Germany owes Greece a debt

Germany’s ducking of the war reparations issue makes its attitude to the current Greek debt crisis somewhat hypocritical

Albrecht Ritschl
guardian.co.uk


Η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα ένα χρέος.

H Γερμανία,αποφεύγοντας το θέμα για τις  πολεμικές επανορθώσεις, κάνει την στάση της στη σημερινή ελληνική κρίση χρέους κάπως υποκριτική


Οι Γερμανοί δεν διασκεδάζουν αυτές τις μέρες. Κοιτάξτε παντού από τις εφημερίδες,μέχρι την μπλογκόσφαιρα και φαίνεται ότι η δημόσια διάθεση έχει φτάσει σε σημείο βρασμού.Χωρίς να θέλουν,θα επωμιστούν άλλη μια εθνική αύξηση χρέους και την χρηματοδότηση άλλης μια διάσωσης και οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αμφισβητούν τα πάντα, από την σοφία της στήριξης στην Ελλάδα, το κοινό νόμισμα του ευρώ, ή ακόμη και την ουσία του εγχειρήματος, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συνολικά.

 
Αυτό μπορεί να είναι παράξενο για μια χώρα που ωθείται όλο και πιο κοντά στην πλήρη απασχόληση και η οποία είναι έτοιμη να ανακτήσει τη θέση της ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βιομηχανικών προιόντων στον κόσμο, από τους Κινέζους.

 
Αλλά οι Γερμανοί λένε ότι έχουν βαρεθεί: όχι περισσότερη ανάληψη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δεν πληρώνουν περισσότερο για αυτό και για εκείνο και σίγουρα όχι  για μεγαλύτερη διάσωση των Ελλήνων.

 
Αυτό που είναι πραγματικά περίεργο, όμως, είναι η περιορισμένη διάρκεια της συλλογικής μνήμης της Γερμανίας.

 
Για ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα, η κατάσταση ήταν ριζικά διαφορετική: μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και πάλι μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος οφειλέτης του κόσμου και στις δύο περιπτώσεις όφειλε την οικονομική της ανάκαμψη, σε μεγάλης κλίμακας μείωση του χρέους.


Η κρίση χρέους της Γερμανίας του μεσοπολέμου,ξεκίνησε σχεδόν  πριν από 80 χρόνια, τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου του 1931.Την είχε ενεργοποιησει ο επιθετικός δανεισμός της Γερμανίας στα τέλη του 1920,ώστε να πληρώσει αποζημιώσεις,μέσω πιστώσεων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια πιστωτική φούσκα και όταν έσκασε το 1931, γκρέμισε τις αποζημιώσεις, τον κανόνα χρυσού και μεταξύ άλλων, την δημοκρατία της  Βαϊμάρης.

 
Έχοντας προσαρμοσμένο τον τεράστιο λογαριασμό που προέκυψε, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Αμερικανοί επέβαλαν την Συμφωνία του Χρέους του Λονδίνου του 1953 στους συμμάχους τους, σε μια άσκηση άφεσης του χρέους για την  Γερμανία και μάλιστα με τους πιο γενναιόδωρους όρους.

 
Το οικονομικό θαύμα της Δυτικής Γερμανίας, η σταθερότητα του γερμανικού μάρκου και η ευνοϊκή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, όλα αυτά οφείλονται σε αυτό το τεράστιο κούρεμα. Αλλά αυτό έβαλε τους πιστωτές της Γερμανίας σε μειονεκτική θέση, αφήνοντας τους να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές συνέπειες της γερμανικής κατοχής.

 
Πράγματι, η συμφωνία για το χρέος του Λονδίνου,ανέβαλλε την διευθέτηση του ζητήματος των αποζημιώσεων – συμπεριλαμβανομένης και της αποπληρωμής των χρεών του πολέμου και τις εισφορές που επιβλήθηκαν από την Γερμανία κατά τη διάρκεια του πολέμου – για μια διάσκεψη που θα πραγματοποιηθεί μετά την ενοποίηση.

 
Η διάσκεψη αυτή δεν έγινε ποτέ:

 
Από το 1990, οι Γερμανοί έχουν σταθερά αρνηθεί να επανεξετάουν αυτό το κουτί της Πανδώρας. Η εν λόγω αποζημίωση, όπως έχει καταβληθεί, ως επί το πλείστον για καταναγκαστική εργασία, διοχετεύθηκε μέσω διάφορων ΜΚΟ,ώστε να αποφεύγεται η δημιουργία νομικών προηγούμενων. Μόνο μία χώρα,το έχει αμφισβητήσει όλο αυτό,ανοιχτά και προσπάθησε να λάβει αποζημίωση στο δικαστήριο: Η Ελλάδα.

 
Μπορεί να ήταν ή μπορεί να μην ήταν σοφό, να παγώσει η Γερμανία το ζήτημα των αποζημιώσεων και των άλλων εκκρεμοτήτων, μετά το 1990. Εκείνη την εποχή, οι Γερμανοί υποστήριξαν ότι οποιοσδήποτε εύλογος λογαριασμός,θα υπερέβαινε τους πόρους της χώρας και,αντι αυτού, θα ήταν απείρως προτεινόμενη η συνεχιζόμενη οικονομική συνεργασία στην Ευρώπη.

 
Μπορεί να είχαν ένα δίκο.Αλλά τώρα είναι η ώρα για τη Γερμανία να εκπληρώσει την υπόσχεσή της, να ενεργήσει με σύνεση και να κρατήσει μακριά τον ταύρο από το υαλοπωλείο.

 
Μετάφραση: LEFTeria-news

 
 
The Germans are not amused these days. Look everywhere from tabloids to the blogosphere, and it seems that the public mood has reached boiling point. Loth to shoulder another national debt increase and finance another bailout, the Germans have started questioning everything from the wisdom of supporting Greece to the common euro currency, or indeed the merits of the European integration project altogether.

This might be strange for a country that is nudging ever closer to full employment, and which is about to recapture its position as the world’s leading exporter of manufactured goods from the Chinese. But the Germans say they’ve had enough: no more underwriting of European integration, no more paying for this and that, and certainly no more bailing out the Greeks.
What is truly strange, however, is the brevity of Germany’s collective memory. For during much of the 20th century, the situation was radically different: after the first world war and again after the second world war, Germany was the world’s largest debtor, and in both cases owed its economic recovery to large-scale debt relief.

Germany’s interwar debt crisis started almost exactly 80 years ago, in the last days of June 1931. What had triggered it was Germany’s aggressive borrowing in the late 1920s to pay reparations out of credit. A credit bubble resulted, and when it burst in 1931, it brought down reparations, the gold standard and, not least, Weimar democracy.

Having footed the resulting massive bill, after the second world war the Americans imposed the London debt agreement of 1953 on their allies, an exercise in debt forgiveness to Germany on the most generous terms. West Germany’s economic miracle, the stability of the deutschmark and the favourable state of its public finances were all owed to this massive haircut. But it put Germany’s creditors at a disadvantage, leaving it to them to cope with the financial aftermath of the German occupation.
Indeed, the London debt agreement deferred settlement of the reparations question – including the repayment of war debts and contributions imposed by Germany during the war – to a conference to be held after unification. This conference never took place: since 1990, the Germans have steadfastly refused to reopen this can of worms. Such compensation as has been paid, mostly to forced workers, was channelled through NGOs to avoid creating precedents. Only one country has challenged this openly and tried to obtain compensation in court: Greece.

It may or may not have been wise to put the issue of reparations and other unsettled claims on Germany to rest after 1990. Back then, the Germans argued that any plausible bill would exceed the country’s resources, and that continued financial co-operation in Europe instead would be infinitely more preferable. They may have had a point. But now is the time for Germany to deliver on the promise, act wisely and keep the bull away from the china shop.

Ο Έλληνας ράπερ "Alitiz", τα χώνει με ακραίο τρόπο στην Άνγκελα Μέρκελ (βίντεο ακατάλληλο για ανηλίκους…)

Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν πως μεγάλη ευθύνη για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδος και της Ευρώπης φέρει η καγκελάριος της Γερμανίας, Ανγκελα Μέρκελ.
Δείτε στο www.moutzis.gr τον νεαρό Έλληνα που “ραπάρει” από τη… Γερμανία.
Επιτίθεται με ακραίο και υβριστικό τρόπο μέσα από τη μουσική του (ΠΡΟΣΟΧΗ το λεξιλόγιο είναι άκρως ακατάλληλο για ανηλίκους κι όχι μόνο) στην Άνγκελα Μέρκελ.
Τα πρώτα σχόλια πάντως για το τραγούδι είναι πολύ θετικά, αφού πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να… ξεσπάσουν στη Γερμανίδα καγκελάριο για τις πολιτικές της.
Μέσα από τους στοίχους του, ο Alitiz, προτείνει να πουλήσει η Μέρκελ το κορμί της και να στείλει χρήματα στην Ελλάδα για την αποπληρωμή του χρέους, αντί για το ξεπούλημα Ελληνικών νησιών!
Επίσης αναφέρει πως συνυπεύθυνοι γι αυτή την κατάσταση είναι και οι Έλληνες πολιτικοί.πηγη

OI ΙΠΤΑΜΕΝΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ…ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Το καλοκαίρι του 1922 κατασκευάστηκε, στηριζόμενο στις θεωρίες των Vrill και στην αρχή της σύντηξης, το πρώτο ιπτάμενο όχημα σε σχήμα δίσκου. Αποτελείτο από ένα δίσκο με διάμετρο 8 μέτρα, πάνω και κάτω από τον οποίο είχαν τοποθετηθεί άλλοι δύο δίσκοι διαμέτρου 6,5 και 7 μέτρων αντίστοιχα. Αυτοί οι τρεις δίσκοι ήταν παράλληλα τοποθετημένοι ο ένας με τον άλλο και στη μέση της κατασκευής υπήρχε μία τρύπα διαμέτρου 1,80 μέτρων στην οποία τοποθετήθηκε το συγκρότημα ωθήσεως, με ύψος 2,40 μέτρα.
Έτσι ο επάνω και ο κάτω δίσκος περιστρέφονταν αντίθετα και δημιουργούσαν ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο περιστροφής. Το τι ισχύ είχαν αυτές οι ιπτάμενες μηχανές είναι σήμερα άγνωστο. Οι δοκιμές κράτησαν τρία χρόνια έως ότου το πρώτο αυτό ιπτάμενο όχημα να μεταφερθεί στο Augsburg και να αποσυναρμολογηθεί στις εγκαταστάσεις της εταιρείας Messerschmid.. Οι αποδείξεις για οικονομική βοήθεια για αυτά τα σχέδια και την αντίστοιχη ανάπτυξη του οχήματος υπάρχουν ακόμη στα λογιστήρια πολλών εταιρειών, υπό τον κωδικό ¨,JFM¨, πιθανόν από τα αρχικά των λέξεων Jenseits flug masserschmind.. Αυτή η μηχανή είχε λοιπόν την ικανότητα να δημιουργεί ένα πολύ ισχυρό πεδίο και να κινείται μέσα στο χώρο, χωρίς η μεγάλη επιτάχυνση και τα αποτελέσματα της να γίνονται αντιληπτά μέσα στο χώρο του οχήματος. Το πρώτο επονομαζόμενο ufo-(δηλαδή ιπτάμενο σκάφος με τα χαρακτηριστικά των ufo, όπως αυτά έγιναν αργότερα γνωστά) κατασκευάστηκε μετά την αποτυχία της πτήσης του ΤΡΜ τον Ιούνιο του 1934. Υπό την επίβλεψη του Dr.W. O. Schumann, έγινε η πρώτη δοκιμαστική πτήση του RFZ 1. Στην πρώτη – και ταυτόχρονα τελευταία του πτήση – το σκάφος αυτό ανέβηκε κάθετα σε ύψος περίπου 60 μέτρων, άρχισε όμως κατόπιν να ταλαντεύεται και να μην είναι πλέον δυνατός ο έλεγχος του. Με μεγάλη δυσκολία κατάφερε ο πιλότος του, Lothar Waiz, να το προσγειώσει και να το εγκαταλείψει πριν αυτό αρχίσει να κάνει ένα κύκλο, να αναποδογυρίζει και να καταστρέφεται. Αυτό ήταν το τέλος του RFZ 1,αλλά η αρχή των ¨ιπταμένων οχημάτων Vrill¨. Ακόμα, πριν από το τέλος του 1934 ήταν έτοιμο το RFZ 2, το οποίο χρησιμοποιούσε μηχανή Vrill και «πλοήγηση μαγνητικού παλμού¨. Είχε 5 μ. διάμετρο και τα χαρακτηριστικά φώτα των ufo. Μάλιστα, ανάλογα με την ταχύτητα, τα φώτα αυτά γίνονταν με τη σειρά, κόκκινα, πορτοκαλί, κίτρινα, πράσινα, άσπρα, μπλε και βιολετί…

Αυτά τα οχήματα χρησιμοποιήθηκαν στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο ως αναγνωριστικά, μαζί με τα Μe 109, σε υπερατλαντικές πτήσεις. Στο τέλος του 1941 φωτογραφήθηκε ένα τέτοιο στον νότιο Ατλαντικό καθώς βρισκόταν στην πορεία του για το καταδρομικό «Ατλαντίς», στα νερά της Ανταρκτικής. Ο λόγος για τον οποίο το σκάφος αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ως καταδιωκτικό ήταν ότι η πλοήγηση του, όπως αναφέρθηκε, ήταν μαγνητικού παλμού, δηλαδή μπορούσε να κάνει ελιγμούς μόνο υπό συγκεκριμένες γωνίες των 90,46 και 22,5 μοιρών. Μετά τις πρώτες επιτυχίες του RFZ 2 ως αναγνωριστικού, η οργάνωση Vrill απέκτησε τον δικό της χώρο δοκιμών στο brandernburg. Στο τέλος του 1942 πέταξε ο ελαφρώς οπλισμένος ιπτάμενος δίσκος με το όνομα ¨Vrill 1-κυνηγός¨. Είχε διάμετρο 11,5 μέτρα, με ένα άτομο πλήρωμα, και είχε μηχανή τύπου scumann και επίσης ¨οδήγηση μαγνητικού παλμού¨. Μπορούσε να φτάνει ταχύτητες των 2.900-12.000 Km/h, ήταν παντός καιρού, μπορούσε να κάνει ελιγμούς κατά 90 μοίρες, είχε δε την ικανότητα να ελίσσεται και στο διάστημα. Κατασκευάστηκαν 17παρόμοια οχήματα και υπήρξαν επίσης αρκετά με δύο άτομα πλήρωμα. Στο ίδιο χρονικό διάστημα ξεκίνησε ένα άλλο πρόγραμμα με το όνομα ν-7. Υπό αυτό το πρόγραμμα κατασκευάστηκαν αρκετά ιπτάμενα οχήματα, αλλά με συμβατικούς κινητήρες τύπου τουρμπίνας. Από τα σχέδια του μηχανικού Andeas Ερρ, κατασκευάστηκε το ιπτάμενο όχημα ΚΡΖ-7 το οποίο ήταν συνδυασμός ιπτάμενου δίσκου με κινητήρες τύπου τουρμπίνας. Σε αυτό το πρόγραμμα εργάστηκαν οι ομάδες των schriever-habermohl και των miethebelluzo. Το RFZ-7 είχε διάμετρο 42 μέτρα(!), αλλά κατά τη διάρκεια μίας προσγείωσης στο spitzberger καταστράφηκε. Αργότερα, ένα άλλο όχημα του ιδίου τύπου φωτογραφήθηκε έξω από την Πράγα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Andeas Ερρ, αυτό το όχημα ήταν εφοδιασμένο με εκρηκτικές κεφαλές και επρόκειτο να (ή κατ’ άλλους είχε…) βομβαρδίσει τη Νέα Υόρκη. Τον Ιούλιο του 1941 ο schriever και ο habermohl κατασκεύασαν ένα σκάφος το οποίο είχε την ικανότητα να απογειώνεται κάθετα, με συμβατικούς κινητήρες.
Επίσης κατασκευάστηκε ένα άλλο ιπτάμενο όχημα το οποίο ονομάστηκε «ιπτάμενος δίσκος ηλεκτροβαρύτητας», με κινητήρα ταχυονίων. Μέσα στα SS ακόμη υπήρχε μία ομάδα, η οποία ασχολείτο με τη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ενεργείας. Η ομάδα αυτή ονομαζόταν ¨Τμήμα ανάπτυξης του Μαύρου Ήλιου¨, η βασική αποστολή της οποίας ήταν να καταστήσει τη Γερμανία ανεξάρτητη από καύσιμα, (κυρίως πετρέλαιο) βασιζόμενη στις ιδιότητες της δύναμης Vrill. Τα μέλη της ομάδας αυτής κατάφεραν να κατασκευάσουν από την ήδη υπάρχουσα μηχανή Vrill, και από τον μετατροπέα ταχυονίων του Hans coler-, τη μηχανή thule η οποία αργότερα ονομάστηκε THULE Tachionator. Τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών κάνουν την συμμαχική τεχνολογία να φαίνεται κυριολεκτικά πρωτόγονη! Τον Αύγουστο του 1939 απογειώθηκε το πρώτο RFZ 5. Ήταν ένας ιπτάμενος δίσκος με την ικανότητα να μεταφέρει οπλικά συστήματα και με το όνομα Ηaunebu 1. Στο τέλος του 1942 ήταν έτοιμο το Ηaunebu 2. Στο ίδιο χρονικό διάστημα υπήρχαν σχέδια για την κατασκευή ενός μεγάλου οχήματος με το όνομα νη11-7, με διάμετρο 120 μέτρα!

Τον Φεβρουάριο του 1944 υλοποιήθηκε το πρόγραμμα V-7 των μηχανικών schriever και habermohl, όπου ένα υπερηχητικό ελικόπτερο εφοδιασμένο με 12 κινητήρες ΒΜW, έκανε την πρώτη του πτήση με πιλότο τον Joachim roehlike στο peenemuende, (πόλη τη Γερμανίας). Η κατακόρυφη ταχύτητα ανόδου ήταν 800 μετρά το λεπτό, είχε την ικανότητα να φτάσει σε ύψος τα 24.000 μετρά και σε οριζόντια πτήση να φτάσει ταχύτητες των 2.200 χλμ./ώρα. Δεν μπήκε όμως ποτέ σε πρόγραμμα παραγωγής μιας και η περιοχή του peenemuende βομβαρδίστηκε το 1944… Εκτός αυτού η μεταφορά του στην Πράγα δεν ωφέλησε σε τίποτα αφού η πόλη αυτή ήταν ήδη στην κατοχή Αμερικανών και Ρώσων. Λίγο αργότερα κατασκευάστηκε το όχημα Ηaunebu 3 το οποίο είχε διάμετρο 71 μέτρα και το οποίο κινηματογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της πτήσης του. Μπορούσε να μεταφέρει 32 άτομα, είχε αυτονομία 8 εβδομάδων και μπορούσε σύμφωνα με τα αρχεία των 88 να αναπτύξει ταχύτητες έως 40.000 km/h! Ο virgil armstrong, πρώην πράκτορας της CIA και καταδρομέας, περιγράφει γερμανικά ιπτάμενα οχήματα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία μπορούσαν να απογειώνονται και να προσγειώνονται κάθετα. Μετρήθηκε, σύμφωνα με τον ίδιο, ότι αυτά τα οχήματα πετούσαν με ταχύτητες που έφταναν τα 3.000 KM/Η, και είχαν ένα όπλο με ακτίνες Laser, (πιθανόν το ksk) το οποίο μπορούσε να διατρυπήσει μία θωράκιση 4 ιντσών! ΤΟ ΥΠΕΡΟΠΛΟ VRILL Ο καθηγητής J.J. Hurtak περιγράφει σε ένα βιβλίο του ότι οι Γερμανοί προσπάθησαν να κατασκευάσουν αυτό που οι σύμμαχοι αποκαλούσαν ¨το υπερόπλο». Ο Hurtak είχε στην κατοχή του πρωτόκολλα τα οποία αναφέρονται σε δύο θέματα: 1. Την κατασκευή μίας πόλης στο διάστημα με το όνομα ¨peenemuende¨! 2. Τη μεταφορά όλων των Γερμανών μηχανικών εκτός Γερμανίας. Αναφέρεται επίσης στην αναζήτηση των επονομαζόμενων ¨πύρινων σφαιρών¨. Η κατασκευή και η λειτουργία τέτοιων ιπτάμενων οχημάτων ήταν ήδη γνωστή στις αμερικανικές και στις βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες ήδη από το 1942, αλλά δεν αξιοποιήθηκαν όπως έπρεπε. Στα Αγγλικά, αυτά τα ιπτάμενα οχήματα ονομάζονταν από τους πιλότους της RAF που τα αντιμετώπιζαν σε αερομαχίες ¨Foo fighters¨ και τα χώριζαν σε δύο διαφορετικά σχήματα, το πρώτο με το όνομα η «ιπτάμενη χελώνα» και το δεύτερο με το όνομα «σαπουνόφουσκα».
Η ¨ιπτάμενη χελώνα¨ κατασκευάστηκε από τους μηχανικούς της ομάδος SS-Ε-IV στην περιοχή του Neustadt και το σχήμα της θύμιζε χελώνα. Μπορούσαν να προκαλέσουν στον αντίπαλο διαταραχές στις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις. Ήταν εφοδιασμένα με βελτιωμένες σωλήνες klyston (πιθανώς κανόνι), που αναπτύχθηκαν από τα SS και χαρακτηρίστηκαν ως ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Το όπλο με το οποίο ήταν εφοδιασμένα δεν μπορούσε να προκαλέσει απότομο σβήσιμο των λειτουργιών των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων του εχθρού, αλλά αργότερα ακολούθησε περαιτέρω ανάπτυξη από τους μηχανικούς των SS και τα οχήματα αυτά προκαλούσαν με κάθε επιδρομή τους στον εχθρικό εναέριο χώρο βλάβες σης ηλεκτρικές εγκαταστάσεις του αντιπάλου. Ο Wendel C. Stevens, πρώην πιλότος των Ηνωμένων Πολιτειών, περιγράφει ότι κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου παρατηρήθηκαν αυτά τα οχήματα να έχουν γκριζοπράσινο ή κοκκινο-πορτοκαλί χρώμα και να πλησιάζουν τα συμμαχικά αεροπλάνα μέχρι και σε απόσταση 5 μέτρων! Τα ανάγκαζαν πολλές φορές να εγκαταλείψουν κάθε αντίσταση και να προσγειώνονται ή να κάνουν στροφή και να εξαφανίζονται. Το έτος 1943 σχεδιάστηκε ένα μητρικό σκάφος το οποίο θα είχε την ικανότητα να μεταφέρει αρκετά σκάφη με σχήμα ιπτάμενου δίσκου, και το οποίο θα κατασκευαζόταν στα ναυπηγεία Ζeppellin. Το σκάφος αυτό θα ονομαζόταν ¨Μηχανή Ανδρομέδα¨ και είχε μήκος 139 μέτρα με σχήμα πούρου!
ΚΑΙ ΔΙΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ
Τα Χριστούγεννα του 1943 έγινε μία σημαντική συνάντηση των μελών της οργάνωσης θούλη, στο Noordseebad. Μαζί με αυτούς και το ισχυρότατο μέντιουμ, MARIA SIGRUM. Το βασικό θέμα ήταν η «επιχείρηση Αldebaran», μία επιχείρηση στην οποία σχεδιάστηκε ένα ταξίδι προς τους κατοικημένους πλανήτες του ήλιου του Αldebaran, μετά από τα στοιχεία τα οποία είχαν συλλέξει τα μέντιουμ. Στις 2 Ιανουαρίου 1944 έγινε μία συζήτηση μεταξύ του Χίτλερ και δύο μελών της οργάνωσης Vrill – των Κuenkel και Dr. Schumann – με θέμα το ¨πρόγραμμα Vrill¨. Σύμφωνα με το πρόγραμμα αυτό θα γινόταν ένα ταξίδι προς τον Αldebaran με το όχημα ¨vrill-7¨ μέσω μίας διάστασης ανεξάρτητης Από την ταχύτητα του φωτός! Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ratthofer, η πρώτη δοκιμή έγινε τον χειμώνα του 1944. Η προσπάθεια αυτή οδήγησε σε καταστροφή του σκάφους και φωτογραφίες δείχνουν το όχημα αυτό (Vrill -7) να βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση σα… να ταξίδευε 100 χρόνια. Η εξωτερική κάλυψη ήταν σε πολλά σημεία κατεστραμμένη. Οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι, μετά την κατάληψη της Γερμανίας στα μυστικά αρχεία των SS, ανακάλυψαν το 1945 φωτογραφίες των habermohl 2 και του Vrill 1. Όπως επίσης και φωτογραφίες της μηχανής ¨Andromeda¨

Τι απέγινε όλη αυτή η υπερτεχνολογία; Φυσικά πέρασε (εν μέρει) στα χέρια των Συμμάχων! Η απόφαση του προέδρου Τruman τον Μάρτιο του 1944, έδωσε το δικαίωμα στις ΗΠΑ, να χρησιμοποιήσουν στοιχεία από την τεχνολογία των Γερμανών για πειράματα. Με την επιχείρηση με το όνομα ¨paperclip¨ μεταφέρθηκαν Γερμανοί επιστήμονες σας ΗΠΑ όπου και εργάστηκαν, μεταξύ αυτών ο Victor Schauberger και ο WERNER VON BRAUN…

Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η “ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ”


Ο Χίτλερ επιστρέφει! Όχι στην πολιτική, αλλά στη διεθνή βιβλιογραφία. Το πιο μισητό πρόσωπο του 20ου αιώνα έγινε τα τελευταία χρόνια το «αγαπημένο» θέμα εκατοντάδων βιβλίων, έργα τα πιο πολλά αξιόλογων ιστορικών και συγγραφέων. Βιβλία των Ian KershawJohn Lukacs, Ρον Ρόζενμπαουμ, και Trevor Ravenscroft, έχουν ανακινήσει το ενδιαφέρον του κοινού, επιχειρώντας να ερμηνεύσουν  πολυεπίπεδα το «φαινόμενο Χίτλερ». Για τον περισσότερο κόσμο ο Χίτλερ υπήρξε η προσωποποίηση του «Απόλυτου Κακού», ο κατεξοχήν εκφραστής του «ερπετού», που κρύβουμε μέσα μας. Μια μελέτη του Χίτλερ, αποτελεί ταυτόχρονα και μια κατάδυση στη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου.
 Ο Χίτλερ είναι επίκαιρος από κάθε άποψη, σε μια εποχή που η τεχνολογία έχει τρομακτικές δυνατότητες για τον έλεγχο των μαζών. Αν ο Χίτλερ ζούσε σήμερα θα είχε τη δυνατότητα να εγκαθιδρύσει ένα απόλυτα ολοκληρωτικό καθεστώς, βασιζόμενο στο Mind Control και στη «δικτατορία του DNA», που θα υποβίβαζε τον άνθρωπο σε επίπεδο ζώου. Αλλά ο Ναζισμός δεν υπήρξε μόνο μια επίθεση στις βάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, αποτέλεσε και μια συνειδητή προσπάθεια να εισέλθουν και να κατακτήσουν τον κόσμο μας οι στρατιές των «δαιμονικών δυνάμεων» του ανθρώπου, αυτές που εδράζονται στον «ερπετώδη εγκέφαλο» και στα ένστικτα. Εκτός λοιπόν από την λίγο πολύ γνωστή ιστορία του Ναζισμού υπάρχει και η αποκρυφιστική πλευρά του, βασισμένη στο «μυστικισμό του αίματος» και στη «μαγική κοσμοθέαση» του Χίτλερ. Αυτό το «βυθισμένο τμήμα του παγόβουνου», ο Τσόρτσιλ και οι άλλοι ηγέτες των Συμμάχων, συμφώνησαν στη Δίκη της Νυρεμβέργης να αποσιωπηθεί και να κρατηθεί μυστικό για δεκαετίες…  (stamkos@post.com)
Προχωρώ με τη βεβαιότητα ενός υπνοβάτη στο μονοπάτι που μου χάραξε η Θεία Πρόνοια.
Αδόλφος Χίτλερ
Φανταζόταν ότι εξακολουθούσε να έχει ελευθερία επιλογής, αλλά στην ουσία ήταν δέσμιος μιας διαβολικής ιεραρχίας πνευμάτων, εδώ και πάρα πολύ καιρό. Είχε καταντήσει η αδύναμη λεία των δυνάμεων του Σκότους… Ο λόγος που ακολούθησε το δρόμο προς την άβυσσο ήταν η αδυναμία της θέλησής του.
 Χέρμαν Ράουσνινγκ, Ο Χίτλερ Μιλά
 Η ανθρωπότητα βρίσκεται συνεχώς κάτω από την επικυριαρχία των νεκρών. Για κάθε ανθρώπινο πλάσμα που ζει σήμερα στη Γη αντιστοιχούν πάνω από τριάντα φαντάσματα. Μπορεί ο Άρθουρ Κλαρκ να αποφαίνεται ποιητικά πως «για κάθε άνθρωπο που κάποτε έζησε, λάμπει στο διάστημα κι ένα αστέρι», αυτό όμως δεν μειώνει καθόλου το γεγονός ότι ζούμε σ’ έναν πλανήτη στοιχειωμένο από αδικαίωτα φαντάσματα. Έναν πλανήτη βαρύ από το αίμα των αδικοχαμένων νεκρών, το βάρος της μνήμης των οποίων είναι συχνά ασήκωτο στις συνειδήσεις των ζωντανών.
Οι νεκροί είναι παρόντες, ιδιαίτερα στις μεταπολεμικές περιόδους. Συμμετέχουν στο μεταπολεμικό πολιτικό παιχνίδι, συμβάλλοντας στον μεταφυσικό εκτροχιασμό της πολιτικής. Αυτό ακριβώς συνέβη μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη διάρκειά του δεκάδες εκατομμύρια Ευρωπαίοι κατέβηκαν στην κόλαση των χαρακωμάτων για να υπερασπιστούν με την ίδια τους της ζωή την «Ιδέα της Πατρίδας». Εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν στα σφαγεία των χαρακωμάτων για κερδίσουν, και να ξαναχάσουν στη συνέχεια, λίγα τετραγωνικά μέτρα λάσπης. Πέθαναν σ’ έναν παράλογο πόλεμο, όχι για τα δικά τους συμφέροντα, ούτε και για το καλό της ανθρωπότητας, αλλά θυσιάστηκαν ως ασήμαντα πιόνια των αντιμαχόμενων εξουσιαστικών ελίτ της Ευρώπης.
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Μετά το τέλος του πρώτου τόσο πολύνεκρου και ταυτόχρονα τόσο άσκοπου πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένα ερώτημα πλανιόταν πάνω από την κατεστραμμένη Ευρώπη: «Τόσα εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν άδικα;». «Για να καθησυχάσεις τους ανθρώπους, αρκεί να τους αρνηθείς το προφανές», παρατηρεί εύστοχα ο Ρομπέρ Μπρεσσόν. Αυτό ακριβώς έκαναν και οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες, που κυριολεκτικά άνθησαν ως σαπρόφυτα, την περίοδο του Μεσοπολέμου. Αρνήθηκαν στους Ευρωπαίους το προφανές: ότι θυσιάστηκαν άσκοπα, ότι προσφέρθηκαν ως θυσιαστήριοι αμνοί στην αιμοβόρα «ειδωλολατρία» του  εθνικισμού, που υπηρετεί τον «ερπετικό φλοιό» του ανθρώπινου εγκεφάλου. Έτσι, αντί ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος να γίνει αφορμή για αφύπνιση της ανθρώπινης συνειδητότητας και εξέλιξή της σε νέα επίπεδα ελευθερίας, ηθικής και δικαιοφροσύνης, χρησίμευσε ως βατήρας για μια τρομακτική επίθεση στις βάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, μια επίθεση που πήρε τη μορφή του Ναζισμού.Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ενοχές και το βάρος της μνήμης των εκατομμυρίων νεκρών βάραινε ασήκωτα στη σκέψη των επιζησάντων Ευρωπαίων. Η συνεχής αναφορά σ’ αυτούς στην περίοδο του Μεσοπολέμου τους κρατούσε κατά κάποιο τρόπο «ζωντανούς». Ήταν παρόντες στο πολιτικό παιχνίδι, ακυρώνοντας την απόλυτη αξία της πλειοψηφίας, η οποία αποτελεί και τη βάση της δημοκρατίας. Αρκετοί  δημαγωγοί πολιτικοί ισχυρίζονταν πως ερμήνευαν τη βούληση των νεκρών –αυτής της «ουράνιας» πλειοψηφίας– και διακήρυτταν πως είχαν τη νομιμοποίηση (από τους νεκρούς) να προχωρήσουν σε υπέρβαση, ακόμη και ανατροπή των θεσμών, δηλαδή της δημοκρατίας, πράγμα που οδήγησε στην εγκαθίδρυση των ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Οι συνεχείς αναφορές στους πεσόντες νεκρούς έφερε λοιπόν τη μεταφυσική στις πολιτικές αντιλήψεις των Ευρωπαίων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την ίδια περίοδο οι νεκροί του πολέμου –ανήσυχοι και επικριτικοί– έγιναν αγαπημένο θέμα στην τέχνη του Μεσοπολέμου. Οι τελετές για τους «υπέρ πατρίδος πεσόντες» και οι «Άγνωστοι στρατιώτες» έγιναν σημεία αναφοράς, ως ένας τελετουργικός μηχανισμός ξεπλύματος των ενοχών για το γεγονός ότι τόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσιάστηκαν άσκοπα. Η ιδέα της απόδοσης τιμών στα λείψανα των πεσόντων νεκρών, σε συνδυασμό με μακάβριες τελετουργίες, βρήκε την έκφραση της στον ιδιάζοντα «μυστικισμό του αίματος» της ναζιστικής ιδεολογίας.
Ο Ναζισμός και ο Φασισμός εκμεταλλεύτηκαν τη νεκρολάγνα ατμόσφαιρα του Μεσοπολέμου και την είσοδο της μεταφυσικής στην πολιτική σκέψη, ώστε να αποδεσμευτούν από την αρχή της πλειοψηφίας, και να καταστρέψουν τις εύθραυστες δημοκρατίες. Ειδικότερα ο Ναζισμός επένδυσε στη μεταφυσική του αίματος για ν’ αλλάξει τους όρους της πολιτικής και να επιβάλει τη δημιουργία ενός πολιτισμού βασισμένου στη μαγική κοσμοθέαση (Weltanschauungen), που αντικατέστησε το σταυρό με τη σβάστικα!
ΠΡΟΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ»
Ο Αδόλφος Χίτλερ και η κοσμοθέαση του, ανδρώθηκαν μέσα στις στάχτες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Για τον Χίτλερ, που ως τότε φυτοζωούσε χωρίς σκοπό, αυτός ο πόλεμος ήταν θεόσταλτος. «Έπεσα στα γόνατα κι ευχαρίστησα τον ουρανό μέσα από την καρδιά μου για τη χάρη που μου έκανε να μου επιτρέψει να ζω μια τέτοια εποχή», φέρεται να είπε ο Χίτλερ μόλις πήρε στα χέρια του το έγγραφο της κατάταξης του. Ο Χίτλερ επέζησε μέσα από τις σφαγές κι από την άσκοπη αιματοχυσία του Δυτικού Μετώπου και κατάλαβε ότι η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας επικράτησης του ισχυρότερου. Το Σύνταγμα του Λιστ, που υπηρετούσε ως αγγελιοφόρος, συμμετείχε στις σκληρότερες μάχες του μετώπου. Στη μάχη του Υπρ, επέζησαν μόνον οι 611 από τους 3.600 άνδρες του συντάγματος. Ανάμεσα τους κι ο Χίτλερ, που είχε έτσι την ευκαιρία να δοκιμάσει την πίστη του στο προσωπικό του πεπρωμένο, προκαλώντας την προστασία της «Θείας Πρόνοιας», η οποία πίστευε πως τον προφύλαγε, επειδή τον προόριζε για μια κοσμοϊστορική αποστολή!
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος προετοίμασε το έδαφος για την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ και της ιδεολογίας Ναζισμού στη Γερμανία. Χωρίς την ταπείνωση της ήττας στο «Μεγάλο Πόλεμο» ο αποτυχημένος καλλιτέχνης και κοινωνικά περιθωριοποιημένος Χίτλερ δεν θα είχε μπει στην πολιτική. Αυτός ο δημαγωγός και ο ταραξίας της μπυραρίας θα έμενε χωρίς ακροατήριο.
Η ήττα της Γερμανίας υπενθύμιζε αμείλικτα ότι δύο εκατομμύρια Γερμανοί στρατιώτες είχαν πεθάνει άδικα στα πεδία των μαχών. Ο Χίτλερ δεν μπορούσε να παραδεχθεί  πως η Γερμανία έχασε τον πόλεμο. «Μήπως όλα αυτά έγιναν για να πέσει η πατρίδα στα χέρια μιας συμμορίας άθλιων εγκληματιών;», παραπονιόταν στο Ο Αγών Μου (Mein Kampf). Όχι, δεν μπορεί να ηττήθηκε, η Γερμανία προδόθηκε!
Ο μύθος της προδοσίας και του «πισώπλατου μαχαιρώματος» του Γερμανικού Στρατού, έγινε κυρίαρχο στοιχείο στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του Χίτλερ. Η αναζήτηση προδοτών και «εσωτερικών εχθρών», για να τους χρεωθεί η ευθύνη της ήττας, διευκόλυνε την κατασκευή της «σιωνιστικής συνωμοσίας» και την παρουσίαση των Εβραίων ως «πραγματικών ενόχων» –και στη συνέχεια ως εξιλαστήρια θύματα– της γερμανικής ήττας. Η πικρία της ήττας, οι αδικαίωτοι νεκροί, το πολιτικό χάος, η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, το φυλετικό μίσος και ο αντισημιτισμός, αποτέλεσαν το ιδανικό περιβάλλον για την άνοδο του Χίτλερ, που ήταν ως τότε ένας περιθωριακός καλλιτέχνης με αβέβαιο μέλλον.
ΣΤΟΧΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ «ΕΡΠΕΤΩΔΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟ»
Η Γερμανία του Μεσοπολέμου αναζητούσε έναν λυτρωτή, έναν ηγέτη που θα αναλάμβανε να υλοποιήσει τα ανεκπλήρωτα όνειρα του γερμανικού λαού, ενώνοντας τον σ’ ένα κοινό πεπρωμένο. «Δεν αγωνιζόμαστε να κάνουμε το λαό ευτυχισμένο. Αγωνιζόμαστε για να του επιβάλλουμε ένα πεπρωμένο», έλεγε ο Ερνστ φον Σάλομον. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Χίτλερ. Μετέτρεψε τον γερμανικό λαό σε μάζα και του ανάθεσε την «κοσμοϊστορική αποστολή» να ηγηθεί μιας πρωτόγνωρης επίθεσης στα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού! Πως όμως το κατάφερε αυτό;
«Δεν είμαι τίποτε περισσότερο από ένας τυμπανιστής κι ένας σαλπιγκτής που συναθροίζει τις μάζες», συνήθιζε να λέει ο Χίτλερ. Στην πραγματικότητα όμως ήταν ένας μαζικός υπνωτιστής, που συνέπαιρνε τα πλήθη. Παρ’ όλα αυτά οι Γερμανοί δεν θα συνέρεαν για να τον ακούσουν, αν ο ίδιος δεν ήταν μια στρεβλή αντανάκλαση του εθνοψυχισμού τους, που μαστίζεται από την έλλειψη χιούμορ! Σύμφωνα με τον Γκεόργκ Σκότ: «Το μυστικό αυτής της προσωπικότητας βρίσκεται στο γεγονός ότι σ’ αυτήν πήραν ολοζώντανη μορφή όλα όσα βρισκόταν βαθιά κρυμμένα στην ψυχή του γερμανικού λαού…».
Όμως ο Χίτλερ είχε όντως την ικανότητα να «Μιλά». Όχι όμως διανοητικά, αλλά συναισθηματικά. Οι λόγοι του δεν ήταν απλώς ρητορικοί, αλλά επιτηδευμένοι να στοχεύουν στο θυμικό του γερμανικού λαού. Οι Γερμανοί μέθυσαν από τον «Λόγο» του. Ταυτίστηκαν μ’ αυτόν. Σκοπός των χιτλερικών λόγων ήταν να διατηρείται ο λαός σε κατάσταση διαρκούς έκστασης. Να υπάρχει κλίμα μαζικής υστερίας.
Η διαπεραστική φωνή του Χίτλερ έμοιαζε με μαγικό εξορκισμό. Η όψη του έμοιαζε με τοτεμική μάσκα, σαν αυτές που φορούν στις τελετουργίες. «Η δύναμη του να μαγεύει το κοινό παρομοιάστηκε με τις αποκρυφιστικές τέχνες του Αφρικανού σοφού-γιατρού της φυλής ή του Ασιάτη Σαμάνου. Άλλοι τη συνέκριναν με την ευαισθησία ενός διάμεσου και το μαγνητισμό ενός υπνωτιστή», έγραψε χαρακτηριστικά ο ιστορικός Άλαν Μπούλοκ στο βιβλίο τουΧίτλερ: Μια Μελέτη της Ιστορίας.
Σε μια εποχή που η δύναμη της χριστιανικής εκκλησίας στη Γερμανία βρισκόταν στο ναδίρ, ο Χίτλερ ικανοποιούσε την ανάγκη του λαού για θρησκευτική αφοσίωση. Μετέτρεψε τον Ναζισμό σε υποκατάστατο της θρησκείας με την προσάρτηση σ’ αυτόν ορισμένων θρησκευτικών στοιχείων. Έτσι καθιερώθηκε η τελετουργική λατρεία των νεκρών, η ιδέα της αναβίωσης με «νέο πνεύμα» του Τάγματος των Τευτόνων Ιπποτών,  η δημιουργία πομπών και μυστικιστικού «σκότους» κ.α.
Ο πρώην αποτυχημένος καλλιτέχνης και γιος ενός Αυστριακού τελωνειακού, απελευθέρωσε τεράστιες δυνάμεις από τα «αρχαία κοιτάσματα»: τις αιμοβόρες θεότητες των αρχαίων Τευτόνων! Δεν απευθύνθηκε στον «ανθώδη εγκέφαλο», αυτή τη λεπτή εγκεφαλική «φλούδα», που θεωρείται έδρα της Λογικής. Αντίθετα στόχευσε στον «ερπετόμορφο εγκέφαλο», την έδρα του πάθους, της οργής, του φόβου, και των ενστίκτων που στηρίζονται στις εκκρίσεις των αδένωμ. Μ’ αυτή την «αλλαγή στόχευσης» ο Χίτλερ υποκατέστησε τις λογικές ιδέες περί Δημοκρατίας, Ηθικής, Δικαίου  κ.α. από τη «φυλή» και το «αίμα».
ΟΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ
Ο Χίτλερ κατασκεύασε έναν ιδιάζοντα «μυστικισμό του αίματος», όπου το σύνθημα «Γη και Αίμα» (Blut und Boden), έγινε βασικό στοιχείο της ναζιστικής ιδεολογίας. Μιας ιδεολογίας που συνδέθηκε έτσι με την επιθυμία για κατάκτησηζωτικού χώρου (Lebensraum), και για το σκοπό αυτό χρησιμοποίησε τη«γερμανική» επιστήμη της Γεωπολιτικής ως μέσο για να διαμορφώσει τη φυλετική συνειδητότητα του γερμανικού λαού και να τον προετοιμάσει για την κατάκτηση του κόσμου! Η μυστικιστική θεώρηση του γερμανικού παρελθόντος, της πατρογονικής γης, της εθνότητας, των ηθών και εθίμων, ήταν απαραίτητα για να καλυφθεί η απουσία ενός ολοκληρωμένου και ορθολογικού πολιτικού προγράμματος. Ο Ναζισμός εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το λεγόμενο «Πνεύμα του Έθνους» (Volkgeist),  που εισήγαγαν οι Γερμανοί Ρομαντικοί του 19ου αιώνα. «Έχουμε επιλεγεί από τη Μοίρα ως μάρτυρες καταστροφής, που θα είναι η μέγιστη επιβεβαίωση της ορθότητας της Volkisch θεωρίας», διακήρυττε ο Χίτλερ στο γερμανικό λαό.
Ο Χίτλερ, όπως προαναφέραμε, δεν εμφανίστηκε στη Γερμανία ως κεραυνός εν αιθρία. Υπήρχαν πολλά πράγματα μέσα στη χώρα που προετοίμασαν την εμφάνιση του. Ένα από αυτά ήταν και ο πανίσχυρος «μύθος του Ράϊχ», που αποτέλεσε τη βάση του γερμανικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα. Εκείνη την εποχή ήταν έντονο το μυστικιστικό αίτημα για την επανεγκαθίδρυση του Πρώτου Ράιχ του Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσα –μια ιστορική προσωπικότητα που ο Χίτλερ θαύμαζε απεριόριστα, γι’ αυτόν και ονόμασε την επίθεση στη Ρωσία «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα». Σύμφωνα με έναν μεσαιωνικό θρύλο ο Μπαρμπαρόσα κοιμόταν μέσα στο ιερό του όρος στη Θουριγγία και θα ξυπνούσε όταν θα ξαναγεννιόταν το μεγάλο Ράιχ, κάτι που ο Χίτλερ θεωρούσε ως προσωπική «αποστολή» και «όραμα» του: «Η Θεία Πρόνοια μου έχει αναθέσει την αποστολή να επανενώσω τους γερμανικούς λαούς…» (Λόγος του Χίτλερ μετά την προσάρτηση της Αυστρίας το 1938).
Λάτρης της γερμανικής μυθολογίας –διάβαζε ανελλιπώς το βιβλίο Θρύλοι Θεών και Ηρώων: Οι Θησαυροί της Γερμανικής Μυθολογίας–, του παγγερμανισμού, του τευτονικού παγανισμού και της ανωτερότητας της «άριας φυλής», ο Χίτλερ σχημάτισε μια «κοσμοθέαση», που έβλεπε την εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας ως μια σειρά φυλετικών αγώνων, που θα τέλειωνε με την επικράτηση και την απόλυτη κυριαρχία της Άριας φυλής, της Herrenvolk (Ανώτερης Φυλής). Σύμφωνα με τον Ναζιστικό μύθο «ενιαίο ανθρώπινο είδος δεν υπάρχει. Ιστορία, αν υπάρχει, είναι μονάχα της Άριας φυλής. Οι άλλοι λαοί έχουν σκοπό να γίνουν φορτηγά ζώα, να υπηρετήσουν τη γερμανική φυλή ή να εξοντωθούν για να της αφήσουν ζωτικό χώρο!»
Η κληρονομιά του Χίτλερ δεν ήταν μονάχα μια κατεστραμμένη Γερμανία και Ευρώπη. Ήταν ο αιώνιος στιγματισμός των Γερμανών, ως λαού που απαρνήθηκε τον πολιτισμό, τον ανθρωπισμό και τον Χριστιανισμό, για να υπηρετήσει τη Δύναμη του Κακού –δηλαδή τον «ερπετώδη εγκέφαλο», γνωστό και ως «Θηρίο»–, που εμφανίστηκε στο πρόσωπο του Χίτλερ. Ήταν επίσης και η αποτυχία διασύνδεσης της φυλετικής θεωρίας με τον εθνικισμό. Ως γνωστόν  στους Γερμανούς το έθνος συγχέεται με την έννοια της φυλής, το γερμανικό Volk. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που ακόμη και σήμερα η Γερμανία δαιμονοποιεί το έθνος-κράτος, θέλοντας να ξεφορτωθεί το ναζιστικό της παρελθόν.

ΑΣΣΑΝΤ: “Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ”. ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΧΟΜΣ!

Από την άλλη ο Κέρυ κάνει δηλώσεις τώρα στη Ντόχα…Ο Σύριος Πρόεδρος Μπασάρ Άσαντ δήλωσε ότι η συριακή κυβέρνηση επιφέρει νίκη κατά των ανταρτών, πληροφορεί σήμερα Τρίτη η λιβανική εφημερίδα Al-Akhbar, η οποία υποστηρίζει τη συριακή κυβέρνηση.

«Η συνομωσία κατά της Συρίας πλησιάζει στο τέλος της», – γράφει η εφημερίδα παραθέτοντας τα λόγια του Άσαντ. Όπως δήλωσε ο Σύριος Πρόεδρος, τα κυβερνητικά στρατεύματα σημειώνουν επιτυχίες, ενώ οι αντάρτες διεξάγουν αγώνα επιβίωσης.

Από χτες διεξάγονται σφοδρές μάχες στη Χομς, προπύργιο των ανταρτών. Αν καταφέρει ο συριακός στρατός και κατακτήσει αυτό το προπύργιο των ανταρτών, θα πρόκειται για πολύ μεγάλο πλήγμα…ΠΗΓΗ