Νορβηγοί εμπειρογνώμονες: "Τελικά, είστε πάμπλουτοι! Έχετε πετρέλαιο για 100 χρόνια!"

Πετρέλαιο και φυσικό αέριο για…100 χρόνια έχει η Ελλάδα!!!

Αυτή την απίστευτη ρήση είπαν οι Νορβηγοί ολοκληρώνοντας την έρευνά τους για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες! Οχι μόνο δε χρωστάμε συνέλληνες, αλλά αν φύγουμε απ το γιούρο και μέσα στα επόμενα 5 χρόνια όταν πέσει και η πρώτη γεωτρυπανιά, η Ελλάδα θα είναι η …νέα Σαουδική Αραβία του 21ου Αιώνα!

Τέσσερις περιοχές καταδεικνύουν μεγάλες δυνατότητες και σημαντική δυναμική σε κοιτάσματα υδρογονανθράκων (φυσικού αερίου και πετρελαίου).

Αυτό ανέφερε ο υπουργός Γιάννης Μανιάτης, ο οποίος ταυτόχρονα ανακοίνωσε πως από σήμερα η νορβηγική εταιρεία PGS, που συνέλεξε στοιχεία μήκους 12.500 χλμ., θα πουλάει τα δεδομένα σε πετρελαϊκές εταιρείες.

Το πρόγραμμα καταγραφής, επεξεργασίας και ερμηνείας των δεδομένων, που ελήφθησαν με τη χρήση Geostreamer GS, μια καινοτόμο τεχνολογία της PGS, η οποία ελαχιστοποιεί θορύβους στα δεδομένα και διευκολύνει την πιο ευκρινή και σε βάθος αναζήτηση.

Η επεξεργασία των δεδομένων είναι σε εξέλιξη και αναμένεται να ολοκληρωθεί τον Δεκέμβριο του 2013, καθώς το αρχικό πρόγραμμα της συλλογής των δεδομένων επεκτάθηκε από τα 8.500 χιλιόμετρα στα 12.500 χιλιόμετρα.

Η πρώτη περιοχή ξεκινά από τα βορειοδυτικά της Κέρκυρας, στα όρια με την Αλβανία, και εκτείνεται προς τα κάτω, στους Παξούς και στους Αντίπαξους, μέχρι και τη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου απέναντι από τον Αμβρακικό Κόλπο.

Η δεύτερη περιοχή είναι δυτικά της Κεφαλονιάς και φτάνει μέχρι την τρίτη θαλάσσια περιοχή ανοιχτά του Κατάκολου.

Η τέταρτη είναι η πολλά υποσχόμενη περιοχή νότια της Κρήτης, που εκτείνεται μέχρι τα όρια με τη Λιβύη και δυτικά της Ιταλίας.

Παράλληλα, τα προσεχή 24ωρα η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, κατόπιν γνωμοδότησης της ειδικής επιτροπής, θα ανακοινώσει τις εταιρείες αναδόχους των τριών πρώτων “οικοπέδων” που θα ξεκινήσουν τις έρευνες με γεωτρύπανα. Πρόκειται για τα Ιωάννινα, τον Πατραϊκό Κόλπο και το δυτικό Κατάκολο.

Γύρω στα τέλη του επόμενου χρόνου αναμένεται να πέσουν και τα πρώτα γεωτρύπανα που θα δείξουν και το τελικό μέγεθος των κοιτασμάτων.

Οι εκτιμήσεις αξιωματούχων του ΥΠΕΚΑ κάνουν λόγο για τη δυνατότητα από την ύπαρξη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στον ελληνικό χώρο να εισπράττει το Δημόσιο περί τα 150 δισ. ευρώ σε βάθος 30 ετών!

Advertisements

Οταν βρέθηκε πετρέλαιο στη Θάσο : Πώς ξεκίνησε και γιατί σταμάτησε;΄! Βίντεο



Οταν βρέθηκε πετρέλαιο στη Θάσο : Πώς ξεκίνησε και γιατί σταμάτησε η προσπάθεια εξόρυξης -Ο γερμανός οικονομολόγος Ντιρκ Μίλερ αποκαλύπτει
Τεράστια πετρελαϊκά κοιτάσματα εκτείνονται σε μια τεράστια έκταση της ανατολικής Μεσογείου. Ξεκινούν από τη Ρουμανία στα βόρεια (το Πλοϊέστι ήταν η σημαντικότερη πηγή ακατέργαστου πετρελαίου της Βέρμαχτ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), συνεχίζουν στα παράλια της Συρίας, του Λιβάνου και του Ισραήλ στα ανατολικά και φτάνουν μέχρι τη Λιβύη στα νότια και την Αλγερία στα δυτικά.
Σε όλες αυτές τις περιοχές έχει ήδη ανακαλυφθεί πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Δεν θα ήταν αδικία της φύσης αν η Ελλάδα και Κύπρος εξαιρούνται από αυτό το θείο δώρο;
Αυτή είναι η εισαγωγή του γερμανού οικονομολόγου Ντιρκ Μίλερ στο θέμα «πετρέλαια στην Ελλάδα» στο εξαιρετικά συναρπαστικό βιβλίο του «Σύγκρουση», εκδόσεις Λιβάνη 2013.
Αναφέρει ο Ντιρκ Μίλερ:
Ηδη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα γερμανικά στρατεύματα στην Ελλάδα αναζητούσαν πετρέλαιο για να ανεφοδιάζουν τα τανκς τους και κατέστρωναν μεγαλεπήβολα σχέδια για εξορύξεις στο Βόρειο Αιγαίο και συγκεκριμένα στη Θάσο. Το 1968 η υπόθεση πήρε συναρπαστική τροπή. Εκείνη τη χρονιά η στρατιωτική χούντα στην Ελλάδα, που λόγω του ρόλου της ως προμαχώνα κατά τη απειλής του κομμουνισμού έχαιρε σημαντικής υποστήριξης από τις ΗΠΑ, μεταβίβασε σε πολλές αμερικανικές εταιρείες το δικαίωμα εκμετάλλευσης για συνολικά 60.000 τ.χλμ. περίπου. Μεταξύ των εταιρειών αυτών συγκαταλέγονταν ονόματα όπως οι Esso (Exxon), Texaco, Chevron, Gonoco και BP. Οι φόορι με τη μορφή ποσοστών επί της παραγωγής που οι εν λόγω επιχειρήσεις, όπως π.χ. η Oceanic Exploration Company, θα όφειλαν να καταβάλλουν στην Ελλάδα ήταν διαχειρίσιμοι. Τα συμβόλαια είχαν ισχύ είκοσι έξι ετών με δυνατότητα παράτασης για επιπλέον δέκα έτη. Ας κάνουμε έναν πρόχειρο υπολογισμό:
1968+26+10=2004. Εκείνη τη χρονιά θα έληγαν τα δικαιώματα των Αμερικανών, αν βέβαια τα είχαν διατηρήσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οι πρώτες δοκιμαστικές εξορύξεις φάνηκαν πολλά υποσχόμενες. Γινόταν λόγος για άφθονα και εξαιρετικής ποιότητας κοιτάσματα. Στο πλαίσιο της πετρελαϊκής κρίσης του 1973-74 η τιμή του πετρελαίου αυξήθηκε ραδγαία από 5 δολάρια ΗΠΑ το βαρέλι (156 λίτρα) στην τιμή ρεκόρ των 12 δολαρίων. Αυτή η τιμή των 12 δολαρίων ΗΠΑ, αποπληθωρισμένη αντιστοιχεί με βάση τα σημαρινά δεδομένα σε 40 δολάρια ΗΠΑ/βαρέλι.
Στα τέλη του 2012 η τιμή του πετρελαίου κυμαινόταν μεταξύ 80 και 100 δολαρίων ΗΠΑ. Λίγο αργότερα, το 1079, οι διεθνείς εντάσεις οξύνθηκαν εκ νέου και η τιμή του πετρελαίου εκτινάχτηκε στα 38 δολάρια ΗΠΑ, δηλαδή σε 90 δολάρια Ηπα με τα σημερινά δεδομένα. Για εκείνη την εποχή ήταν μια θεαματική άνοδος που οδήγησε την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση.
Υπό αυτές τις συνθήκες των εξαιρετικά υψηλώ τιμών του πετρελαίου άξιζε τον κόπο να βάλει κανείς τα κοιτάσματα στην Ελλάδα κάτω από το μικροσκόπιο και να πιάσει τα τρυπάνια. Ετσι κι έγινε. Οι αμερικανικές εταιρείες πετρελαιοειδών υπό τον έλεγχο της Oceanic ξεκίνησαν τις έρευνες και τις πρώτες εξορύξεις στον τομέα της Θάσου. Αμέσως ανακαλύφθηκαν πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου σε μια περιοχή με μόλις 50 μέτρα θαλάσσιο βάθος, καθώς και σε ορισμένα άλλα σημεία στην ξηρά. Αναλογιστείτε τις υπερπροσπάθειες που καταβάλλονται στις μέρες μας για να αντληθεί πετρέλαιο στην Καραϊβική από περιοχές όπου το θαλάσσιο βάθος ξεπερνά τα 3.000 μέτρα. Τα πάντα είναι συνάρτηση του κόστους παραγωγής και της τιμής του πετρελαίου.
Από τις πρώτες διερευνητικές γεωτρήσεις μέχρι την πλήρη εκμετάλλευση περνούν όμως συχνά αρκετά χρόνια. Ετσι, η εκμετάλλευση πετρελαίου ξεκίνησε το 1981 με περίπου 10.000 βαρέλια την ημέρα και ως το 1989 είχαν αυξηθεί σε 30.000 βαρέλια ημερησίως. Ωστόσο κατά την έναρξη της άντλησης οι υψηλές τιμές του πετρελαίου είχαν ήδη αποκλιμακωθεί. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μέχρι περίπου το 2004 οι διεθνείς τιμές, κυμαίνονταν σε λογικά επίπεδα, μεταξύ 20 και 4ο δολαρίων ΗΠΑ/βαρέλι…
Λόγω του φτηνού πετρελαίου από τις αραβικές χώρες οι Αμερικανοί δεν χρησιμοποίησαν ποτέ την άδεια εξόρυξης του υποθαλάσσιου πλούτου και την έχασαν μέσα από τα χέρια τους λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος.
Υστερα από κάποια σκαμπανεβάσματα στα ποσοστά συμμετοχής, την άδεια εκμετάλλευσης έως το 1997-98 κατείχε ένας όμιλος εταιρειών ονόματι North Aegean Petroleum Company (NAPC) υπό τον έλεγχο της καναδικής εταιρείας Denison Mines
Ως αποτέλεσμα των χαμηλών τιμών του πετρελαίου, των εντάσεων με την Τουρκία, η οποία από τη στιγμή που έγινε γνωστή η ύπαρξη πετρελαϊκών κοιτασμάτων ξεκίνησε έντονη διαμάχη με την Ελλάδα για τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, καθώς και της πλήρους απαξίωσης από την ελληνική πλευρά, οι Καναδοί έχασαν το ενδιαφέρον τους για το έργο, έβαλαν λουκέτο στο μαγαζί και παρέδωσαν ξανά το κλειδί στην ελληνική κυβέρνηση.
Η πετρελαϊκή ανάπτυξη προχωρούσε με βραδύ ρυθμό, ως συνήθως. Κάποιες φορές εκδήλωναν ενδιαφέρον τα πρώην σωματεία των εργαζομένων της NAPC, άλλοτε κάποια σκοτεινή φιγούρα από τη Ρουμανία με τη δική της αγγλική εταιρεία πετρελαιοειδών. Η συμφωνία έχανε όλο και περισσότερο το εμπορικό της ενδιαφέρον και δεν ήταν καν άξια λόγου. Η δημοτικότητα που είχε λάβει τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, κατά τη διάρκεια της πετρελαϊκής κρίσης, είχε ατονήσει.
Η παραγωγή του γνωστού «Πρίνου» στη Θάσο βρίσκεται πλέον σε κρίσιμη καμπή, έχοντας πέσει σε λιγότερα από 2.000 βαρέλια την ημέρα, με την ελληνοαμερικανικών συμφερόντων Energean Oil, που εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα, να προσπαθεί να κρατήσει σε βιώσιμα επίπεδα την άντληση πετρελαίου, αναζητώντας παράλληλα αλλού στη «γειτονιά» της διέξοδο για να συνεχίσει τη δραστηριότητά της στην Ελλάδα.
Το αίτημα που υπέβαλε την προπερασμένη εβδομάδα στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η Energean Oil από κοινού με την ισραηλινή εταιρεία Ratio Petroleum, για να ερευνήσει τον περιβαλλοντικά επιβαρημένο Θερμαϊκό Κόλποκαι τον τουριστικά αναπτυγμένο Κόλπο Ορφανού, έρχεται σε μια περίοδο που η εταιρεία παίζει την τελευταία της ζαριά για να αναστήσει τον Πρίνο. Ο σχεδιασμός της περιλαμβάνει επενδύσεις 60 εκατ. δολαρίων για την υλοποίηση τεσσάρων νέων γεωτρήσεων: μια που έχει ήδη ολοκληρωθεί για την εισπίεση νερού και άλλες τρεις παραγωγικές, με στόχο την αύξηση της παραγωγής.
Στα μέσα Οκτωβρίου αναμένονται τα αποτελέσματα της δεύτερης γεώτρησης, η οποία θα μπορούσε να αποδώσει περίπου 600 βαρέλια την ημέρα. Η τρίτη γεώτρηση, που επίσης υπολογίζεται ότι μπορεί να αποδώσει άλλα 600 βαρέλια, αναμένεται να δείξει στοιχεία στα τέλη Νοεμβρίου, ενώ η πιο σημαντική γεώτρηση, που έχει στόχο 1.000 με 1.200 βαρέλια, θα ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου 2014.
Νέες έρευνες

Στο μεσοδιάστημα, είναι σαφές ότι η Energean Oil θα επιδιώξει να διευρύνει την ερευνητική της δραστηριότητα στην περιοχή, με τον κόλπο του Ορφανού (το παλιό οικόπεδο εκτείνεται σε 2.015 τ.χλμ.) και τον Θερμαϊ- κό (5.025 τ.χλμ.) να αποτελούν πλέον κορυφαία της προτεραιότητα. Η εταιρεία χαρακτηρίζει φυσική συνέχεια του Πρίνου τις συγκεκριμένες περιοχές, καθώς εμφανίζουν τα ίδια γεωλογικά χαρακτηριστικά με αυτά του Πρίνου. Παράλληλα, το χαμηλό κόστος που συνεπάγεται η εγγύτητα των εγκαταστάσεών της στη Θάσο, αποτελεί μεγάλο οικονομικό πλεονέκτημα γι’ αυτήν, παρότι θα χρειαστεί να πείσει με επιχειρήματα την τοπική κοινωνία ότι μπορεί να αξιοποιήσει την εμπειρία του Πρίνου για να υλοποιήσει τις επενδύσεις της χωρίς να απειλήσει το περιβάλλον και τον τουριστικό χαρακτήρα των περιοχών αυτών.
Η Energean Oil, στην οποία συμμετέχει πλέον με ποσοστό της τάξης του 40% και η αμερικανική Third Point, έχει ανακηρυχθεί προτιμητέος επενδυτής και για την περιοχή των Ιωαννίνων, η οποία είχε ερευνηθεί στο παρελθόν από την Enterprise Oil, καθώς και για το Κατάκολο. Ολα δείχνουν πως οι έρευνες στην περιοχή θα αργήσουν να ξεκινήσουν, καθώς οι σχετικές συμβάσεις βρίσκονται στο στάδιο της κατάρτισης, ενώ πρόθεση του υπουργείου είναι να εγκριθούν και από τη Βουλή.

πηγη

Κύπρος – Κρήτη- Καστελορίζο: Το τρίγωνο της αβεβαιότητας

Στο άρθρο μας της Παρασκευής, εν όψει της επίσκεψης του Ελληνα πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά στην Ουάσινγκτον, αναφερθήκαμε στο ενδεχόμενο να μετατραπεί η Ανατολική Μεσόγειος σε νέο «Περσικό Κόλπο», με την Κύπρο, λόγω της θέσης αλλά και λόγω των υποθαλάσσιων ενεργειακών αποθεμάτων της, να παίζει κομβικό ρόλο σε αυτό το νέο ενεργειακό Ελντοράντο. Αναφερθήκαμε επίσης στο ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να επιλέξουν η κατασκευή του αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο Κύπρου και Ισραήλ να είναι μέσω Τουρκίας, εξέλιξη που θα έχει μόνιμου χαρακτήρα επιπτώσεις στις σχέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου με την Τουρκία.

Με ποιον τρόπο και σε ποιον βαθμό θα επηρεαστούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από μια τέτοια εξέλιξη θα το δούμε παρακάτω, αφού πρώτα εξετάσουμε τα ενδεχόμενα για ένα άλλο, επίσης ακανθώδες θέμα, που είναι αυτό του τι ανήκει και σε ποιον στο «τρίγωνο της αβεβαιότητας» που αποτελεί η θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου – Κρήτης – Καστελορίζου!

Η περιοχή αυτή, πέραν του μεγέθους της αλλά και των ενεργειακών αποθεμάτων που κρύβει στα σπλάχνα της, είναι στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα και την Κύπρο, γιατί, σε περίπτωση που ισχύσουν τα προβλεπόμενα από το Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, εξασφαλίζεται η ενότητα του ελληνικού χώρου από την Κρήτη και το Καστελόριζο ως τις ακτές της Συρίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ, της Παλαιστίνης (Λωρίδα της Γάζας), της Αιγύπτου και της Λιβύης, ενώ παράλληλα η Τουρκία αποστερείται ενός ευμεγέθους θαλάσσιου χώρου που διεκδικεί στη Μεσόγειο και αποκόπτεται από τις αδελφές μουσουλμανικές χώρες Παλαιστίνη, Αίγυπτο και Λιβύη, στις οποίες είχε επενδύσει πολλά.

Να υπενθυμίσουμε ότι από αυτή τη στήλη είχαμε υποστηρίξει ότι η επιχείρηση Μαβί Μαρμαρά κάθε άλλο παρά ανθρωπιστική ήταν, αφού είχε ως στόχο το σπάσιμο του εμπάργκο στη Λωρίδα της Γάζας, με σκοπό αυτή να αποκτήσει ναυτική δραστηριότητα και να μπορεί να διεκδικήσει ΑΟΖ, μπλοκάροντας τη διαδικασία οριοθέτησης και εκμετάλλευσης της ΑΟΖ Κύπρου και Ισραήλ, που ήταν τότε σε εξέλιξη.

Επίσης, η πολιτική της Τουρκίας, με την οποία υποστήριζε τη δημιουργία ισλαμικών καθεστώτων στο Λιβύη και στην Αίγυπτο, με κυβερνήσεις τύπου ΑΚΡ, είχε ως στόχο την υιοθέτηση των θέσεων της Αγκυρας στο ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ στη Μεσόγειο, με σκοπό το αλά τούρκα μοίρασμα της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ των ισλαμικών χωρών, με αποκλεισμό της Κύπρου και περιορισμό της ελληνικής ΑΟΖ.

Να σημειώσουμε ότι κάτι τέτοιο θα είχε εξαιρετικά δυσμενείς συνέπειες όχι μόνο στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο, αν ποτέ γίνει κάτι τέτοιο, αλλά και στην αντίστοιχη διαδικασία στις δυτικές θαλάσσιες ζώνες της χώρας μας.

Οι ΗΠΑ υποδεικνύουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα να αποφύγει μονομερείς ενέργειες στο «τρίγωνο της αβεβαιότητας» και να προχωρήσει πρώτα σε έρευνες και εκμετάλλευση στην περιοχή νοτίως της Κρήτης και στη θαλάσσια περιοχή που βρίσκεται δυτικά της Πελοποννήσου και στα Ιόνια νησιά. Δηλαδή να προχωρήσει σε έρευνες και σε εκμετάλλευση στις λιγότερο αμφισβητούμενες περιοχές, μέχρι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για το «θερμό» τρίγωνο, που θα επηρεάσει και το Αιγαίο. Οσον αφορά τα κοιτάσματα νοτίως της Κρήτης και του Ιονίου, σύμφωνα με την αποκαλυπτική και ομολογουμένως εξαιρετικής σημασίας έρευνα του αρθρογράφου Μανώλη Κοττάκη, που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «κυριακάτικης δημοκρατίας» της προηγούμενης Κυριακής, το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο από τα κοιτάσματα των περιοχών αυτών θα διοχετεύονται με υποθαλάσσιους αγωγούς στην Ευρώπη μέσω Ιταλίας!

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι, αφού έχει τεθεί ένα πλαίσιο ρύθμισης για τις προαναφερθείσες περιοχές, στις συζητήσεις στην Ουάσινγκτον θα τεθεί τουλάχιστον ως υπόθεση εργασίας το ζήτημα της οριοθέτησης του «τριγώνου της αβεβαιότητας», που κι εκεί, εξ όσων καταφέραμε να εκμαιεύσουμε, θα επιδιωχθεί το μοντέλο του Αιγαίου, δηλαδή συνεκμετάλλευση, χωρίς να τεθούν ζητήματα οριοθέτησης, στα οποία τυχαίως (;) δεν βρίσκεται λύση τα τελευταία 40 χρόνια που συνεχίζονται οι συνομιλίες με την Τουρκία, με τις ΗΠΑ να τηρούν ευμενή υπέρ της Τουρκίας ουδετερότητα.

Για να καταλήξουμε στην ανάλυσή μας, σε περίπτωση που προκριθεί η λύση του αγωγού μέσω Τουρκίας – Ανατολικής και Δυτικής Θράκης για τη μεταφορά του φυσικού αερίου της Κύπρου και του Ισραήλ στην Ευρώπη και η συνεκμετάλλευση του τριγώνου Κύπρου – Κρήτης – Καστελορίζου, άρα και του Αιγαίου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δημιουργείται ένα πλαίσιο στο οποίο η Ελλάδα και η Κύπρος, λόγω μεγέθους αλλά και της κατάστασης επικρατεί στα δύο κράτη εξαιτίας της βαθύτατης και συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης, που απειλεί τη συνοχή της κοινωνίας και τη λειτουργία των κρατικών οντοτήτων, θα έχουν ρόλο κομπάρσου, έναν ρόλο που θα περιθωριοποιείται προϊόντος του χρόνου.

Δεν συνηθίζουμε να κινδυνολογούμε, όμως τώρα είναι η ώρα και επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ να συνεγερθεί ο Ελληνισμός, αν όχι για να διεκδικήσει έναν νέο ρόλο στην υπό διαμόρφωση κατάσταση στην περιοχή, τουλάχιστον να διαφυλάξει τα κεκτημένα και να προστατέψει την Κύπρο και την Ελλάδα από τον όλεθρο και την καταστροφή, που θα είναι η νεο-οθωμανοποίησή τους.

Του Σαββα Καλεντερίδη – Δημοκρατία

«Ναβαρόνε» ή «Ορλωφικά»;

Το προβαλλόμενο δίλημμα των μεταπρατών

 
μεταπρατισμος_εξωτερικη_πολιτικη
 
    
Συνεχίζεται η μάχη συμφερόντων με επίκεντρο τον έλεγχο της χώρας μας, κυρίως σε ό,τι αφορά το ενεργειακό κομμάτι. Οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας και των Η.Π.Α. επισκέφτηκαν διαδοχικά την Ελλάδα, προβάλλοντας ως βιτρίνα την

δήθεν ενδεδειγμένη πολιτική ανάπτυξης, οι μεν της καταχρεωμένης Γερμανίας ή δε των καταχρεωμένων Η.Π.Α.
Στο εσωτερικό της χώρας οι τίτλοι των ειδήσεωναπεικόνιζαν την «λαχτάρα» των μεταπρατών της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, να ακούσουν μια καλή κουβέντα κατά την επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΟΙΚ από τους «συμμάχους» Αμερικανούς, οι οποίοι «έρχονται να πατάξουν τους Γερμανούς κατακτητές». Από το τέλος του Β” Παγκοσμίου Πολέμου και μετά την συμφωνία της Γιάλτας, η Ελλάδα πέρασε υπό την πλήρη εποπτεία της Δύσης και το 1949 στους Αμερικανούς, οι οποίοι φρόντισαν να πείσουν τους Έλληνες, πως δίχως τον «Uncle Sam» δεν έχουμε σαν κράτος στον ήλιο μοίρα.

Το δίπολο όμως Η.Π.Α./Σοβιετικής Ένωσης -που πολλές φορές στο τέλος τα έβρισκαν- έπαψε να υπάρχει και η νέα Ρωσία του Πούτιν έδωσε

νέες διαστάσεις και καινούριους προσανατολισμούς στην γεωπολιτική σκακιέρα του σήμερα. Η Ελλάδα με την κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή προσπάθησε να προσεγγίσει τον νέο αυτό παίκτη, ο οποίος πρόσφερε ουσιώδη ανταλλάγματα σε αντίθεση με τους δυτικούς «κηδεμόνες» που έβλεπαν και βλέπουν την Ελλάδα σαν τσιφλίκι τους.
Την συνέχεια την γνωρίζετε: Ξαφνικές πυρκαγιές σε όλη την χώρα, γεγονότα στους δρόμους, πτώση Σινούκ με νεκρό τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας που φημολογείται ότι μέσα θα επέβαινε ο Πούτιν με προορισμό το Άγιο Όρος, απειλές κατά του τότε πρωθυπουργού κτλ.
 
Από τότε η Αθήνα προτιμά να «ρίχνει» τον Πούτιν για χάρη των Αμερικανών με την Μόσχα να ψάχνει εφεξής ερείσματα στον απλό ελληνικό λαό με «εργαλείο» την Ορθοδοξία, καθώς η «Αρκούδα», έχοντας πάντα ως προτεραιότητα τα δικά της συμφέροντα, επιθυμεί την πρωτοκαθεδρία στον ορθόδοξο κόσμο, κάνοντας αρκετά και επιτυχημένα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.


Ως αντίβαρο οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης,πλήρως ταυτισμένο με την αμερικανική πολιτική στην ευρύτερη περιοχή, και μάλιστα πρόσφατα υπήρξε καθυστερημένη τοποθέτηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου για την Μέση Ανατολή, όπου σφάζονται χριστιανοί, με την ρωσική Εκκλησία να καταδικάζει πρώτη και την Μόσχα να σπεύδει για βοήθεια.
Οι φωνές που προκρίνουν την πολυδιάστατη πολιτική της χώρας φιμώνονται ως γραφικές, ενώ οι ευθύνες για την αποτυχία συνεργασίας με την Ρωσία βαραίνουν στον υπερμέγιστο βαθμό πάγιες επιλογές των κυβερνώντων. Επιπρόσθετα ακούμε από τους αναμένοντες «το μάνα εξ ουρανού» στην εξωτερική πολιτική για τα«Ορλωφικά» και τους Ρώσους που «εγκαταλείπουν πάντα την Ελλάδα την δύσκολη στιγμή», λες και το Κρεμλίνο είναι ίδρυμα φιλανθρωπίας άνευ όρων, την ίδια ώρα που οι Δυτικοί επιβάλλουν κάθε φορά ανεξέλεγκτα μνημόνια όποτε «βοηθούν» την Ελλάδα, όπως «στην ναυμαχία του Ναβαρόνε».

 
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν την προπαγάνδα που έχει εμφυτευθεί στα μυαλά πολλών και σκοπό πλέον έχει την  οριστική πρόσδεση της χώρας στην ευρώ-ατλαντική προοπτική, η οποία θα καθιστά την πατρίδα μας μέρος ενός παγκόσμιου κράτους μέσω της διοικητικής ένωσης των περιοχών που βρίσκονται σε δυτική σφαίρα επιρροής. 


Ευτυχώς η ελληνορωσική προσέγγιση σε επίπεδο πολιτισμού προχωράει, όπως είχα γράψει παλαιότερα, και κρατάει τις ισορροπίες, μιας και σε πολιτικό επίπεδο η χώρα συνεχίζει να αλληθωρίζει προς την Δύση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μεταφορά του σταυρού του Αγίου Ανδρέα από την Πάτρα στην Ρωσία, γεγονός που συμβάλλει στην περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των δύω λαών. 


Η Ελλάδα έχει αρκετά διαχρονικά «όπλα» στην φαρέτρα της, τα οποία ενεργοποιούνται ακόμα και «από μόνα τους», όταν οι πολιτικοί επιμένουν να τα αγνοούν. Σ” αυτήν την κρίσιμη περίοδο για την πορεία του Ελληνισμού, καλό θα ήταν να γίνει επαναπροσδιορισμός των γεωπολιτικών μας ατού και αν όχι εφαρμογή πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο με την παρούσα νοοτροπία), τουλάχιστον παιχνίδι καθυστερήσεων κόντρα στην μετατροπή της χώρας σε πλήρες προτεκτοράτο του Μεγάλου Αδελφού.
 

Κίμων Γεωργακάκης, 
Πολιτικός Επιστήμων 


ΠΥΓΜΗ.gr

 

Πηγή