17 ΛΑΜΟΓΙΑ ΧΡΩΣΤΟΥΝ 10.6 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

 ΕΑΝ Η ΛΙΣΤΑ ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΑΡΧΙΣΤΕ ΝΑ ΣΤΗΝΕΤΕ ΑΓΧΟΝΕΣ…


xrima

Αποθηκεύστε το, τυπώστε το και να το δείχνετε σε κάθε δικαστήριο, όταν σας κυνηγούν οι Τράπεζες. Πρώτα να τα ζητήσουν από τους μεγαλοδανειστές και μετά από τον… λαουτζίκο. Γιατί δεν πληρώνουμε μόνο τις παράνομες ανακεφαλαιώσεις των τραπεζών, αλλά και τους επιχειρηματίες που τις έχουν φεσώσει.

Άι σιχτίρ.

Πόπη Σουφλή


Δείτε το Mega και άλλους 17 ολιγάρχες
που χρωστούν 10.6 δις (και είναι ανέγγιχτοι)
 
H υπερχρέωση των Ελλήνων πολιτών στις τράπεζες, είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας…
Ποιος θα το περίμενε όμως, ότι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, βαριά ονόματα της ολιγαρχίας του πλούτου στη χώρα μας, θα ήταν κυριολεκτικά βουτηγμένοι στα χρέη; 
 
Αρκετοί από αυτούς μάλιστα, βρίσκονται σε άσχημη οικονομική θέση, καθώς οι επίτροποι, που έχουν τοποθετηθεί στις τράπεζες, κατ’ εντολή της τρόικας, έχουν «παγώσει» προς το παρόν, τις αναχρηματοδοτήσεις δανείων.

Χωρίς πολλά λόγια, δείτε τι αποκαλύπτουν οι ισολογισμοί, για τα…«θαλασσοδάνεια» μερικών εκπροσώπων του επιχειρηματικού κατεστημένου της χώρας μας. 
 
Έχουμε και λέμε: 

AXON HOLDINGS: Το επιχειρηματικό όχημα του Θωμά Λιακουνάκου. Το 2012 παρουσίαζε τραπεζικό δανεισμό 447.200.000 εκατ. Ευρώ. Μόνο η θυγατρική του ομίλου EUROMEDICA, έχει χρέη προς τις τράπεζες, που ξεπερνούν τα 372.700.000 Ευρώ.

ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ: Δηλαδή με άλλα λόγια, MEGA CHANNEL, το…μεγάλο κανάλι, των τριών.. ισχυρών, Μπόμπολα, Ψυχάρη, Βαρδινογιάννη. Το 2012, λοιπόν, ο τραπεζικός δανεισμός έφτασε τα 123.500.000 ευρώ περίπου, μαζί και με το νέο δάνειο των 98.000.000 ευρώ, που προκάλεσε την παρέμβαση των οικονομικών εισαγγελέων. 

ΟΜΙΛΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ: Το δίκτυο των επιχειρήσεων που ελέγχει ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, έχει χρέη ύψους 861.300.000 ευρώ. Εδώ υπάρχει και το εξής ενδιαφέρον. Η Korinthoς Power, μια εταιρία στην οποία συμμετέχουν, κατά 65% ο Όμιλος Μυτιληναίου, και κατά 35% ο Όμιλος Βαρδινογιάννη, χρωστάει στις τράπεζες 172.500.000 ευρώ. 

INTRACOM: Εδώ τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Intracom ίσον Σωκράτης Κόκκαλης. Ο όμιλος, από ομολογιακά και τραπεζικά δάνεια, χρωστάει 315.700.000 ευρώ. 

ΌΜΙΛΟΣ ΠΗΓΑΣΟΥ: Η εκδοτική… «αυτοκρατορία» της οικογένειας Μπόμπολα έχει χρέη προς τις τράπεζες 164.300.000 ευρώ.

ΕΛΛΑΚΤΩΡ: Ο κατασκευαστικός όμιλος της οικογένειας Μπόμπολα. Δηλαδή βασικά, όπου δημόσια έργα, βλέπε Ελλάκτωρ. Και όμως, τα τραπεζικά δάνεια που έχει πάρει ο όμιλος, ανέρχονται σε 1.700.000.000 ευρώ.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗ: Μετά τον αείμνηστο Λαμπράκη, ισχυρός άνδρας του ομίλου είναι πλέον ο Σταύρος Ψυχάρης. Ο τραπεζικός δανεισμός αγγίζει τα 134.000.000. ευρώ.

ΜΟΤΟR OIL: Έχουμε ήδη αναφερθεί στην οικογένεια Βαρδινογιάννη. Πάμε να δούμε τι χρωστάει η πετρελαϊκή «ναυαρχίδα» της οικογένειας στις τράπεζες. 1.200.000.000 ευρώ περίπου.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ: Οικογένεια Στέγγου, Πόρτο Καρράς, σκάνδαλο στην Χαλκιδική, και πάει λέγοντας. Εδώ ο ισολογισμός μας δείχνει τραπεζικό δανεισμό μόλις 22.900.000 ευρώ. 

STAR CHANNEL: Πάλι οι Βαρδινογιάννηδες. Ο τηλεοπτικός σταθμός έχει τραπεζικά χρέη 58.100.000 ευρώ.

ΟΜΙΛΟΣ ANT1: Το δημιούργημα του Κυριακού, το οποίο πλέον κατευθύνει ο υιός, Θεόδωρος Κυριακού. Τα δάνεια από τις τράπεζες ξεπερνούν τα 170.000.000 ευρώ.

ALPHA TV: Στον τηλεοπτικό σταθμό, κυρίως μέσω της INTERTECH, μεγαλομέτοχος είναι ο Δημήτρης Κοντομηνάς. Τραπεζικός δανεισμός; 58 .000.000 ευρώ. 

J&P ΑΒΑΞ: Ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστικούς ομίλους της χώρας, με τραπεζικό δανεισμό 268.900.000 ευρώ (Ιωάννου, Παρασκευαΐδης).

MARFIN INVESTMENT GROUP: Ο όμιλος, που μας έχει…ταλαιπωρήσει αρκετά τα τελευταία χρόνια με διάφορες υποθέσεις, όπως ΟΤΕ, Ολυμπιακή, Λαϊκή Τράπεζα κ.α., και δημιούργημα του Ανδρέα Βγενόπουλου. Τα χρέη προς τις τράπεζες ξεπερνούν τα 2.000.000.000 ευρώ. 

ΒΙΟΧΑΛΚΟ: Μια παραδοσιακή δύναμη, στο χώρο των μετάλλων (Στασινόπουλος). Ο όμιλος έχει τραπεζικά ανοίγματα 1.100.000.000 ευρώ.(Υπόψη ότι μεταφέρει την έδρα της Εταιρίας από την Ελλάδα
Στο Βέλγιο ή Ολλανδία) 

ΤΙΤΑΝ: Σχεδόν μονοπώλιο στο χώρο των τσιμέντων (Κανελλόπουλος) και με τραπεζικό δανεισμό, που φθάνει το 1.000.000.000 ευρώ περίπου. 

FORTHNET: Ο τηλεπικοινωνιακός όμιλος που κατέχει το συνδρομητικό κανάλι NOVA, εμφανίζει τραπεζικό δανεισμό 331.000.000 ευρώ.

MINOAN LINES: Μεγάλη ιστορία. Πρώην Μινωϊκές Γραμμές, ναυάγιο 
ΕΧΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ, αυτοκτονία Παντελή Σφηνιά. Και χρέη 270.100.000 ευρώ.
Το σύνολο του τραπεζικού δανεισμού αυτών και μόνο των επιχειρήσεων, ξεπερνάει τα 10,6 δις ευρώ. 
 
Και είναι ενδεικτικά παραδείγματα, του πόσο «φεσωμένοι» στις τράπεζες είναι οι περισσότεροι από τους ολιγάρχες του χρήματος στη χώρα μας. Γι΄ αυτό, όταν μιλάμε για «θαλασσοδάνεια», ας μην αναφερόμαστε μόνο στα δάνεια των πολιτικών κομμάτων!
….κι ύστερα αυτό το κράτος χωρίς ντροπή βγάζει σε πλειστηριασμό το σπίτι ανέργου για 735 ευρώ…!!!!! 
Τι κοινωνία έχουμε γίνει που δεν τους παίρνουμε με τις πέτρες;
Advertisements

Μειοψηφίες εναντίον πλειοψηφιών – Επιστροφή εδώ και τώρα στη Δραχμή



     Αν πρέπει κανείς να συνοψίσει με μια λέξη την τάση του καιρού μας, αυτή θα ήταν η λέξη “ποσότητα”! Οι μάζες, το μαζικό πνεύμα κυριαρχούν παντού, καταστρέφοντας την ποιότητα. Ολόκληρη η ζωή μας, βασίζεται στην ποσότητα, στους αριθμούς. Εμείς, στη ΔΡΑΧΜΗ 5*, έχουμε επίγνωση των δεδομένων και της κατάστασης.

     Μέλημά μας είναι να λέμε και να γράφουμε κάθε φορά -κατά το δυνατόν- κάτι χρήσιμο για τα συμφέροντα της κοινωνίας και όχι της “ελίτ”. Περί της μαζικής αφέλειας λοιπόν ο λόγος. Ο Arthur Schopenhauer ισχυρίζονταν ήδη προ δύο αιώνων (1788-1860): “Σε όλες τις εποχές οι σοφοί έλεγαν τα ίδια πράγματα και οι αφελείς, που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία, ενεργούσαν με τον ίδιο τρόπο, έκαναν δηλαδή τα αντίθετα.” Σοφό και το ρητό των προγόνων μας: “ούκ έν τώ πολλώ τό εύ”!

     Οι επαγγελματίες πολιτικοί μετέρχονται οποιουδήποτε μέσου, για να κερδίσουν την πλειοψηφία, τις μάζες. Δεν έχουν καμιά συστολή ούτε και σήμερα, που η χώρα διέρχεται μία δραματική, ανεπανάληπτη κοινωνική/εθνική κρίση, ως σύμπτωμα των ίδιων ανεύθυνων πολιτικών τους. Μέλημά τους η επιδειξιομανία, η αρχομανία, ο καριερισμός,  ο βουλευτικός θώκος, η ιδιοτέλειά τους  και η εν πολλοίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Καταλήγει όμως -όπως επαληθεύεται και από πολλά παραδείγματα- οι υποκριτές αυτοί να έχουν ένδεια πραγματικών φίλων. Γιατί σε τέτοια μαζικά συνονθυλεύματα “χάνει το παιδί τη μάνα” και εκλείπει το συναίσθημα της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης!

     Εμείς, στη νεοδημιούργητη πολιτική Κίνηση ΔΡΑΧΜΗ 5* δεν είμαστε ζηλωτές τους. Η ποιότητα για εμάς δεν κρίνεται από την ποσότητα, αν και αυτή, λόγω της επικυρίαρχης ανθρώπινης ψυχολογίας της μάζας, επιβάλλεται σχεδόν καταναγκαστικά σε επίπεδο πολιτικής, παραγωγής, εκπαίδευσης κοκ. Στην πολιτική δεν μετράει τίποτα άλλο, εκτός από την ποσότητα, ανάλογα δε με την αύξησή της, οι αρχές, τα ιδανικά, η δικαιοσύνη, τα πολιτικά προγράμματα και η ειλικρίνεια καταπνίγονται από τους αραδιασμένους αριθμούς. Στον αγώνα για επικράτηση, τα διάφορα πολιτικά κόμματα στοχεύοντας την πλειοψηφία, διαγκωνίζονται με πονηριά, εξαπάτηση, πανουργία, σκοτεινές ραδιουργίες και πάνω από όλα με ψέμα. Οι επαγγελματίες πολιτικοί δεν φείδονται να χαϊδεύουν αυτιά, να μοιράζουν ανέφικτες υποσχέσεις και να εφαρμόζουν -στην υπηρεσία αλλότριων συμφερόντων- καταστροφικές πολιτικές για τις ίδιες αυτές πλειοψηφίες. Εμείς στη ΔΡΑΧΜΗ 5* θέλουμε, να κερδίσουμε την πλειοψηφία με ανθρωπιστικούς και έντιμους όρους! Κέντρο της πολιτικής μας είναι ο άνθρωπος, η δημοκρατία και η εθνική μας ανεξαρτησία! Στρατηγικό μας όπλο και μέσο το δικό μας νόμισμα, η Δραχμή!  

     Κοντολογίς, φίλε και φίλη, προέχει η επίγνωση των αιτίων της υπαρκτής κατάστασης και η συνειδητή επιλογή «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Προέχει π.χ. η ακράδαντη πεποίθησή σου, ότι το ευρώ δεν είναι δικό μας νόμισμα. Ότι αυτό καταστρέφει την πραγματική μας οικονομία. Ότι το ίδιο αυτό υπερχρεώνει και θυματοποιεί άδικα τη χώρα μας στο χρηματιστικό και χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και τα κέντρα ή παράκεντρα της διεθνούς πολιτικοοικονομικής ελίτ! Ότι αυτή η ανείπωτη πορεία του λαού μας προς την ολοκληρωτική συντέλεια, οφείλεται εν πολλοίς στην ΟΝΕ και το ξενόφερτο ευρώ. Αν δεν έχουμε το δικό μας εθνικό νόμισμα, νομοτελειακά, θα χάσουμε οτιδήποτε δημόσιο και ιδιωτικό περιουσιακό στοιχείο, ακόμα και την εθνική μας οντότητα και θα καταντήσουμε σχεδόν μετανάστες στην ίδια μας την πατρίδα και δουλοπάροικοι της συμμορίας των νεοφιλελεύθερων αποικιοκρατών!  

      Γι αυτό φίλε και φίλη, κάνε πράξη, αυτό που έλεγε ο Αμερικανός ανθρωπιστής Benjamin Franklin (συντάκτης το 1776 μαζί με τον Jefferson και τον Adams της “Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας”) : “Μη χάνεις χρόνο! Να σαι πάντα απασχολημένος με κάτι χρήσιμο. Κόψε όλες τις συνήθειες, που δεν είναι επωφελείς για το μέλλον σου”! Μη δίνεις λοιπόν, άλλη πίστωση χρόνου στους αποδεδειγμένους δεσμότες σου. Απελευθερώσου! Απόφευγε ό,τι διαφημίζεται και ό,τι προβάλλεται από τα κυρίαρχα μμε. Αυτά επιδιώκουν και εν πολλοίς επιτυγχάνουν, τη σύγχυση, την αποπολιτικοποίηση, τον κατακερματισμό, τη χειραγώγηση την απομόνωση και τη στυγνή εκμετάλλευση των μελών της κοινωνίας. 

     Αν προσέξετε, παντού, πάντα  και από πολλούς συμπολίτες μας χάνεται το μέτρο. Πολύς χρόνος για επουσιώδη και κραυγαλέα απολιτικά πράγματα, μια και η πολιτική σήμερα είναι το ζητούμενο, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Καταντήσαμε ως κοινωνία “σκέτη Βαβυλωνία”! Αυτό το γνωρίζουν οι θύτες μας και πίνουν στην υγεία των κορόιδων/αφελών! Δηλαδή ημών των ιδίων! 
     Γι αυτό, συμπαραταχτείτε κοντά σε ηθικούς αγωνιστές της πολιτικής και της ζωής, μέσα στις γραμμές της ΔΡΑΧΜΗ 5*. Ας γίνει -πρώτα από όλα- πρόταγμα κάθε υπεύθυνης Ελληνίδας και κάθε υπερήφανου Έλληνα: “Επιστροφή εδώ και τώρα στο Εθνικό μας Νόμισμα”!

– See more at: http://drachmi5.gr/politiki-apopseis/meiopsifies-enantion-pleiopsifion-epistrofi-edo-kai-tora-sti-drahmi#sthash.7ioHfYQf.dpuf

Οff shore εταιρείες ξέρουμε τι είναι;



Ο συγγραφέας και απόστρατος αξιωματικός του ΠΝ Αντώνης Κακαράς στο βιβλίο του Off Shore αγάπη μου εξηγεί σ΄ ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενό του πως λειτουργεί …η εφεύρεση. 


Η υπεράκτια εταιρία (Off Shore) είναι το νομικό εύρημα παγκόσμιας εφαρμογής, που παρέχει τη νομότυπη ευχέρεια στον ιδιοκτήτη της, να κρύβει πίσω της περιουσία οιασδήποτε προέλευσης και είδους.


Είναι αποδεκτή από όλα τα κράτη του κόσμου, χρησιμοποιείται και από κυβερνήσεις και από ιδιώτες.

Ο κάτοχός της μπορεί να μην είναι ορατός, αφού τίποτα δεν τον υποχρεώνει να εμφανίζεται ως φυσικό πρόσωπο, ενώ μπορεί να εμφανίζει ως ιδιοκτήτη μία άλλη υπεράκτια, ή ένα δικηγόρο, ή οιοδήποτε πρόσωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης του (αχυράνθρωπο) με την προϋπόθεση να ελέγχεται απ’ αυτόν.

Ο τρόπος και οι προϋποθέσεις με τις οποίες λειτουργούν αυτά τα “ευρήματα” είναι απλός. Ο δικηγόρος της “χ” χώρας (π.χ. της Ελλάδας, Ιταλίας, Παναμά κλπ) που στις δραστηριότητές του είναι και η διαχείριση των Off Shore, είναι σε θέση σε ελάχιστο χρόνο να “χτίσει” την εταιρία με μόνα στοιχεία:
τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου (ΔΣ, Board of Directors, που είναι συνήθως δύο ή τρία ανάλογα με τη χώρα που θα φιλοξενείται), τον επιθυμητό αριθμό μετοχών που εκτυπώνονται ταχύτατα οπουδήποτε άρα και στην Ελλάδα, και
τα περιουσιακά στοιχεία που επιθυμεί ο ιδιοκτήτης της να εντάξει σ’ αυτήν. Τέτοια μπορεί να είναι κινητά και ακίνητα κάθε είδους, λογαριασμοί τραπεζών, εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί, οικοδομικές ή άλλες εταιρίες κ.ο.κ.
το πρόσωπο που θα του ανήκουν οι μετοχές ήτοι τον ιδιοκτήτη της εταιρείας και της περιουσίας της

Η ένταξη στην υπεράκτια οποιασδήποτε περιουσίας είναι η πρώτη και μόνη συμβολαιογραφική πράξη που γίνεται με βάση την ελληνική νομοθεσία.

Εάν όμως η αγοραζόμενη περιουσία ανήκει σε άλλη Off Shore, τότε ο πραγματικός πωλητής και ο πραγματικός αγοραστής μπορούν να μην φαίνονται, εφόσον εκπροσωπούνται νομότυπα, επί παραδείγματι από ένα δικηγόρο. Επομένως φορολογία μεταβίβασης θα καταβληθεί και δη κατά πολύ μειωμένη, μόνον εάν ο ένας από τους συμβαλλόμενους είναι φυσικό πρόσωπο.
Όταν αμφότεροι είναι υπεράκτιες εταιρίες το κράτος δεν συμμετέχει, άρα και φόρος δεν καταβάλλεται (όπερ και το συνηθέστερο).

Σημειώνεται πως κανείς μα κανείς μη βλαξ αγοραστής μιας υπεράκτιας εταιρίας δεν την αγοράζει εάν δεν γνωρίζει το πλήρες ιστορικό της , που εμφανίζεται όχι μόνον από βεβαιώσεις των πρώην κατόχων πως δεν οφείλει πουθενά και τίποτε (προϋπόθεση για την αγορά της) αλλά από το βιβλίο της εταιρίας (minute book) όπου υποχρεωτικά περιέχονται και αριθμημένα όλα απολύτως τα πρακτικά και εμφανίζονται όλες οι πράξεις (αγορές, πωλήσεις, μεταβιβάσεις κλπ) που έχουν γίνει από την ίδρυσή της.

Επομένως όποιος λέει πως όταν αγοράζει μια Off Shore δεν γνωρίζει τι περιουσία είχε στο παρελθόν της, απλά λέει χοντρά ψέματα και αυτό πρέπει να το γνωρίζουν πολύ καλά και των εξεταστικών επιτροπών της Βουλής και όλοι όσοι καγχάζουν ακούγοντας την ηλιθιότητα αυτή.

Ο Πειραιάς (και όχι μόνον) με τους δικηγορικούς “οίκους” που καλύπτουν τη ναυτιλιακή κοινότητα, είναι κέντρο τέτοιων δραστηριοτήτων, αφού κάθε πλοίο καλύπτεται από μία το λιγότερο off shore.

Έχει γραφεί πως στην Ελλάδα λειτουργούν μόνον για ιδιοκτησία ακινήτων πολύ πάνω από τρεις χιλιάδες υπεράκτιες εταιρίες. Εάν οι πολυτελείς βίλες και τα διαμερίσματα είναι τόσα, τότε ο αριθμός είναι σωστός. Υπάρχουν βέβαια και οι υπόλοιπες με πλοία, εφημερίδες, κότερα, αεροπλάνα, έναν και μόνο λογαριασμό (για τις μίζες και το ξέπλυμα χρήματος), άλλες εταιρίες κλπ.

Συνήθως προτιμάται η ένταξη στην ίδια Off Shore ενός μόνον περιουσιακού στοιχείου, (π.χ. ενός λογαριασμού, ενός πλοίου, ενός διαμερίσματος πχ στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μίας βίλας, μίας άλλης υπεράκτιας …).

Τούτο γίνεται για λόγους πρόνοιας ώστε, να είναι εύκολη η μεταβίβαση των μετοχών της σε ένα πρόσωπο ή (το συνηθέστερο) σε άλλη υπεράκτια άμεσα. Αυτό επιτυγχάνεται απλά με τη μεταβίβαση των ή της μετοχής ολόκληρης της εταιρίας με ένα πρακτικό του ΔΣ που συντάσσει σε δέκα λεπτά ο δικηγόρος.

Αλλά και για να αποκλειστεί ο κίνδυνος της απώλειας όλων των περιουσιακών της στοιχείων, εάν ένα από αυτά πέσει έξω επιχειρηματικά. Π.χ. εάν στην ίδια υπεράκτια ενταχθεί μία άλλη Off Shore που διαθέτει μία πολυκατοικία στη Θεσσαλονίκη και άλλη μία στην Κυψέλη και προστεθεί ακόμα το διαμέρισμα στην Αρεοπαγίτου, στην περίπτωση που “κατασχεθεί” το διαμέρισμα για χρηματισμό, τότε θα παρασύρει και τα λοιπά περιουσιακά στοιχεία ήτοι, τις πολυκατοικίες εν προκειμένω.

Εννοείται ότι το “πόθεν έσχες” που προβάλλεται ως η πανάκεια και η ρομφαία πάταξης της διαφθοράς, αξίζει όσο και η θέληση των ερευνητών. Έτσι επιβάλλεται στους σεβόμενους τα αγαθά του συστήματος αυτού και το δικαίωμά τους να κατέχουν προϊόντα συνήθως προερχόμενα από τον κόπο τρίτων, να οργανώνουν μια υπεράκτια για κάθε περιουσιακό στοιχείο που θέλουν να αποκρύψουν, εξάλλου το κόστος της για τέτοιες περιουσίες και για το μαύρο χρήμα των πλουτοκρατών, των καταχραστών και των διεφθαρμένων είναι ελάχιστο.

Κάποια πρόσθετα πρακτικά και χρήσιμα στοιχεία όμως είναι απαραίτητο να εκτεθούν εδώ.

Οι μετοχές που έχουν εκδοθεί και υπογραφτεί από τον Πρόεδρο του ΔΣ και το γραμματέα του, μπορεί να είναι μία ή περισσότερες, ονομαστικές ή ανώνυμες ανάλογα με την επιθυμία του κατόχου.

Συνήθως για ευκολία διαχειρίσεώς τους είναι ανώνυμες με την επισήμανση “Στον φέροντα” (To the Bearer). Οπότε και εκείνος που τις έχει στα χέρια του (Share Holder) ελέγχει και την περιουσία της εταιρίας.

Ο ιδιοκτήτης (ή οι ιδιοκτήτες) φυλάσσει σε θυρίδα στην τράπεζα ή σε χρηματοκιβώτιο στο σπίτι του τις μετοχές και ανάλογα σε ποιον θέλει να μεταβιβάσει, δωρίσει, πωλήσει την περιουσία, τις παραδίδει χωρίς τη μεσολάβηση συμβολαιογράφου ή άλλου φορέα (εφορίας, ανακριτή, εξεταστικής επιτροπής κ.λ.π.).

Με προϋπόθεση τη σύνταξη ενός πρακτικού των μετόχων, δηλαδή του ίδιου που αν δε, θέλει να εμφανιστεί είπαμε πως τις δίνει στο δικηγόρο που εμφανίζεται απ’ ονόματί του επιδεικνύποντας απαραίτητα τις μετοχές, ως ακλόνητη απόδειξη ότι είναι ή εκπροσωπεί τον ιδιοκτήτη τους, ώστε να εκτελέσουν οι του Διοικητικού Συμβουλίου την εντολή μεταβίβασης κοκ).

Ο δικηγόρος στη συνέχεια θα ενημερώσει το βιβλίο πρακτικών και την έδρα της υπεράκτιας στη χώρα που την φιλοξενεί για όποια μεταβολή της περιουσίας της αλλά και του νέου διοικητικού συμβουλίου, που οπωσδήποτε θα προκύψει με την αλλαγή του ιδιοκτήτη των μετοχών.

Επομένως από τη μία στιγμή στην άλλη μια περιουσία μικρή ή (συνήθως) μεγάλη θα αλλάξει χέρια, χωρίς να το γνωρίζει κανείς άλλος έξω από τον πρώην και νέο ιδιοκτήτη και τα μέλη του ΔΣ.

Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, εφοπλιστές, έμποροι όπλων, μεγαλοκατασκευαστές, ιδιοκτήτες εφημερίδων, καναλιών, κοτέρων και κύρια οι απατεώνες, καταχραστές, ληστές, κλέφτες, μεσάζοντες, έμποροι ναρκωτικών, διεφθαρμένοι πολιτικοί και κυβερνητικοί παράγοντες, καρπωτές κρατικών προμηθειών και αντιστοίχων ποσοστών (μίζας), διάφοροι παράγοντες που δεν ήταν αλλά έγιναν ταχύτατα νεόπλουτοι, χωρίς να αποφεύγουν τον πειρασμό να γίνουν μέλη των οικογενειών τους ιδιοκτήτες πολυτελών διαμερισμάτων και λοιπών παρακολουθημάτων ως κοτέρων, πολυτελών γάμων κ.λ.π. αποφεύγουν να είναι οι ίδιοι μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων για ευνόητους λόγους αποφυγής της δημοσιότητας και των κινδύνων να αποκαλυφθούν.

Έτσι προτιμούν τις γυναίκες τους (λάθος και αυτό), τους θυρωρούς τους, ή ενίοτε άλλες υπεράκτιες και εκείνες άλλες που τελικά η έρευνα για ανακάλυψη της αλήθειας χάνεται στο χρόνο που απαιτείται από χώρα σε χώρα και από τα δικηγορικά γραφεία που τις προστατεύουν ως επαγγελματικά απόρρητα.

Οι υποχρεώσεις της υπεράκτιας είναι ελάχιστες:
Κάποια ετήσια έξοδα προς τη χώρα φιλοξενίας (τις αποκαλούμενες και φορολογικούς παράδεισους λόγω της σχετικής νομοθεσίας, ήτοι τα νησιά Cayman, ο Παναμάς, η Λιβερία, το Λουξεμβούργο, η Κύπρος αλλά και η Μεγάλη Βρετανία κ.λ.π.)

Η σύνταξη των πρακτικών (minutes) των διοικητικών συμβουλίων ετήσια, πως όλα είναι εν τάξει και έκτακτα σε κάθε αλλαγή της περιουσίας και ιδιοκτήτου μετοχών της εταιρίας. Με τα πρακτικά αυτά που υπογράφονται από τα μέλη του ΔΣ είπαμε πως γίνονται και οι μεταβιβάσεις της υπεράκτιας και της περιουσίας της.

Πολύ απλά λοιπόν θα λέγαμε πως η OFF SHORE εταιρία είναι η ανίκητη, απόρθητη κρυψώνα, η ερωμένη κάθε μεγαλοεπιχειρηματία, αλλά και κάθε απατεώνα, κ.ο.κ. είναι παγκόσμιος θεσμός απαραίτητος στους σεβόμενους τη μεγάλη τους περιουσία, τις άμετρες φιλοδοξίες, την ελαστικότητα στις επιχειρηματικές διαδικασίες, στους επιθυμούντες να κρυφτούν από την εφορία, από τους διεκδικητές των περιουσιών που αποκτήθηκαν με νομότυπο ή παράνομο, αλλά σχεδόν πάντα με ανήθικο τρόπο.[1]

Η OFF SHORE, είναι σημείο των καιρών μας, στήριγμα, ομπρέλα, ασπίδα, πανοπλία, μανδύας, θυρίδα ασφαλείας, απόδειξη και αναγκαίο παρακολούθημα της καπιταλιστικής διάρθρωσης, απόδειξη επίσης της διεφθαρμένης πλευράς της παγκοσμιοποίησης, πιστή ερωμένη του ιδιοκτήτη που τον κρατάει κρυμμένο, μαζί με την περιουσία του και ίσως κάποιες τύψεις του, μέχρι που η κοινωνική οργή για το ρόλο δημοσίων προσώπων της πολιτικής, κοινωνικής, επιχειρηματικής και εκκλησιαστικής πλευράς, παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις αλλά… εκεί και μένει συνήθως. Οι άλλοι έχουν κάνει τη δουλειά τους. Ας υποστηρίζουν και σωστά, ειδικά σήμερα, πως το ανεξέλεγκτο μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων και των OFF SHORE είναι μία από τις αιτίες της κρίσης, μακάρι να πέφτουμε έξω αλλά φοβούμαστε πως δεν πρόκειται να τις θίξουν, γιατί έτσι θα έβγαζαν κάποιοι μόνοι τους τα μάτια τους.

Τί μένει να γίνει; Οι άλλοι να μεριμνήσουν, αυτοί που δεν έχουν μετοχές, που δεν κλέβουν, δεν αρπάζουν, αυτοί που εργάζονται για να ζήσουν, που δεν εκμεταλλεύονται υπεραξίες, που ότι λένε το πιστεύουν και αγωνίζονται γι’ αυτό, έχουμε και τέτοιους πολιτικούς, είδομεν το αποτέλεσμα….

[1] Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο του γράφοντος Off Shore αγάπη μου, Παπαζήση, Αθήνα 2008 και διδάσκεται στο Τμήμα ΤΕΝΕΥ του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Χίο.Πηγή: onalert

Φόβοι για νέα “φούσκα” ακινήτων στις ΗΠΑ



fisher-FED01-18October2013
Ο Ρίτσαρντ Φίσερ, αξιωματούχος της αμερικανικής ομοσπονδιακής κεντρικής τράπεζας (FED) και πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας του Ντάλας δήλωσε ότι βλέπει νέες ενδείξεις ότι δημιουργείται “φούσκα ακινήτων”. Επίσης προειδοποίησε εναντίον της συνέχισης των αγορών αξιόγραφων που βασίζονται σε τιτλοποιημένες υποθήκες ακινήτων από τη Fed.
Μιλώντας στους δημοσιογράφους μετά από μια ομιλία του στη Νέα Υόρκη, ο γνωστός ιέραξ σε θέματα νομισματικής πολιτικής, δήλωσε ότι “αρχίζω να βλέπω ενδείξεις όχι μόνο στην δική μου περιφέρεια αλλά σε όλη τη χώρα ότι μπαίνουμε, για άλλη μια φορά, σε μια φούσκα ακινήτων. Κι έτσι αυτό με ωθεί (. . .) να είμαι πολύ επιφυλακτικός όσον αφορά το πρόγραμμα αγορών αξιόγραφων που βασίζονται σε υποθήκες το οποίο έχουμε θέσει σε ισχύ”, τόνισε ο κ. Φίσερ.
Η φούσκα που εν μέρει προκάλεσαν οι αγοραπωλησίες αξιόγραφων βασισμένων σε τιτλοποιημένες υποθήκες είχε συμβάλει στο ξέσπασμα της χρηματοοικονομικής κρίσης της περιόδου 2007-2009 και την ύφεση από την οποία η παγκόσμια οικονομία ακόμη πασχίζει να βγει. Αντιδρώντας η Fed σχεδόν μηδένισε τα επιτόκια και αγοράζει αξιόγραφα αξίας 85 δισεκ. δολαρίων κάθε μήνα—περιλαμβανομένων αξιόγραφων βασισμένων σε τιτλοποιημένες υποθήκες ακινήτων ύψους 40 δισεκ. δολαρίων.
Ο Φίσερ δήλωσε ότι δεν θα ταχθεί υπέρ της μείωσης του όγκου της πολιτικής ποσοτικής χαλάρωσης της Fed κατά τη σύνοδό της αργότερα εντός του μηνός στην Ουάσινγκτον, κυρίως λόγω του δημοσιονομικού “χάους” που επιλύθηκε μόλις προχθες. Όμως, επικαλούμενος τις αυξήσεις των τιμών των ακινήτων σε ετήσια βάση σε πόλεις του Τέξας και σε άλλες πολιτείες των ΗΠΑ, ο Φίσερ προειδοποίησε ότι η πολιτική νομισματικής τόνωσης της οικονομίας μπορεί να συμβάλλει να αυξηθούν επικίνδυνα οι τιμές των κατοικιών και των ακινήτων.
Οι μέσες τιμές των κατοικιών που μεταπωλήθηκαν τον Αύγουστο αυξήθηκαν 14,7% σε ετήσια βάση και ο αριθμός των πωλήσεων επίσης αυξήθηκε, σύμφωνα με σχετικά στοιχεία.
“Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να συνειδητοποιήσουμε ότι ιστορικά υπήρξε μια εποχή που η Fed τόνωνε υπερβολικά την οικονομία”, είπε ο Φίσερ. “Ανησυχώ ότι τηρούμε αυτήν την παράδοση τώρα”, πρόσθεσε και επισήμανε: “Κανείς δεν ξέρει πότε σκάει μια φούσκα. Αλλά θα υποστήριζα πως. . . με κάθε δολάριο που ξοδεύουμε σε αγορές ομολόγων και τιτλοποιημένων υποθηκών, ερχόμαστε πιο κοντά στο σημείο καμπής”.
ΠΗΓΗ: Reuters, ANA-MPA

Read more: http://mignatiou.com/?p=14380#ixzz2i3RkJrS7

10 Ενδείξεις ότι Ζούμε σε μια Ψεύτικη Οικονομία!



Έχοντας αναφερθεί πολλάκις στα προβλήματα που δημιουργεί η έλλειψη διαφάνειας και η μη πρόσβαση όλων των ανθρώπων στα πραγματικά αγαθά και στο κλειστό μοντέλο διοίκησης που έχει επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα, με σύμμαχο το σοσιαλιστικό, με τα διάφορα μέσα που χρησιμοποιεί, είναι φανερό πως όλος ο κόσμος μας σε βασικά του σημεια, βασίζεται σε ένα τίποτα, σε ένα ψέμα, σε μια φούσκα!
Κάποιοι έχουν κάνει ειρωνικές αναρτήσεις, για το ότι μιλάμε για Ανοιχτό Κώδικα και το πως η λογική αυτού σε κάθε τομέα, μπορεί να αλλάξει την ζωή μας. Και όταν λέμε να αλλάξει να την κάνει καλύτερη.

Δυο από τα πιο γνωστά τέτοια “πειράματα” Ανοιχτού Κώδικα στην ίδια την ζωή είναι αυτό της Μαρινελαντα που συμβαίνει αυτή την στιγμή, καθώς και του Wörgl, το 1931.
Η ουτοπία με την έννοια του ανέφικτου, είναι αυτή που προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους το καπιταλιστικό σύστημα, μέσω κυβερνήσεων και πολυεθνικών.
Η ευτοπία από την άλλη είναι αυτό που μπορούν να καταφέρουν οι άνθρωποι μόνοι τους, χωρίς σωτήρες, χωρίς αφεντικά, μα με αυτοργάνωση και οριζόντια διοίκηση.
Ακόμα και αν δεχτούμε ότι ο άνθρωπος «κουβαλάει» στο DNA του κάποιες τάσεις, είναι απολύτως βέβαιο ότι το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα διαμορφωθεί καθορίζει το αν οι «καλές» ή «κακές» του τάσεις θα καλλιεργηθούν ή θα αποδυναμωθούν…
Το Οικονομικό σύστημα που επικρατεί στον κόσμο μας τους τελευταίους αιώνες είναι το μονεταριστικό χρηματοπιστωτικό, η οικονομία του χρήματος δηλαδή.

Το οικονομικό αυτό καπιταλιστικό σύστημα ή σύστημα τα ελεύθερης αγοράς, μπορεί όταν δημιουργήθηκε να ήταν το καλύτερο δυνατόν (!?) αλλά στην εξέλιξή του, γίνεται όλο κ πιο συγκεντρωτικό, όλο κ πιο αδιέξοδο για την πλειοψηφία των πολιτών όλου του κόσμου.
Το χρήμα «κινείται» δια μέσω του χρέους (που απλά σημαίνει ότι αν δεν χρώσταγε κανένας σε αυτό τον κόσμο δεν θα υπήρχε να κυκλοφορεί ούτε σεντς).
Εμείς όμως, στον 21ο αιώνα, ζούμε σε μια κοινωνία όπου ΟΛΟΙ χρωστάνε σε ΟΛΟΥΣ ακόμα και απίστευτα, μυθικά ποσά, που μόνο σαν αριθμούς μπορεί να τα δει κάποιος στις περισσότερες περιπτώσεις…
Είναι ένα σύστημα φτιαγμένο να λειτουργεί έτσι, προς όφελος των λίγων, δεν είναι φτιαγμένο για την ευημερία όλων.
Οι υποτιθέμενες προσπάθειες που κάνουν οι ανά τον κόσμο «ειδικοί» του χρήματος (τραπεζίτες, οργανισμοί, φορείς, πολιτικοί, οικονομολόγοι κλπ) για να βρουν δίκαιους τρόπους κατανομής και ελάφρυνσης των φτωχών και δυστυχισμένων είναι τουλάχιστον υποκριτικές κ ψεύτικες.

Από την άλλη μεριά, αν δει προσεκτικά κάποιος, θα διαπιστώσει ότι η κοινή βάση σχεδόν όλων των κοινωνικών προβλημάτων που μαστίζουν την ανθρωπότητα αιώνες τώρα είναι οικονομική, θα διαπιστώσει επίσης εύκολα ότι ζούμε σε κοινωνία στέρησης και σπανιότητας των αγαθών και των υπηρεσιών, με την έννοια της πρόσβασης ΟΛΩΝ.
Η φτώχεια, ο πόλεμος, η εγκληματικότητα, οι διακρίσεις, οι ανισότητες, η ανεργία, η μετανάστευση, τα ναρκωτικά, η πορνεία, το εμπόριο όπλων κλπ είναι φαινόμενα η βάση των οποίων είναι οικονομική.

Η καταστροφή του περιβάλλοντος κ η εξάντληση των πόρων έχει να κάνει με το οικονομικό μοντέλο που κυριαρχεί.
Αναρωτιέμαι πόσα χρόνια ή αιώνες θα χρειαστεί ο άνθρωπος για να καταλάβει ότι αυτό που χρειάζεται να αλλάξει ριζικά στις κοινωνίες του είναι το οικονομικό σύστημα κ όχι τους πολιτικούς και άλλους σωτήρες…
Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι αυτό το οικονομικό μοντέλο, το μονεταριστικό χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι εντελώς αποτυχημένο, άχρηστο και επικίνδυνο σχεδόν για όλους.

Το Οικονομικό αυτό σύστημα απλά δεν είναι φτιαγμένο για το όφελος ΟΛΩΝ και δυστυχώς δεν μπορεί να διορθωθεί, να βελτιωθεί ριζικά για το όφελος όλων!!!
Μπορεί μονάχα να αντικατασταθεί!!!
Το γεγονός ότι όλοι γεννηθήκαμε μέσα σε αυτό το οικονομικό μοντέλο ΔΕΝ σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιο άλλο καλύτερο κ δικαιότερο!!!
Τώρα θα αναρωτιέστε βέβαια πιο οικονομικό σύστημα θα μπορούσε να αντικαταστήσει το παρών και να λειτουργήσει για το όφελος ΟΛΩΝ των ανθρώπων.
Και έχετε φυσικά απόλυτο δίκιο.

Αρκετά πια…είναι πολύ εύκολο να κρίνεις και να κατηγορείς χωρίς να προτείνεις κάτι πραγματικά ΡΙΖΙΚΟ ώστε όλος αυτός ο εφιάλτης να πάψει μια για πάντα από τον κόσμο μας.
Ξεκάθαρα λοιπόν φίλοι μου, το μόνο Οικονομικό μοντέλο-σχέδιο που μπορεί να αντικαταστήσει το παρών και να υπάρχει για το όφελος ΟΛΩΝ είναι αυτό που θα βασίζεται αποκλειστικά κ μόνο στους υπάρχοντες διαθέσιμους πόρους, οι οποίοι δεν θα ανήκουν σε κάποια ελίτ όπως συμβαίνει στον κόσμο μας τους τελευταίους αιώνες….μα θα αποτελούν, αυτονόητα, κοινή παγκόσμια κληρονομιά όλου του ανθρώπινου είδους.



Που θα στηρίζεται στις σύγχρονες γνώσεις μας για τον κόσμο μας, στις επιστήμες και την σύγχρονη τεχνολογία με τις απεριόριστες δυνατότητές τους.

Δυστυχώς, στο σύγχρονο κόσμο μας, τα παραπάνω «εργαλεία» στη διαδρομή τους μέσα από το χρηματοπιστωτικό σύστημα αποτελούν άλλη μια πηγή κέρδους και όχι προσφορά στην ανθρώπινη κοινότητα, δεν έχουν όλοι πρόσβαση.


Φυσικά καταλαβαίνετε ότι αυτό που περιγράφω σημαίνει ότι μιλάμε για μια ανθρωπότητα ουσιαστικά και πραγματικά ενωμένη, που λειτουργεί για το καλό όλων.

Θα ήτανε σίγουρα πολύ δύσκολο να σας εξηγήσω και να σας πω πολλά σχετικά με το παγκόσμιο κοινωνικό σχέδιο VENUS PROJECT και την Οικονομία που βασίζεται στους Πόρους, το οποίο είναι η ΠΡΟΤΑΣΗ.

Να σας πω απλά ότι το VP «βλέπει» τον κόσμο σαν ένα ενιαίο εν δυνάμει οργανισμό και την ανθρώπινη κοινότητα ως μια μεγάλη οικογένεια καθώς ΟΛΟΙ οι μεταξύ των ανθρώπων διαχωρισμοί είναι κατασκευασμένοι μέσα σε αυτό το κατεστημένο μοντέλο που ζούμε.
Μοναδικός στόχος είναι η επίλυση των προβλημάτων όλων των ανθρώπων και όχι το κέρδος μιας ελίτ που της ανήκουν οι πόροι.

Μοναδικά εργαλεία, όπως είπα κ παραπάνω, είναι οι επιστήμες και η τεχνολογία, που αν χρησιμοποιηθούν συνετά μπορούν να καλύψουν όλες τις ανάγκες όλων των ανθρώπων και παράλληλα να προστατέψουν το περιβάλλον που μέσα σε αυτό το οικονομικό μοντέλο που ζούμε χρησιμοποιείται και αυτό για το κέρδος κάποιων.

ΟΙ 10 Ενδείξεις ότι Ζούμε σε μια Ψεύτικη Οικονομία!

(όπου Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, μπορείτε να βάλετε και Ευρωπαϊκή, με τα δικά μας δεδομένα. Η δε έννοια του “Αμερικάνικου Ονείρου”, δεν χρίζει ανάλυσης, Την ζήσαμε και την πληρώνουμε (πολύ άσχημα)….
Ήρθε η ώρα να παραδεχθούμε ότι ζούμε σε μια ψεύτικη οικονομία.
Καπνός και καθρέφτες χρησιμοποιούνται για να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι η οικονομία είναι πραγματική˙ αλλά είναι όλα μια περίτεχνη ψευδαίσθηση.

Τη μια μέρα ακούμε από τους εκπροσώπους του Συστήματος να μιλάνε με ενθουσιασμό για «πράσινα βλαστάρια» και την αμέσως επόμενη μέρα (για να μη σας πω και την ίδια, δηλαδή) παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τα δημοσιονομικά βράχια που έρχονται να μας κατατροπώσουν και τις προειδοποιήσεις περί επείγουσας ανάγκης για απεριόριστες διασώσεις / bailouts από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Federal Reserve).

Ακούμε τους ανθρώπους, όχι απλά να ικετεύουν αλλά στην κυριολεξία, να επαιτούν για μια θέση εργασίας και τους πολιτικούς να υπόσχονται˙ αλλά οι πολιτικοί δε μπορούν να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.
Βλέπουμε τους ανθρώπους έξω να ψωνίζουν και πιστεύουμε πως όλα βαίνουν καλώς, ενώ στην πραγματικότητα η αγορά βουλιάζει. Η καταναλωτική οικονομία είναι ακμάζουσα μόνον φαινομενικά, καθώς τα πάντα αγοράζονται με πίστωση.
Τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να μας αποσπούν την προσοχή από το να δούμε κάτι πραγματικό. Βλέπουμε τα μέσα ενημέρωσης να δοξάζουν την τάδε ή τον δείνα που πλούτισε με το να είναι διάσημος, και έγινε γνωστός απλώς γιατί ήταν πλούσιος. Μαθαίνουμε ποιος παντρεύτηκε με ποια, ποιος χώρισε και γιατί. Όλα τα μαθαίνουμε, εκτός από αυτά που θα έπρεπε να ξέρουμε.

Εν τω μεταξύ, τα χρηματοπιστωτικά μέσα ενημέρωσης κάνουν την οικονομία να φαίνεται περίπλοκη και ban-άρουν (απαγορεύουν) από τα ερτζιανά τους κύματα, όποιον μιλάει με ειλικρίνεια για την οικονομία.
Είναι να απορεί κανείς γιατί οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και επικρατεί μια σύγχυση σχετικά με την οικονομία;
Ελπίζω, λοιπόν, αυτά τα σημάδια ότι ζούμε σε μια ψεύτικη οικονομία, να βοηθήσουν να ξεκαθαρίσουμε -ένα μέρος- έστω αυτής της σύγχυσης.

1. Ψεύτικες Θέσεις Εργασίας:
Δεν είναι μόνο ότι οι “επίσημοι” αριθμοί της ανεργίας είναι μια απάτη αλλά και οι πραγματικές θέσεις εργασίας είναι ψεύτικες.
Αναρωτηθείτε πόσα πολλά επαγγέλματα παράγουν πραγματικά κάτι που αξίζει; Το 80% των θέσεων εργασίας θα μπορούσε να εξαφανιστεί αύριο και να μην επηρεάσει τη βασική ανθρώπινη επιβίωση ή την ευτυχία στο ελάχιστο.
Ναι, στην κοινωνία μας -έτσι όπως είναι δομημένη- χρειαζόμαστε χρήματα για να επιβιώσουμε. Και η απασχόληση αμείβεται με χρήματα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μια “δουλειά” έχει κάποιο πραγματικό όφελος για την κοινωνία.
Για το κατά πόσον, όμως, μία θέση εργασίας διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνία μας (και αν όχι, για ποιον τέλος πάντων λόγο συνεχίζει και υφίσταται αυτή η θέση εργασίας!) θα αναφερθούμε εκτενέστερα στο 2ο σημείο.

2. Προβλήματα δημιουργούν οι θέσεις εργασίας, Όχι Λύσεις:
Δεν θα διορθώσουμε τα πραγματικά προβλήματα, διότι θα καταστρέψουμε περισσότερες ψεύτικες θέσεις εργασίας.
Δε μπορούμε να τερματίσουμε τους πολέμους και να φέρουμε όλους τους μετέχοντες σπίτια τους, όταν το ποσοστό ανεργίας έχει ήδη χτυπήσει κόκκινο.
Δε μπορούμε να τερματίσουμε τον πόλεμο για τα ναρκωτικά, γιατί τι θα τους κάναμε τότε όλους αυτούς τους, πράκτορες της δίωξης ναρκωτικών, τους φύλακες, το δικαστικό σύστημα, τους υπαλλήλους που είναι υπεύθυνοι για τις αναστολές αλλά και το υπόλοιπο προσωπικό που εργάζεται υποστηρικτικά;
Δε μπορούμε να απλοποιήσουμε τον φορολογικό κώδικα, επειδή οι λογιστές, οι καθηγητές της λογιστικής, και οι δικηγόροι θα έμεναν άνεργοι.
Δε μπορούμε να μειώσουμε την γραφειοκρατία της κυβέρνησης ή τον εξορθολογισμό της υγειονομικής περίθαλψης, επειδή όλοι αυτοί οι κύριοι γραφειοκράτες έχουν πολύ λίγες άλλες αξιοσημείωτες ικανότητες.
Δε μπορούμε να σταματήσουμε την κατασκοπεία των Αμερικανών, διότι απασχολεί σήμερα εκατομμύρια ανθρώπους.
Δεν μπορούμε να περιορίσουμε το καζίνο της Wall Street, γιατί αλλιώς δεν θα μείνει ούτε μία θέση εργασίας.
Τέλος, τι θα συμβεί στις πανεπιστημιακές θέσεις εργασίας, όταν οι άνθρωποι είτε συνειδητοποιήσουν πως το προϊόν τους (τα πτυχία που παίρνουμε από το πανεπιστήμιο) δεν αξίζει το κόστος είτε ανακαλύψουν ότι μπορούν να πάρουν την ίδια εκπαίδευση μέσω ιντερνέτ και μάλιστα, σχεδόν δωρεάν;
Με άλλα λόγια, χρειαζόμαστε αυτά τα κατασκευασμένα προβλήματα για να δημιουργούν κάλπικη εργασία.

3. Το χρήμα δεν έχει καμμία αξία:
Το χρήμα είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση από όλα.
Χρήματα μας δανείζονται μόνο και μόνο για να υφίστανται αυθαίρετα επιτόκια, από ένα ιδιωτικό μονοπώλιο.
Έχουν αξία μόνο επειδή ένας νόμος λέει ότι έχουν αξία και η αξία αυξομειώνεται με βάση το πόση είναι η προσφορά στην οικονομία η οποία, και πάλι, ελέγχεται από ένα κερδοσκοπικό μονοπώλιο.
Η πραγματική τους αξία είναι το απόλυτο μηδέν, δεδομένου ότι είναι απλά ένα κομμάτι χαρτί με φανταχτερό μελάνι πάνω του!
Τα μόνα πράγματα που έχουν πραγματική αξία για τον άνθρωπο είναι οι δεξιότητες (εργασίας), τα εργαλεία και τα υλικά, τα τρόφιμα, το νερό και η ενέργεια.

4. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα αγοράζει τώρα το 90% του χρέους του Έθνους:
Μιλώντας για χρήματα, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα δανείζει χρήματα προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ, η οποία εκδίδει ομόλογα για να καλύψει τις δαπάνες της. Αυτά τα ομόλογα πωλούνται στην ελεύθερη αγορά, μέσω δημοπρασιών, στους επενδυτές που πιστεύουν στην ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να υλοποιήσουν κάτι καλό με αυτά τα ομόλογα.
Προφανώς, οι ΗΠΑ δεν έχουν περισσότερους επενδυτές, διότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα αγοράζει πλέον το 90% των νέων κρατικών ομολόγων. Αυτό ονομάζεται νόμιμη προσφορά χρέους ή κατ ‘ουσίαν, monetizing χρημάτων. Λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να κρατήσει τα επιτόκια τεχνητά χαμηλά, επειδή θα έπρεπε να τα αυξήσουν για να προσελκύσουν εξωτερικούς “επενδυτές”.
Με άλλα λόγια, ολόκληρο το νομισματικό μας σύστημα είναι μία χάρτινη τίγρη, ένα σπίτι από τραπουλόχαρτα, ή οποιαδήποτε αλληγορία θέλετε να χρησιμοποιήσετε για να περιγράψετε κάτι το ψεύτικο.



5. Ποια είναι η αξία του τίποτα;
Ο μηχανισμός διαμόρφωσης των τιμών ή η διαδικασία για τον προσδιορισμό της αξίας ενός περιουσιακού στοιχείου στην αγορά, έχει γίνει τόσο περίπλοκη που ο προσδιορισμός της πραγματικής αξίας του, γίνεται σχεδόν αδύνατος.
Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση δίνει επιχορηγήσεις για πράγματα όπως είναι τα τρόφιμα, τα καύσιμα, η εκπαίδευση, η στέγαση, η ασφάλιση, τα αυτοκίνητα, οι Φόροι, οι ρυθμίσεις (οι διακανονισμοί των δανείων) και οι νόμοι, αλλά και για τη χειραγώγηση της αξίας του χρήματος και τα επιτόκια, για το παιχνίδι της Wall Street επί των εμπορευμάτων.
Πώς λοιπόν ορίζεται η πραγματική αξία του οτιδήποτε;
Για παράδειγμα, γιατί η ουγγιά της μαριχουάνας (ένα αγριόχορτο που μπορεί να αναπτυχθεί οπουδήποτε) να κοστίζει μέχρι και $ 500;
Αυτή είναι η πραγματική αξία με βάση την εργασία και τα υλικά αλλά και την προσφορά και τη ζήτηση;
Φυσικά όχι. Η αξία της είναι φουσκωμένη, κυρίως λόγω των νόμων και των κανονισμών.

6. Η Αποτυχία επιβραβεύεται:
Συνειδητοποιούμε ότι ζούμε σε μια ψεύτικη οικονομία, όταν ανταμείβεται η αποτυχία και η επιτυχία τιμωρείται.
Έχουν πει στους πολίτες όλου του κόσμο ότι πρέπει να σφίξουν το ζωνάρι τους και να εργαστούν σκληρότερα ώστε -οι ίδιοι οι πολίτες!- να μπορέσουν να διασώσουν την κυβέρνηση, τις τράπεζες, τις ασφαλιστικές εταιρείες, ακόμη και τις εταιρείες αυτοκινήτων.
Και όταν δουλέψουν πιο σκληρά και επιτύχουν, θα φορολογούνται βαριά επ’ αόριστον για να πληρώνουν για αυτά τα απατηλά θεσμικά όργανα.
Ωστόσο, αυτή η άπειρη δημιουργία χρήματος και η φορολογία είναι έτη φωτός από την επίλυση της αιτίας του προβλήματος.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι λύσεις των τραπεζών είναι το πρόβλημα, εμπλουτίζοντας την κατηγορία των επενδυτών σε βάρος της μεσαίας τάξης. Οι παγκόσμιοι τραπεζίτες παίζουν με τα χρήματα των φορολογουμένων -και τα χρήματα των μελλοντικών γενεών- σε ένα παγκόσμιο Καζίνο Royale που είναι καταδικασμένο να αποτύχει, έτσι ώστε να μπορούν να πάρουν τα περιουσιακά στοιχεία των ανθρώπων.
Και σ’ αυτό το παιχνίδι του παγκόσμιου καζίνο, παίζουν όλοι.
Αλλά τα δικά τους χρήματα τους είναι ψεύτικα ενώ τα δικά μας περιουσιακά στοιχεία είναι που τίθενται σε πραγματικό κίνδυνο!

7. Εταιρείες (Νομικά Πρόσωπα) που έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους ανθρώπους, αλλά δεν είναι οι ίδιες οι τιμωρίες:
Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου που έκρινε ότι οι εταιρείες έχουν ελεύθερα δικαίωμα λόγου πάνω στους ανθρώπους, ήταν ένα από τα τελευταία καρφιά στο φέρετρο της δημοκρατίας.
Χρηματικά συμφέροντα μπορούν πλέον να χρηματοδοτούν ανοιχτά τις εκλογές και να αγοράζουν τη νομοθεσία που χρειάζονται για να δρουν με ατιμωρησία.
Οι Εταιρείες μπορεί να απαρτίζονται από ανθρώπους, αλλά δεν υποβάλλονται στο ίδιο πρότυπο της ανθρωπότητας.

8. Οι άνθρωποι αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονται, με τα χρήματα που δεν έχουν!:
Σε μία απίστευτη δίνη χρέους που ολοένα και κλιμακώνεται, οι ανεξέλεγκτες δαπάνες της εκάστοτε κυβέρνησης, χωρίς επαρκή περιουσιακά στοιχεία για να ανταπεξέλθει σ’ αυτές, αντανακλώνται στη συμπεριφορά του καταναλωτή. Παρά τον πληθωρισμό, η αύξηση της ανεργίας, καθώς και η συνεχιζόμενη κατάρρευση στην αγορά ακινήτων, δεν έχει σταματήσει τις πιστωτικές δαπάνες.
Οι καταναλωτές αυξάνουν το δανεισμό τους. Η κάθε είδους δανειοδότηση, όπως δάνεια για αγορά αυτοκινήτου, φοιτητικά δάνεια, καταναλωτικά δάνεια, στεγαστικά, αυξάνεται συνεχώς. Το ίδιο και ο δανεισμός μέσω πιστωτικών καρτών.
Πιο ανησυχητικό, όμως, είναι το είδος του δανεισμού. Ο χειρότερος εν δυνάμει δανεισμός θα μπορούσε να είναι η αδυναμία επιστροφής αυτών των αρνητικών επενδύσεων, όπως είναι τα φοιτητικά δάνεια, οι πιστωτικές κάρτες, και τα αυτοκίνητα που προαναφέρθηκαν.

9. Οι επιχειρηματίες τιμωρούνται:
Έχει γίνει σχεδόν αδύνατον να διεξάγουμε μια απλή αυτάρκη ζωή.
Η Ελλάδα έχει γίνει μια χώρα γεμάτη με γραφειοκρατικές διαδικασίες που ανατρέπει ενεργά τη δημιουργία μικρής επιχείρησης και ποινικοποιεί την ανεξαρτησία. Δεν υπάρχει ίσως κανένα καλύτερο παράδειγμα για αυτό από τις επιθέσεις που εξαπολύονται κατά της απόλυτης επιχειρηματικής προσπάθειας της αυτοδυναμίας, που δεν είναι άλλο από το οικογενειακό αγρόκτημα.
Μέσα από συλλογικά μοντέλα όπως αυτό της Agenda 21, οι μακροχρόνιες οικογενειακές φάρμες έκλεισαν και αντικαταστάθηκαν με «προστατευόμενες ζώνες».

Στην περίπτωση της Agenda 21, μια οικογενειακή φάρμα στρειδιών έκλεισε με βάση αποδεδειγμένα ψευδή επιστημονικά δεδομένα που είχαν ως στόχο να αποδείξουν αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και οικονομικές επιπτώσεις. Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν εντελώς ψευδή και κατασκευασμένα. Έκλεισαν όμως μία τοπική οικογενειακή επιχείρηση 80 ετών, που προσέλκυε 50.000 τουρίστες ετησίως και έδινε εργασία, με πλήρη απασχόληση, σε 30 κατοίκους της περιοχής.
Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, τα ομοσπονδιακά κλεμμένα περιουσιακά στοιχεία, καταλήγουν στα χέρια των developers (developers = προγραμματιστές˙ κοινώς, αυτοί που προγραμματίζουν τις ζωές μας!) οι οποίοι δεν έχουν κανένα συμφέρον σε μια πραγματική τοπική οικονομία.
Είναι αναπόσπαστο μέρος της κάθε ψεύτικης οικονομίας να δημιουργήσει εξάρτηση˙ μια εξάρτηση που δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται!

10. Κατασκευασμένη δουλεία:
Πιστεύετε ότι η δουλεία πέθανε στη δεκαετία του 1800; Σκεφτείτε ξανά.
Οι οικονομικοί εκτελεστές (κοινώς, οι δανειστές) έχουν υποδουλώσει με επιτυχία, ολόκληρα έθνη, ολόκληρες βιομηχανίες, κρατικές και τοπικές κυβερνήσεις και σχεδόν κάθε άτομο στον πλανήτη.
Και όλα αυτά μέσω του χρέους.

Και αγόρασαν τη δουλεία σας με χρήματα που δεν είχαν ποτέ˙ δημιούργησαν απλά από το πουθενά.
Ακόμα κι αν ένα άτομο δεν έχει καμμία τραπεζική χρηματοδότηση ή πιστωτικές κάρτες, πληρώνει ακόμα την ιδιωτική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, μέσω του πληθωρισμού και των φόρων εισοδήματος. Ο συγγραφέας του «Confessions of an Economic Hit Man» (= Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Συντελεστή), ο John Perkins, θα έλεγε:
έχει έρθει η ώρα για τις τράπεζες να συλλέγουν «λίβρα σάρκας» από τον μέσο πολίτη, επιβάλλοντας υψηλότερους φόρους, παρέχοντας λιγότερες κοινωνικές υπηρεσίες και δίνοντάς σας συντάξεις λιτότητας.

Για μια διαφωτιστική εξήγηση ως προς το πώς ασκούν οι οικονομικοί εκτελεστές τη σκοτεινή μαγεία τους, μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο που ακολουθεί:
Εάν εξακολουθείτε και είστε μπερδεμένοι, δείτε αυτά τα 10 σημάδια και ίσως συνειδητοποιήσετε ότι θα μπορούσατε να θεωρήσετε εαυτόν, σκλάβο.
Όπως είπε ο George Carlin:
Το λένε το αμερικανικό όνειρο, γιατί πρέπει να είσαι κοιμισμένος για να το πιστέψεις.






ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑΒΟΥΝ ΣΕ ΟΜΑΔΙΚΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΣΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ


Θα ήταν, ήδη, αρκετά άσχημο αν περιοριζόταν σε μία μόνο χώρα, αλλά βιώνουμε τώρα ένα παγκόσμιο συλλογικό όνειρο που φαντασιώνεται μια κυβέρνηση που προσπαθεί (???) να βρει λύσεις, ακριβώς στην εγκοπή του χρόνου.
Ωστόσο, στον πραγματικό κόσμο, η κατάρρευση έχει αρχίσει για τα καλά.
Μέχρις ότου να είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τα 10 παραπάνω σημεία, θα παραμείνουμε στο έλεος μιας ψευδαίσθησης.
Ωστόσο, υπάρχουν ενθαρρυντικές ενδείξεις μέσω διαμαρτυριών σε όλο τον κόσμο, οι εναλλακτικές διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών, και μυριάδες δημιουργικές λύσεις στις πλέον πληγείσες χώρες, όπως η Ισλανδία, η Ελλάδα, η Ισπανία.
Οι άνθρωποι αρχίζουν να ξυπνάνε από τον ύπνο/ λήθαργο στον οποίον είχαν πέσει, κοιτάζονται στον καθρέφτη και συνειδητοποιούν ότι το όνειρο της οικονομίας που τους πώλησαν, σχεδιάστηκε για να τους κάνει να αναζητήσουν λύσεις σε εντελώς λάθος κατεύθυνση.

Pimco: «Κούρεμα ή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ»



Την ανάγκη η Ευρωπαϊκή Ένωση να λάβει, εδώ και τώρα, οριστικές αποφάσεις για την Ελλάδα, υπογραμμίζει τη Δευτέρα στη γερμανική Suddeutsche Zeitung ο πρόεδρος του επενδυτικού κολοσσού Pimco.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μεγαλύτερης εταιρείας επενδύσεων σε ομόλογα παγκοσμίως, Μοχάμεντ ελ Εριάν, υπάρχουν δύο δρόμοι : Μία τελευταία διαγραφή χρέους ή έξοδος των δύο χωρών από την Ευρωζώνη.

«Ελλάδα και Κύπρος χρειάζονται διαγραφή χρέους οριστικά», δηλώνει ο ελ Εριάν στη Suddeutsche Zeitung. Στη συνέντευξή του ο επικεφαλής της Pimco, συνιστά, μάλιστα, αν είναι δυνατόν, μέσα στο 2014 να ληφθεί οριστική απόφαση για το εάν οι δύο χώρες θα πρέπει να εγκαταλείψουν (!) τη ζώνη του ευρώ.

Την ώρα, που τα σενάρια επιστροφής στη δραχμή φαίνεται να επιστρέφουν, οι Βρυξέλλες δίνουν έναν τόνο αισιοδοξίας.

Μέσω του Ευρωπαίου Επιτρόπου Όλι Ρεν εκφράζουν την άποψη ότι δεν απαιτούνται νέα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα.

Ωστόσο, το λεγόμενο «δημοσιονομικό κενό» δείχνει να απασχολεί την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ο Ιταλός πρόεδρός της, Μάριο Ντράγκι, προανήγγειλε τη χορήγηση νέου πακέτου στήριξης της χώρας μας.

Εν τω μεταξύ, η πορεία εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος, καθώς και η έξοδος (Δεκέμβριος του ’13) της Ιρλανδίας από τα Μνημόνια, θα βρεθούν στο επίκεντρο της συνόδου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (Eurogoup), που πραγματοποιείται σήμερα, Δευτέρα, στο Λουξεμβούργο.

Ανδρέας Μορφόπουλος

sport-fm.gr


WSJ: Τα επόμενα 50 χρόνια στην Ελλάδα


«Τα επόμενα 50 χρόνια στην Ελλάδα» τιτλοφορείται εκτενές άρθρο της Wall Street Journal, το οποίο ασχολείται με το πώς μπορεί να τερματιστεί το status quo των «αιώνιων, κυλιόμενων δανείων».

Όπως επισημαίνεται, στην ετήσια σύνοδο του ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον, στην κορυφή της ατζέντας θα βρίσκεται το αδιέξοδο όσον αφορά στον προϋπολογισμό των ΗΠΑ, ωστόσο και η Ελλάδα δεν θα βρίσκεται πολύ μακριά, καθώς τίθεται το ζήτημα, τρεισήμισι χρόνια μετά το πρώτο πακέτο διάσωσης, εάν η χώρα θα πρέπει να περάσει δεκαετίες υπό το καθεστώς «κηδεμονίας» των γειτόνων της στην Ευρωζώνη.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το μικρό πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της ελληνικής κυβέρνησης φέτος, είναι εν μέρει το αποτέλεσμα της καθυστέρησης στην επιστροφή φόρων και της πληρωμής λογαριασμών σε ιδιώτες εργολάβους και προμηθευτές. Επίσης, γίνεται αναφορά και στις κατασχέσεις περιουσιών, που, κατά την Wall Street Journal, μπορεί να είναι ένας από τους λόγους, για τους οποίους το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών προβλέπει υψηλότερα εισοδήματα κατά το προσεχές έτος.

Το πραγματικό μελανό σημείο για το μέλλον της χώρας, σύμφωνα με το δημοσίευμα, είναι το ότι φέτος το κρατικό χρέος αναμένεται να φθάσει το 175,5% του ΑΕΠ.

Όπως τονίζεται, το ΔΝΤ ζητά να παραγράψουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ένα μεγάλο μερίδιο από αυτά που τους χρωστά η Ελλάδα, αλλά για ιδιοτελείς λόγους: επιθυμεί να προβεί η ΕΕ σε «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, ούτως ώστε το ίδιο να αποπληρωθεί πλήρως. Παράλληλα, η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι το βάρος του ελληνικού χρέους μπορεί να καταστεί υποφερτό, μειώνοντας το μέσο επιτόκιο του χρέους και επιμηκύνοντας το μέσο χρόνο ωρίμανσης.

«Γιατί όχι 100 ή 200 χρόνια;»
Όπως επισημαίνει η Wall Street Journal, η εξαγορά χρέους του περασμένου έτους σημαίνει ότι η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών δανείων προς την Ελλάδα ήδη φέρει μέσο χρόνο ωρίμανσης μεταξύ 15 – 30 ετών και ένα μέσο επιτόκιο περίπου 3.5%.Το τρίτο δανειακό πακέτο της Ελλάδας, που αναμένεται τον επόμενο χρόνο, θα περιλαμβάνει περισσότερα δάνεια που θα αποπληρωθούν με αργούς ρυθμούς επί δεκαετίες. Υπάρχει ακόμη και η πρόταση για ανταλλαγή ορισμένων διμερών δανείων κρατών – μελών της ευρωζώνης προς την Ελλάδα για 50ετή ομόλογα. Οπότε και τίθεται το ερώτημα: από την στιγμή που η Ελλάδα θα αρχίσει να αναζητά αποπληρωμή σε 50 χρόνια, γιατί να μην αρχίσει να αναζητά το ίδιο σε 100 ή 200 χρόνια;

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι δανειστές της Ελλάδας ήδη σημειώνουν οικονομική ζημία, καθώς το επιτόκιο των δανείων τους πλησιάζει το μηδέν και η ωρίμανσή τους πλησιάζει το άπειρο, ακόμα κι αν στην πράξη δεν καταγράφουν λογιστική ζημία. Εντούτοις, η προοπτική ενός άμεσου κουρέματος διαφαίνεται ως η πιο διαφανής και δημοκρατική λύση.

Κατά το γερμανικό δίκαιο, όπως επισημαίνει η Wall Street Journal, η κυβέρνηση της χώρας δεν έχει το δικαίωμα να προβαίνει σε περαιτέρω δανεισμό δανειοληπτών οι οποίοι, στο πλαίσιο δέσμευσης με τη μορφή δανείου ή εγγύησης από τη γερμανική κυβέρνηση, οδηγούνται στην χρεοκοπία. Ουσιαστικά αυτό σημαίνει ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μπορεί να λάβει χώρα μόνο αν είναι ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί εκ νέου ένα πακέτο διάσωσης. Αυτή βέβαια η πιθανότητα μόνο προφανής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια. Όταν, όμως, η Αθήνα ξεκινήσει με συνέπεια να σημειώνει μικρά πλεονάσματα, τότε το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες θα μπορέσουν πιο εύκολα να σταματήσουν την παροχή πακέτων διάσωσης και να αποδεχτούν το ενδεχόμενο χρεοκοπίας.

Την αέναη παροχή δανείων προτιμούν οι ευρωπαίοι πολιτικοί
Η τραγωδία, σύμφωνα με το δημοσίευμα, συνίσταται στο ότι οι πολιτικοί της Ευρώπης προτιμούν την αέναη παροχή κυλιόμενων δανείων, διότι αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Στην ουσία, δεν υποχρεούνται ποτέ να παρουσιάσουν στους φορολογούμενους τους στοιχεία για την ελληνική διάσωση.

«Και ενώ η ελληνική οικονομία ποτέ δεν ανακάμπτει επί της ουσίας, είναι πολύ πιθανό να αποφύγει μια νέα κρίση. Το πολιτικό στοίχημα είναι να ξεχαστούν οι απερισκεψίες των τελευταίων πέντε ετών. Αν υποθέσουμε ότι δεν θα υπάρξει μια νέα ύφεση, όλο αυτό θα μπορούσε να δουλέψει για όλους, εκτός ίσως από τους νέους της Ελλάδας που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον» καταλήγει το άρθρο.

Bloomberg: Πιθανή νέα κρίση το επόμενο έτος
Σε δημοσίευμα του ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg γίνεται αναφορά στην έκθεση του ΔΝΤ και, όπως υπογραμμίζεται η Ελλάδα εθεωρείτο μέχρι πρόσφατα ότι θα επιτύγχανε τους στόχους, αλλά οι προβλέψεις αποδείχθηκαν υπεραισιόδοξες.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η περισυλλογή φόρων παρουσιάζει προβλήματα, η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται σε ύφεση, ενώ η πορεία ιδιωτικοποιήσεων εξελίσσεται βραδύτερα από ό,τι είχε σχεδιασθεί.

Το ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών αντέδρασε αμέσως στις νέες προβλέψεις του ΔΝΤ, υποστηρίζοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πράξει ό,τι είναι δυνατό για να επιτύχει τον στόχο του 1,5%, είτε με την περικοπή δαπανών, είτε με την αύξηση των φορολογικών εσόδων, είτε και με τα δύο.

Όπως αναφέρεται, οι περαιτέρω περικοπές ωστόσο φαντάζουν πολιτικά ανέφικτες, λόγω της δυσφορίας κατά των μέτρων λιτότητας. Η αδυναμία επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει στην καθυστέρηση εκταμίευσης της δόσης από το ΔΝΤ και την Ευρωζώνη.

Τέλος, διατυπώνεται η άποψη ότι μια νέα ελληνική κρίση είναι εξαιρετικά πιθανή το επόμενο έτος.