Ο αντιρατσιστικός νόμος φέρνει την "Ιερά Εξέταση" για τους Έλληνες πολίτες


Ο νέος αντι-ρατσιστικός νόμος έχει κατηγορηθεί ως ένας ανθελληνικός νόμος, που επί της ουσίας επιβάλει την δημιουργία ενός mixed α-εθνικού κράτους και απειλεί με βαριές κυρώσεις οποιονδήποτε γηγενή πολίτη της χώρας τολμήσει να υπερασπισθεί το δίκαιό του, όπως αυτό με σαφήνεια οριζόταν μέχρι στιγμής από το ίδιο το Ελληνικό Σύνταγμα.

Η μεγαλύτερη παρέμβαση αυτού του νομοθετικού εκτρώματος (το οποίο δεν μπορούν να αιτιολογήσουν επαρκώς ούτε οι ίδιοι οι εμπνευστές του) αντιστρέφει επί της ουσίας το Ελληνικό Δίκαιο και αφήνει έκθετο και αντιμέτωπο με βαρύτατες χρηματικές –και όχι μόνο- ποινές, εκείνους τους έλληνες γηγενείς πολίτες που θα βρεθούν κατηγορούμενοι ως «ρατσιστές».
Για την ακρίβεια, ο αντιρατσιστικός νόμος μεταφέρει τη χώρα στον μεσαίωνα, αφού ανατρέπει πλήρως το ισχύον νομικό καθεστώς, επιτρέποντας τον οιονδήποτε λαθρομετανάστη (ή νόμιμο μετανάστη) να κατηγορεί χωρίς καμία απόδειξη πέραν του λόγου του και εξαναγκάζοντας τον εκάστοτε κατηγορούμενο γηγενή πολίτη να αποδείξει την αθωότητά του. Δηλαδή, ο αντιρατσιστικός νόμος καταργεί το τεκμήριο της αθωότητας, αντιμετωπίζει σαν ένοχο τον οποιονδήποτε «κατηγορούμενο» ως ρατσιστή και απαιτεί από αυτόν να αποδείξει ότι είναι αθώος, δηλαδή να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας ή κινέζος! Με απλά λόγια, ενώ μέχρι σήμερα ο κατήγορος έπρεπε να αποδείξει τα όσα ισχυριζόταν, σήμερα και ελέω αντιρατσιστικού νόμου, ο κατηγορούμενος πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του!

Πρόκειται για μία σαφέστατη απώλεια των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, αφού ο αντιρατσιστικός αυτός νόμος επιτρέπει ελεύθερα να κατηγορούνται –δίκαια ή άδικα- επιβάλλοντάς τους να αποδείξουν πως η κατηγορία δεν ευσταθεί! Δηλαδή, εισάγεται η διαδικασία της «Ιεράς Εξέτασης», αφού μία ψευδής κατηγορία θα γίνεται αιτία επιβολής βαρύτατου προστίμου ή και φυλάκισης οιουδήποτε γηγενή βρεθεί στο στόχαστρο οιουδήποτε λαθρομετανάστη ή «διεθνιστή – ανθρωπιστή».

Αυτή η ευθεία μεταβολή είναι ίσως και η καλύτερη απόδειξη της αντιμετώπισης των Ελλήνων από τους κυβερνώντες… Είναι ίσως η απάντηση στην αναπάντητη μέχρι σήμερα ερώτηση των πολιτών στο «γιατί επιτράπηκε η είσοδος χωρίς εμπόδια τόσων πολλών λαθρομεταναστών στην χώρα» (ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αναφέρθηκε σε 2 εκ. λαθρομετανάστες). Προφανώς, βιώνουμε μία βίαιη αλλαγή των εθνικών χαρακτηριστικών της χώρας, με ουσιαστική αλλαγή του πληθυσμού της που «εμπλουτίζεται» εξόφθαλμα με «εισαγόμενους πολίτες», στους οποίους έχει υπάρξει δέσμευση (από την κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή) αλλά και έχει δοθεί υπόσχεση (από το ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα) πως θα νομιμοποιηθεί και η έλευση των οικογενειών τους στην Ελλάδα…!

Γίνεται σαφές πως κάποιοι δεν βολεύονται πια με τους γηγενείς κατοίκους της χώρας και για τους δικούς τους πολιτικούς ή ιδεοληπτικούς λόγους υλοποιούν συνθήκες μη συνέχισης παραμονής των Ελλήνων στην Ελλάδα… Αν ισχύει το αντίθετο, θα πρέπει οι αρμόδιοι πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι να το αποδείξουν, αν φυσικά μπορούν, αφού πιθανότατα με βάση τον συγκεκριμένο αντιρατσιστικό νόμο θα βρεθούν κατηγορούμενοι στα Ελληνικά δικαστήρια για ρατσισμό εις βάρος των Ελλήνων…
Και θα πρέπει να είναι απολύτως βέβαιοι πως αυτό θα συμβεί…

 

Newspeak και χειραγώγηση σκέψης: «Ρατσισμός»

Το Newspeak (‘Νέα Ομιλία’) είναι η πλασματική γλώσσα που περιγράφεται στο δυστοπικό μυθιστόρημα φαντασίας του George Orwell «1984» ή «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα», όπωςέμεινε γνωστό (Nineteen Eighty-Four)*Πρόκειται για μια ελεγχόμενη γλώσσα που δημιουργήθηκε από το ολοκληρωτικό κράτος του «Μεγάλου Αδελφού» ως ένα εργαλείο για να περιορίσει την ελεύθερη σκέψη και τις έννοιες που για το καθεστώς αποτελούν «απειλή», όπως η ελευθερία, η ατομικότητα, η ειρήνη κλπ. Οποιαδήποτε μορφή διαφορετικής σκέψης από αυτήν που κατασκεύασε το «κόμμα» ταξινομείται ως “thoughtcrime”, δηλ. «έγκλημα σκέψης».


Το Newspeak εξηγείται στα κεφάλαια 4 και 5 του βιβλίου. Η γλώσσα μοιάζει να είναι η αγγλική, αλλά έχει ένα πολύ πιο περιορισμένο και συνεχώς μεταβαλλόμενο λεξιλόγιο. Συνώνυμες και αντίθετες έννοιες, μαζί με ανεπιθύμητες έννοιες έχουν εξαλειφθεί. Ο στόχος είναι ο κάθε υπήκοος του καθεστώτος να μιλάει αυτή τη γλώσσα έως το έτος 2050 (η ιστορία διαδραματίζεται στο έτος 1984 – εξού και ο τίτλος). Κάποιοι όμως, (οι ‘proles‘, η εργατική τάξη) ακόμα μιλάνε την παλαιά γλώσσα, το λεγόμενο ‘Oldspeak’.


Μορφές του Νewspeak, όπως ‘Ingsoc’ (το κυβερνών κόμμα) και‘Minitrue’ («το υπουργείο Αλήθειας»), είναι εμπνευσμένες από τις συλλαβικές συντμήσεις στα ρωσικά που χρησιμοποιούνταν στην ΕΣΣΔ, όπως ‘politburo’ (Πολιτικό Γραφείο), Κομιντέρν(Κομμουνιστική Διεθνής), κολχόζ (τύπος σοβιετικής γεωργικής συνεταιριστικής επιχείρησης) και Κομσομόλ ( Ένωση Νέων Κομμουνιστών), πολλές από τις οποίες έγιναν μέρος του λεξιλογίου των κομμουνιστών και σε άλλες χώρες. (Διάβασε και:Ο Snowden, ο Orwell και η ακατονόμαστη προέλευση του κράτους παρακολούθησης).


Σύμφωνα με τον Όργουελ, «ο σκοπός του Newspeak δεν ήταν μόνο να παρέχει ένα μέσο έκφρασης για την κοσμοθεωρία και τις ψυχικές συνήθειες «κατάλληλες» για τους θιασώτες του IngSoc, αλλά για να καταστήσει κάθε άλλο τρόπο σκέψης αδύνατο. Το λεξιλόγιο του Newspeak ήταν έτσι κατασκευασμένο ώστε να δίνει ακριβή και συχνά πολύ λεπτή έκφραση σε κάθε έννοια που θα μπορούσε ένα μέλος του κόμματος να εκφράσει «σωστά», ενώ θα απέκλειε κάθε άλλη έννοια, αλλά και τη δυνατότητα να έρθει σε αυτό με έμμεσο τρόπο».


Το Newspeak σχεδιάστηκε προσεκτικά για να περιορίσει το εύρος σκέψης των «υπηκόων» και τελικά να τους κάνει μικρόνοες και… βλάκες:


«Μια ‘αιρετική’ σκέψη … θα πρέπει να είναι κυριολεκτικά αδιανόητη, τουλάχιστον καθόσον η σκέψη εξαρτάται από τις λέξεις»,λέει ο Όργουελ.


Και φυσικά, η σκέψη, εξαρτάται πράγματι, κατά πολύ, από τις λέξεις και τις έννοιες. Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η ίδια η σκέψη είναι απότοκη των λέξεων που χρησιμοποιούμε.


Οι λέξεις επίσης, είναι στο επίκεντρο των πολιτικών μαχών, όχι μόνο επειδή είναι απαραίτητες για την ορθολογική σκέψη, αλλά και επειδή μπορεί να εξαλείψουν την ορθολογική σκέψη.


Έτσι στην ουσία όταν μιλάμε για Newspeak, μιλάμε για έλεγχο σκέψης. Ο τρόπος που «μας μαθαίνουν» να μιλάμε, ή μας αναγκάζουν να μιλάμε, σταδιακά μεταβάλλει και τον τρόπο που σκεφτόμαστε! Πρόκειται για ένα πολύ πονηρό σχέδιο, από εκείνους που ξέρουν καλά πώς να χειραγωγούν τις μάζες, χωρίς να τις «εξαγριώνουν», με παλαιού τύπου «χούντες» και «επιτροπές λογοκρισίας».  


Σήμερα, στην ‘πολιτικά ορθή’ Δύση (και φυσικά και στην πατρίδα μας), οι λέξεις «ρατσιστής», «φασίστας» ή και «ναζί» (ή «νεοναζί» ανάλογα), είναι σε ευρεία χρήση και ξεστομίζονται με μεγάλη ευκολία, σχεδόν σε ρυθμό πολυβόλου, εναντίον οποιουδήποτε δεν συμφωνεί με το «καθεστώς». Και το καθεστώς αυτό άσχετα αν ονομάζεται «δεξιό», «κεντροδεξιό», «σοσιαλιστικό», «αριστερό», ή «κεντροαριστερό», είναι ξεκάθαρο ότι προωθεί και προσπαθεί να επιβάλλει στους ιθαγενείς την πολυπολιτισμικότητα, την «διαφορετικότητα», ως εκ τούτουσυμπλέγματα ενοχής για την εθνική/πολιτιστική ταυτότητα και τελικά την απώλεια κάθε ταυτότητας, ώστε οι λαοί να χωνέψουν καλύτερα την πολυπόθητη παγκοσμιοποίηση και τη εξαγγελλόμενη νέα παγκόσμια τάξη.


Όλα αυτά βέβαια δεν μπορούν να επιτευχθούν σε συμπαγείς, ομοιογενείς κοινωνίες. Μπορούν όμως να επιτευχθούν μέσω της μαζικής λαθρομετανάστευσης και της σταδιακής δημογραφικής αλλοίωσης.


Όπως διαπίστωσε στην σοκαριστική έρευνά του ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Πάτνα, (ο οποίος ήταν θερμός υποστηρικτής του πολυπολιτισμικού μοντέλου!) οι “καρποί” των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, είναι η απομόνωση, η απάθεια, η αδιαφορία και ηέλλειψη κοινωνικής συνοχής. Ό,τι πρέπει δηλαδή για τους θιασώτες της νέας παγκόσμιας τάξης!


Το μόνο πρόβλημα, η μόνη παραφωνία, φαίνεται να είναι οι… «ρατσιστές». Η λέξη βλέπετε, έχει χάσει το νόημά της. Έχει γίνει του «συρμού». Κάποτε ακούγαμε «ρατσιστές» και το μυαλό μας πήγαινε στο Απαρτχάιντ ή στην Κου Κλουξ Κλαν. Σήμερα ο ένας Έλληνας κατηγορεί τον άλλο ως «ρατσιστή»! Και όταν η συζήτηση πάει στο «καυτό» θέμα της (λαθρο)μετανάστευσης, ο ένας συνομιλητής πρέπει πριν πει τη γνώμη του, να δηλώσει στον άλλον συνομιλητή, ότι… δεν είναι «ρατσιστής». «Μην με θεωρήσεις ρατσιστή, αλλά εγώ πιστεύω…» είναι η απαραίτητη εισαγωγή.

Φυσικά, όσες προσπάθειες και να κάνει, τελικά, την ταμπέλα του «ρατσιστή» δύσκολα θα την αποφύγει.


Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, γέμισε η χώρα «ρατσιστές» και «αντιρατσιστές». Η παράνοια αυτή έχει οδηγήσει σε διάφορα ευτράπελα. Έτσι ο ‘πολύς’ Ντάνιελ Κον Μπεντίτ, αποκάλεσεμέσα στο Ευρωκοινοβούλιο «ρατσιστές», εκείνους τους Ευρωβουλευτές (κεντροδεξιούς!) που ανέβαλαν την ψηφοφορία για την επέκταση της τελωνειακής ένωσης της Τουρκίας με την ΕΕ. «Ρατσιστή» αποκάλεσε ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων Ελγαντούρ τον πρωθυπουργό Σαμαρά! Η Κανέλλη είπε τον Άδωνι Γεωργιάδη «φασίστα». Και πάει λέγοντας.
“Φασίστες” και “αντιφασίστες” σε χαρούμενο ενσταντανέ κατά την παρουσίαση βιβλίου για τους.. πιο “φασίστες”
Τώρα όμως, οι «φασίστες» συνεργάζονται με τους «αντιφασίστες» και οι «ρατσιστές» με τους «αντιρατσιστές», γιατί μπροστά τους βγήκαν πιο… «φασίστες» και πιο «ρατσιστές». Αύριο όλα αυτά βέβαια, μπορεί να ξανά-αλλάξουν, γιατί σημασία έχουν οι εντυπώσεις, τα σλόγκαν και η καλλιέργεια ενοχικών συμπλεγμάτων. Πες πες, κάτι θα μείνει.

Με την μέθοδο αυτή, όποιος δεν συμφωνεί με το σύστημα και φοβάται μην τον πουν «φασίστα» ή «ρατσιστή», θα πάψει να σκέφτεται «φασιστικά» και «ρατσιστικά» και θα πάψει να μιλάει «φασιστικά» και «ρατσιστικά». Π.χ. είναι ζήτημα χρόνου η λέξη «λαθρομετανάστης», να θεωρηθεί ‘Oldspeak’. Όποιος την ξεστομίζει θα στιγματίζεται ως «ρατσιστής». Ίσως και όποιος λέει τις λέξεις «έθνος», «πατρίδα» ή ακόμα και «ελληνικός λαός». Δεν έχετε παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί απευθύνονται στους «πολίτες». «Πρώτα ο πολίτης», λένε τα σλόγκαν τους. Ένα σύνθημα του στυλ «πρώτα ο Έλληνας» είναι σαφώς «ρατσιστικό» και πιθανόν να επισύρει ποινές.


Το να κατηγορεί σήμερα κάποιος τον άλλον για «ρατσισμό», δεν είναι πλέον επειδή εκφράζει κάποιο συγκεκριμένο συλλογισμό, ή πολύ περισσότερο γιατί ο άλλος έχει εκδηλώσει το «μίσος» του (άλλη φράση κλισέ της εποχής μας) για κάποιο λαό ή φυλή, αλλά το κάνει απλώς και μόνο για να δηλώσει την νίκη του πάνω στο «θύμα» του και να ανακηρύξει τον εαυτό του νικητή. Ζούμε βλέπετε, στην εποχή της καταδίκης των πάσης φύσεως «ρατσιστών» και στον θρίαμβο των «αντιρατσιστών»


Στο βιβλίο του ‘RacismSchmacismHow Liberals Use the “RWord to Push the Obama Agenda’, ο Αμερικάνος ‘παλαιοσυντηρητικός’ James Edwards, εξετάζει την σύγχρονη χρήση της λέξης «ρατσισμός» στις ΗΠΑ του Ομπάμα και ισχυρίζεται ότι η λέξη «ρατσιστής» έχει χάσει το εννοιολογικό της περιεχόμενο :


«Δεν έχει σημασία αν δεν μισείτε κάποιον ή αν πιστεύετε ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα ​​από το νόμο και πολιτισμένα από τον συνάνθρωπό τους, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός του». Ο ορισμός του «ρατσιστή» έχει γίνει κάτιπολύ απλό :


«Έχει γίνει όλο και πιο εμφανές, εδώ και χρόνια τώρα  ότι «ρατσιστής» δεν σημαίνει κάποιος που μισεί τα μέλη άλλων φυλών και θέλει να τους βλάψει (φυσικά η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί – ή την έμαθαν να θεωρεί – ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει μόνο με τους λευκούς ανθρώπους. Οι άλλες φυλές είναι αδύνατον να σκέφτονται έτσι). Αντίθετα ο «ρατσιστής» έχει γίνει μια φυλετική προσβολή που απευθύνεται σε λευκούς γηγενείς ως «ντροπή» για τον τρόπο που ψηφίζουν, που πιστεύουν ή που συμπεριφέρονται. Με άλλα λόγια, όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί», φιλελεύθεροι λευκοί και μη λευκοί, χρησιμοποιούν τη λέξη για να “μας κρατάνε στη θέση μας” και, μα την αλήθεια, τα καταφέρνουν μια χαρά!”


«Αν δεν αρχίσουμε να ανταποδίδουμε τα χτυπήματα και δεν επιμείνουμε στο δικαίωμά μας να γελοιοποιούμε, να σατιρίζουμε και να κοροϊδεύουμε κάθε πολιτικό με τον οποίον διαφωνούμε, ανεξαρτήτου χρώματος, τότε δεν θα χάσουμε μόνο το πολύτιμο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, αλλά θα καταστούμε και πολιτικά αδύναμοι …. Δεν πρόκειται για καλούς τρόπους και ευγένεια, αλλά για μια ψεύτικη δικαιολογία των ελεγχόμενων από τους αριστερούς και τους φιλελεύθερους media για να δικαιολογήσουν τις επιθέσεις τους κατά της ελευθερίας του λόγου μας. Θέλουν να παραλύσουν τους συντηρητικούς κάνοντας μας να αισθανόμαστε ενοχές και ντροπή για την γνώμη μας και επειδή διαφωνούμε με ένα μη λευκό πολιτικό…. Ήρθε η ώρα να πούμε «δεν είμαι πια το ‘καλό παιδί’» και να αρχίσουμε να γελάμε μπροστά τους όταν μας λένε «ρατσιστές» λέει ο Edwards.


Και καταλήγει:


Όταν σε λένε «ρατσιστή» μην τρέξεις να αρνηθείς, να διαφωνήσεις. Μην προσπαθείς να αποδείξεις ότι, προς Θεού!, δεν είσαι ένας «ρατσιστής».


«Μόνο γέλα μπροστά στα πρόσωπά τους. Και πέρνα στην αντεπίθεση. Πες τους ότι είναι οι μειονοτικές ομάδες που θέλουν ρατσιστικές προτιμήσεις. Πες τους ότι αυτοί έχουν εμμονή με  τη φυλή, και όχι με το τι είναι καλύτερο για τη χώρα μας».



"Δεν είμαι ρατσιστής. "

ΧεσμΕνος από το φόβο μου είμαι….

 



Να μη διαμαρτύρονται όταν η Χρυσή Αυγή υποσχόμενη νόμους μόνο για Έλληνες ξεπεράσει το 20%


Έρχεται λοιπόν ο νέος αντι-ρατσιστικός νόμος σύμφωνα με τον οποίο όποιος θεωρηθεί με απόψεις του ότι συμβάλλει ή υποκινεί πράξεις βίας εναντίον αλλοεθνών θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια σειρά σημαντικών κυρώσεων που αγγίζουν τη φυλάκιση και το βαρύ χρηματικό πρόστιμο…


του Στρατή Μαζίδη 
Και ποιος θα κρίνει άραγε και με τι κριτήριο πότε ένα δημοσίευμα υποκινεί πράξεις βίας; Επίσης αντίστοιχες αναρτήσεις με ελληνικές σημαίες να καίγονται από βόρειους γείτονες μέσα στη χώρα ή οι απειλές πολέμου με σπασίματα βιτρινών και αυτοκινήτων στην Ομόνοια, θα εμπίπτουν στη διάταξη του νόμου; Διότι δεν υπάρχει μόνο ο ρατσισμός των ελλήνων όπως υποστηρίζουν κάποιοι προς τους ξένους, ισχύει και το αντίστροφο.
Πηγαίνετε αν τολμάτε νύχτα να περπατήσετε από τη Μενάνδρου έως το Σταθμό Λαρίσης. Περιπλανηθείτε στα στενά και τους γύρω δρόμους.
Όπως εύστοχα διάβασα κάπου χθες, “δεν είμαστε ρατσιστές, τους εγκληματίες δε θέλουμε”. Ποιος διαφωνεί σε αυτό;
Επιπρόσθετα αν είναι να εφαρμοστούν τέτοιοι νόμοι, τότε δε θα πρέπει να εφαρμοστεί και μια σειρά άλλων όσον αφορά τη λαθρομετανάστευση, τη δημόσια τάξη, τους φόνους, τους βιασμούς, τις ληστείες, το γάζωμα φυλακών με καλάσνικοφ κτλ;
Το 90% των κειμένων που ως αναγνώστης έχω διαβάσει αναφέρεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Τινί τρόπω λοιπόν θα θεωρούνται οι συντάκτες τους υποκινητές ρατσιστικών εκδηλώσεων;
Δηλαδή αν κάποιος γράψει να απελαθούν όλοι οι λαθρομετανάστες και όσοι πέρασαν τα σύνορα της χώρας παράνομα, θα θεωρηθεί ρατσιστής; Και γιατί να μην εκληφθεί ως υπερασπιστής του νόμου;
Σήμερα το πρωί μίλησα με ένα φίλο blogger σχετικά με το θέμα ο οποίος είναι και κάτοικος στην επικίνδυνη περιοχή της Αθήνας για το νέο νόμο. Μου είπε “Δεν είμαι ρατσιστής. Χεσμένος από το φόβο μου είμαι. Δεν τολμώ να βγω το βράδυ έξω. Όποτε βγαίνει η κόρη μου, τρέμει το φυλλοκάρδι μου.”
Τι να του πεις; Ότι είναι ρατσιστής; 
Πολύ φοβάμαι πως η κυβέρνηση όχι μόνο εξακολουθεί να στρουθοκαμηλίζει μη αντιλαμβανόμενη το πρόβλημα αλλά τιμωρεί κι από πάνω τους …ιθαγενείς.
Μετά όμως να μη διαμαρτύρονται όταν η Χρυσή Αυγή υποσχόμενη νόμους μόνο για έλληνες, ξεπεράσει το 20%.

ΗΠΑ: Το Facebook λογοκρίνει ‘συντηρητικές’ και χριστιανικές σελίδες


Πριν λίγους μήνες, ο Αμερικάνος ραδιο-παρουσιαστής του FOXNewsTodd Starnes, ανέβασε στην σελίδα του στο Facebook, ένα κείμενο που έλεγε «φοράω καπελάκι της NRA, τρώω ένα σάντουιτς ChickfilA, διαβάζω ένα βιβλίο μαγειρικής της PaulaDeen και πίνω ένα γλυκό τσάι, καθισμένος στην κουνιστή μου πολυθρόνα, ακούγοντας gospel και έχοντας μια μικρή Βίβλο στην τσέπη μου» και γενικά «δεν είμαι πολιτικά ορθός».

(Μετάφραση: NRA είναι η Εθνική Ένωση Όπλων, η οργάνωση που προασπίζει τα δικαιώματα των κατόχων και κατασκευαστών όπλων. ‘Chick-fil-A’ είναι μια αλυσίδα κοτο-σάντουιτς που έκανε το «λάθος» να υπερασπιστεί τον γάμο μεταξύ άνδρα και γυναίκας και για αυτό στοχοποιήθηκε ως «ομοφοβική». Η Paula Deen είναι διάσημη συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής και οικοδέσποινα επιτυχημένων τηλεοπτικών εκπομπών μαγειρικής, η οποία κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποιούσε στα εστιατόρια της την απαγορευμένη -στις ΗΠΑ- λέξη “N” (κοινώς ‘αράπης’) και για αυτό την έδιωξαν από το κανάλι που εργαζόταν. Το τσάι είναι υπονοούμενο για το κίνημα Tea Party).

Το Facebook μπλόκαρε το σχόλιο αυτό για 12 ώρες και μετά εξέδωσε μια συγγνώμη.


Ο Starnes και άλλοι ‘συντηρητικοί’ στην Αμερική, λένε ότι το περιστατικό αυτό είναι μέρος της αύξησης των διακρίσεων από οργανισμούς όπως το Facebook και το Google. Και ζητούν οι νέες εταιρείες μέσων μαζικής ενημέρωσης να προστατεύσουν τηνελευθερία του λόγου.


Από το 2011 , το ‘John Milton Project for Free Speech’ που ενεργεί για λογαριασμό της χριστιανικής οργάνωσης ‘NationalReligious Broadcasters’ (NRB) και ελέγχει τις αντι-χριστιανικές απειλές και τις παραβιάσεις της ελευθερίας του λόγου, έχει καταγράψει μια αύξηση στην “λογοκρισία της άποψης”, που έχει στόχο τις συντηρητικές χριστιανικές ιδέες.


«Η κύρια ανησυχία του προγράμματος John Milton είναι … η δύναμη αυτών των ιδιωτικών εταιρειών να είναι ρυθμιστές της αλήθειας και των απόψεων και να έχουν την εξουσία είτε να επιτρέπουν είτε να καταστείλουν απόψεις και ιδέες που απλά δεν συμφωνούν μαζί τους», δήλωσε ο Craig Parshall, ανώτερος αντιπρόεδρος της NRB.

Ο Adam Thierer, ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο MERCATUSστο George Mason University, δήλωσε ότι η Πρώτη Τροποποίηση (του αμερικάνικου Συντάγματος) δεν μπορεί να εμποδίσει τις ιδιωτικές εταιρείες να περιορίζουν απόψεις, αλλά και τα άτομα μπορούν να εξακολουθούν να πιέζουν τις εταιρείες να σεβαστούν την ελευθερία του λόγου.


Πολλοί έχουν αναφέρει την περίπτωση που η σελίδα του συντηρητικού πρώην κυβερνήτη του Αρκάνσας Mike Huckabee, που υποστήριζε την ‘Chick – fil A’, απομακρύνθηκε προσωρινά από το Facebook. Αντιθέτως, αντι-χριστιανικές σελίδες δεν απομακρύνθηκαν.

 
Έτσι όσοι έχουν γνώση του τι γίνεται στο Facebook (όχι εγώ!)επιβεβαιώνουν το εξής: Μπορείς να κοροϊδεύεις τον Ιησού Χριστό και τη χριστιανική πίστη στο Facebook με τις πιο χυδαίες φράσεις χωρίς καμία ποινή, αλλά αν τολμήσεις να δημοσιεύσεις κάτι που θεωρείται προσβλητικό για τους ομοφυλόφιλους, θα υποστείς την τιμωρία.


Το Facebook βέβαια, δηλώνει ότι «δεν ανέχεται το μίσος» και εξηγεί ότι «ενώ έχουμε ενθαρρύνει τη συζήτηση για ιδέες, θεσμούς, γεγονότα και πρακτικές, αποτελεί σοβαρή παραβίαση των όρων μας να στοχεύεις σε άτομα βάση της φυλής, της εθνικότητας, της εθνικής καταγωγής, τη θρησκείας, του φύλου, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της αναπηρίας ή της ασθένειας τους”.


Παρόλα αυτά φαίνεται ότι το Facebook έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά, καθώς επιτρέπει όλα τα είδη των χυδαίων αντιχριστιανικών σελίδων, ενώ κλείνει χριστιανικές σελίδες που ασκούν κριτική στον ομοφυλοφιλικό ακτιβισμό.

Έτσι υπάρχουν σελίδες στο Facebook, όπως “Jesus F**king Christ”, “Slut Mary’s Bast*rd”, “I Hate Jesus”, “I Hate Christianity”, “Zombie Jesus”, “Christo Fascist Bigots Run This Business” και “Virgin? Mary Should Have Aborted” και άλλαχυδαιότεραΤο Facebook δεν έχει κανένα πρόβλημα να αφήνει επίσης σελίδα που δείχνει μια σαδομαζοχιστική, ομοφυλοφιλική εκδοχή του Μυστικού Δείπνου.


Το Facebook έχει διαγράψει και πολλές συντηρητικές σελίδες, όπως πρόσφατα διέγραψε, χωρίς προειδοποίηση, την  σελίδα‘American White History Month’ (‘Μήνας Αμερικανικής Λευκής Ιστορίας’) που είχε 75.000 χρήστεςΤην ίδια στιγμή ένας από τουςδιαχειριστές της σελίδας είδε φωτογραφίες που είχε με τονκέλτικο σταυρό να διαγράφονται από το προφίλ του. ΤοFacebook έστειλε μια προειδοποίηση λέγοντας ότι οι εικόνεςαυτές αποτελούν «σύμβολο ή λόγο μίσους».


Επίσης, στο στόχαστρο του Facebook φαίνεται να έχει μπει και ησημαία των Νοτίων, καθώς η παραπάνω φωτογραφία που δείχνει νεαρούς Νότιους που κρατούν μια συνομόσπονδη σημαία και χαμογελούν, λογοκρίθηκε από το site κοινωνικής δικτύωσης και αφαιρέθηκε, «επειδή παραβιάζει την Δήλωση Δικαιωμάτων και Υποχρεώσεων του Facebook», μια φωτογραφία, που ήταν εκεί για ενάμιση χρόνο.

Ανελέητες ρατσιστικές επιθέσεις στο ΑΠΘ



Στους χώρους μέσα και γύρω από το ΑΠΘ δρούσαν τέσσερις επικίνδυνοι ρατιστές λαθρομετανάστες, που συνελήφθησαν για βίαιες ρατσιστικές επιθέσεις μέσα στο χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Μάλιστα, τα ξημερώματα της Τρίτης, τα αλλοδαπά ζώα δε δίστασαν ακόμη και να χτυπήσουν 22χρονο καρκινοπαθή, που τους είπε ότι είχε μόλις εγχειριστεί, προκειμένου να του αρπάξουν ένα κινητό τηλέφωνο και 250 ευρώ!

Όπως έγινε γνωστό ο ένας από αυτούς, υπήκοος Συρίας, είχε συλληφθεί επ’ αυτοφώρω την περασμένη Κυριακή, ενώ οι άλλοι τρεις, όλοι τους υπήκοοι Αλγερίας, συνελήφθησαν με εντάλματα που εκδόθηκαν σε βάρος τους από την εισαγγελία πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης. Οι τελευταίοι εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν χτες το πρωί ύστερα από έρευνες αστυνομικών της Ομάδας Πρόληψης Καταστολής Εγκληματικότητας της Διεύθυνσης Ασφαλείας Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με αστυνομικούς του Τμήματος Ασφαλείας Λευκού Πύργου.

Όπως ανακοινώθηκε από τις αστυνομικές αρχές ο ένας από τους αλλοδαπούς με συνεργό του πλησίασαν την περασμένη Τρίτη έναν 22χρονο που κινούνταν μέσα στο χώρο του ΑΠΘ. Σύμφωνα με τα όσα καταγγέλθηκαν οι αλλοδαποί τον απείλησαν με μαχαίρι και τον χτύπησαν σε διάφορα σημεία του σώματος παρά το γεγονός ότι ο νεαρός τους είπε πως ανάρρωνε από χειρουργική επέμβαση και ήταν καρκινοπαθής. Ωστόσο, αυτό δε φάνηκε να επηρεάζει τους αλλοδαπούς, οι οποίοι άρπαξαν το κινητό του τηλέφωνο, ηλεκτρονικά είδη και το χρηματικό ποσό των 250 ευρώ.

Επίσης, την περασμένη Κυριακή οι αλλοδαποί μαζί και με άλλους συνεργούς τους πλησίασαν 33χρονο που κινούνταν στην οδό Εθνικής Αμύνης, στο ύψος του ΑΠΘ και αφού τον τραυμάτισαν με κατσαβίδι στην κοιλιακή χώρα προσπάθησαν να του αφαιρέσουν το πορτοφόλι. Την ίδια μέρα, στην οδό Εγνατία και πάλι μπροστά από το ΑΠΘ, δύο από τους φερόμενους ως δράστες αφαίρεσαν από 22χρονο το κινητό του τηλέφωνο και το χρηματικό ποσό των 400 ευρώ, τραυματίζοντας τον με κατσαβίδι στον αριστερό ώμο. Στην περίπτωση αυτή ο ένας από τους αλλοδαπούς συνελήφθη επ΄αυτοφώρω από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Συνελήφθησαν τέσσερις αλλοδαποί για ληστείες εντός χώρου και πλησίον του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Σε βάρος τριών εξ’ αυτών εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης
Έτερος δράστης συνελήφθη επ’ αυτοφώρω την 06-10-2013
Συνελήφθησαν , πρωινές ώρες χθες (09-10-2013), έπειτα από εντατική έρευνα αστυνομικών της Ομάδας Πρόληψης Καταστολής Εγκληματικότητας της Διεύθυνσης Ασφαλείας Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με αστυνομικούς του Τμήματος Ασφαλείας Λευκού Πύργου, τρεις αλλοδαποί ηλικίας 30, 23 και 21 ετών, για ληστείες σε βάρος τριών ατόμων (δύο ημεδαπών και ενός αλλοδαπού) εντός χώρου και πλησίον του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Επίσης, συνελήφθη επ’ αυτοφώρω από αστυνομικούς της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ., βραδινές ώρες της 06-10-2013, 21χρονος αλλοδαπός, συνεργός των ανωτέρω.
Ειδικότερα:
  • Βραδινές ώρες της 06-10-2013, στην οδό Εθνικής Αμύνης (ύψος ΑΠΘ), οι προαναφερόμενοι με τέσσερις συνεργούς τους, προσέγγισαν 33χρονο αλλοδαπό και με χρήση κατσαβιδιού, αποπειράθηκαν να αφαιρέσουν το πορτοφόλι του, προκαλώντας του τραύμα στην κοιλιακή χώρα.
  • Την ίδια ημέρα (06-10-2013) ομοίως βραδινές ώρες, στην οδό Εγνατία (έμπροσθεν ΑΠΘ), ο 23χρονος αλλοδαπός με 21χρονο αλλοδαπό συνεργό του, με χρήση κατσαβιδιού αφαίρεσαν από 22χρονο ημεδαπό το κινητό του τηλέφωνο και το χρηματικό ποσό των 400 ευρώ, τραυματίζοντάς τον στον αριστερό ώμο. Ο 21χρονος συνελήφθη επ΄αυτοφώρω από δικυκλιστές αστυνομικούς Ομάδας ΔΙ.ΑΣ.
  • Ξημερώματα της 08-10-2013, ο 30χρονος αλλοδαπός με έτερο συνεργό του, εντός ΑΠΘ, με χρήσης σωματικής βίας και απειλή μαχαιριού, αφαίρεσαν από 22χρονο ημεδαπό το κινητό του τηλέφωνο, ηλεκτρονικά είδη και το χρηματικό ποσό των 250 ευρώ.
Σε βάρος των τριών αλλοδαπών εκδόθηκαν ισάριθμα Εντάλματα σύλληψης της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, δυνάμει των οποίων εντοπίσθηκαν και συνελήφθησαν.
Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν αρμοδίως, ενώ συνεχίζεται η έρευνα για την ταυτοποίηση και τον εντοπισμό των λοιπών συνεργών τους.

Επικυρώθηκε η «Διακήρυξη κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας»


Εάν σου προξενεί “φόβο” αυτή η φωτογραφία είσαι “ξενοφοβικός”


Τη Διακήρυξη κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, ως υποστήριξη στην Ιταλίδα υπουργό Ενσωμάτωσης, Σεσίλ Κιέντζ, υπέγραψαν οι εκπρόσωποι των 17 κρατών-μελών της ΕΕ που συμμετείχαν στη σύνοδο της Ρώμης. Εκ μέρους της Ελλάδας, τη διακήρυξη υπέγραψε ο υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Μιχελάκης.

Στη διακήρυξη γίνεται αναφορά στα ιδεώδη του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού που θα πρέπει να διαφυλαχθούν. Όπως αναφέρεται «είναι επείγουσα ανάγκη να κάνουμε πραγματικότητα όλες τις υποσχέσεις για Δημοκρατία και όλες τις αξίες του ευρωπαϊκού Ουμανισμού. Είναι σημαντικό να διαφυλάξουμε στη μνήμη τις σφαγές που προκλήθηκαν λόγω ρατσισμού ή ξενοφοβίας και σημειώθηκαν στην Ιστορία και να διατηρήσουμε τη μνήμη αυτή ζωντανή».
Εκ μέρους της Ελλάδας, τη διακήρυξη, που ονομάστηκε «Διακήρυξη της Ρώμης» υπέγραψε ο υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Μιχελάκης.

«Τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να διατηρήσουμε στο ακέραιο τη δυνατότητα να εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας, να καταδικάζουμε και να αντιδρούμε μπροστά στο ρατσισμό και την ξενοφοβία» προστίθεται.
Επίσης, γίνεται μνεία στην Παγκόσμια Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, στη Διεθνή Σύμβαση για την Κατάργηση κάθε Μορφής Φυλετικών Διακρίσεων, στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, και σημειώνεται ότι «παρά την πραγματικό πρόοδο που σημειώθηκε στα κείμενα και στην εξέλιξη της Κοινωνίας, πολλοί πολίτες είναι ακόμη θύματα διαφόρων μορφών ρατσισμού, φυλετικών διακρίσεων, ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας που συνδέεται με αυτά τα φαινόμενα».
Στη διακήρυξη αναφέρεται ότι σήμερα ένας στους τέσσερις που προέρχεται από μειονοτική ομάδα έχει έρθει αντιμέτωπος με ρατσιστικό έγκλημα και ότι το 74% όλων των επιθέσεων και απειλών δεν αναφέρονται στην αστυνομία. Δεδομένου ότι μεταξύ των 480 εκατ. κατοίκων της ΕΕ, τα 20,2 εκατ. προέρχονται από τρίτες χώρες, τονίζεται ότι «εάν ο ρατσισμός, οι φυλετικές διακρίσεις, η ξενοφοβία δεν καταπολεμούνται σθεναρά από όλους και ιδιαίτερα από τις Δημόσιες Αρχές και τους πολιτικούς αρχηγούς σε όλα τα επίπεδα και από οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα, η διάδοσή τους θα ενθαρρύνεται».
Ακόμη, καταδικάζονται «πολιτικά προγράμματα και οργανώσεις που βασίζονται στον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τις θεωρίες περί φυλετικής ανωτερότητας, καθώς και νομοθεσίες και πρακτικές που στηρίζονται σε αυτά τα κίνητρα. Επαναλαμβάνουμε ότι η απαξίωση ή ο διαχωρισμός ατόμων με βάση την ξένη καταγωγή τους μέσα από πράξεις ή παραλείψεις πολιτών ή δημοσίων αρχών, οργανισμών ή πολιτικών κομμάτων, αποτελεί απτή απόδειξη φυλετικών διακρίσεων και πρέπει ως εκ τούτου να καταδικάζεται». Θεωρείται «ουσιαστικής σημασίας η πλήρης ενσωμάτωση και εφαρμογή από τα κράτη-μέλη των νομικών κειμένων που αφορούν την αποτελεσματική πρόληψη, καταστολή και εξάλειψη του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων και της ξενοφοβίας».
Με τη διακήρυξη τα κράτη-μέλη τίθενται υπέρ «της ενημέρωσης της κοινωνίας των πολιτών για τη σημασία που έχει η προώθηση της ποικιλομορφίας και η προάσπιση των μειονοτήτων, καθώς και η καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού που προκαλούνται και από τις διακρίσεις και τις διαρθρωτικές ανισότητες». Τονίζεται, δε, ότι «η οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα μπορεί να οδηγήσει στην ενίσχυση του λαϊκισμού, του εθνικισμού και του ρατσισμού».
Επίσης, στηρίζεται η παρουσίαση έκθεσης για την εφαρμογή της Απόφασης Πλαίσιο για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου (28 Νοεμβρίου 2008).
Τέλος, υποστηρίζεται η συνέχιση της συζήτησης που ξεκίνησε η ιρλανδική προεδρία (17-18 Ιανουαρίου 2013) για τις πράξεις της ΕΕ στο πεδίο της καταπολέμησης εγκλημάτων μίσους, ρατσισμού, αντισημιτισμού, ξενοφοβίας και ομοφοβίας και τονίζεται ότι «η συζήτηση θα πρέπει να επισημάνει τη σημασία ότι άτομα σε θέσεις ευθύνης οφείλουν να δεσμευθούν περισσότερο, ώστε να προασπίσουν ενεργά τις ευρωπαϊκές αξίες και να δημιουργήσουν ένα ευνοϊκό κλίμα αμοιβαίου σεβασμού και ενσωμάτωσης ατόμων με διαφορετικό θρήσκευμα, εθνοτική καταγωγή ή γενετήσιο προσανατολισμό».
  

Πηγή

ΗΠΑ: Πανεπιστήμιο «ανεβάζει» την τελική βαθμολογία μόνο σε Αφρο-Αμερικάνους φοιτητές


 

Οι διευθυντές των σχολών στο Winston-Salem State University (WSSU) αυξάνουν συστηματικά τους τελικούς βαθμούς των Αφρο-Αμερικάνων φοιτητών, λένε τρία πρώην μέλη του WSSU στοCampus Reform.


Η πρώην Διευθύντρια του τμήματος Ακαδημαϊκής ΤεχνολογίαςShira Hedgepeth, μαζί με δύο πρώην καθηγητές μίλησαν στην ιστοσελίδα ‘Campus Reform’ υπό τον όρο της ανωνυμίας, και κατήγγειλαν ότι στο ιστορικά μαύρο κολλέγιο αυξάνουν συστηματικά τους τελικούς βαθμούς των Αφρο-Αμερικανών φοιτητών, προκειμένου να ανυψώσουν το κύρος της σχολής.


“Σε μερικούς φοιτητές άλλαξαν οι τελικοί τους βαθμοί, με βάση τη φυλή τους,” είπε η Hedgepeth. “Αυτή είναι μια συνηθισμένη καταγγελία πολλών με τους οποίους έχω εργαστεί στη σχολή.”


“Κανενός Καυκάσιου (λευκού) ή μη αφρο-Αμερικάνου φοιτητή …δεν άλλαξαν οι βαθμοί”, πρόσθεσε.


Το Campus Reform παρέλαβε έγγραφα από ένα από τα πρώην μέλη που φαίνεται να επικυρώνει αυτές τις αξιώσεις, αλλά έχει επιλέξει να μην δημοσιεύσει αυτά τα αρχεία λόγω της ανησυχίας ότι κάτι τέτοιο μπορεί να παραβιάζει το Νόμο περί Δικαιωμάτων της Οικογενειακής Εκπαίδευσης και Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων αποκαλύπτοντας τα ονόματα και τους βαθμούς των μαθητών.


Σύμφωνα με την Hedgepeth, (φωτο) και τους δύο πρώην καθηγητές που παρέμειναν ανώνυμοι, επειδή φοβούνται ότι αν γίνουν γνωστοί μπορεί να κινδυνεύσει η συνταξιοδότησή τους, οι εκπαιδευτές άλλαζαν την τελική βαθμολογία προς τα πάνω για να «φροντίζουν τους Αφρο-Αμερικάνους φοιτητές».


«Δεν υπάρχει άλλο κίνητρο», είπε η Hedgepeth. “Εάν εργάζεσαι σε αυτό το πανεπιστήμιο ξέρεις. Ό, τι έγινε, έγινε για να βεβαιωθούμε ότι εξυπηρετούμε τους Αφρο-Αμερικανούς φοιτητές”.


Ο εκπρόσωπος του πανεπιστημίου, Aaron Singleton, είπε στοCampus Reform ότι το πανεπιστήμιο δεν είχε λάβει καμία καταγγελία.


Σύμφωνα με έναν από τους πρώην καθηγητές, όμως, αρκετά μέλη έχουν καταθέσει πολυάριθμες καταγγελίες οι οποίες αγνοήθηκαν.


«Έχω καταγγείλει τα πάντα», είπε ο καθηγητής. Αμφιβάλλω ανέγινε κάτι.”


«Όλοι στη σχολή, λευκοί και μαύροι είναι πολύ φοβισμένοι για να μιλήσουν», είπε ένας από τους καθηγητές. “Το τμήμα λειτουργεί με το φόβο των αντιποίνων. Αν μιλήσεις θα υπάρχουν αντίποινα. “


Η Hedgepeth έφυγε από το πανεπιστήμιο το 2011. Η Επιτροπή Ίσων Ευκαιριών Απασχόλησης έκτοτε έκρινε ότι ήταν θύμα φυλετικών διακρίσεων όταν έφυγε. Έχει τώρα δύο εκκρεμείς αγωγές που κατατέθηκαν κατά της σχολής.



Παρέμβαση του αμερικάνικου Υπουργείου “Δικαιοσύνης” για να πέσει η βάση στις προσλήψεις αστυνομικών, προκειμένου να περάσουν περισσότεροι μαύροι που δεν είχαν καταφέρει να πιάσουν τη βάση. Πως τα σχολεία στις ΗΠΑ δίδουν ‘χαριστικά’, καλούς βαθμούς και πτυχία σε μαύρους μαθητές.



Η Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά και άλλα παραμύθια


ΚΟ: Όταν έγιναν γνωστά τα γεγονότα στη Μανωλάδα, θυμήθηκαν όλοι (δημοσιογράφοι, τηλε-παρουσιαστές, πολιτικοί – από την άκρα αριστερά έως και τον εθνικιστικό χώρο) τον «Αμερικάνικο Νότο» και την «Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά». Ήταν πράγματι ο Αμερικάνικος Νότος γεμάτος «κακούς ρατσιστές» που βασάνιζαν «ταλαίπωρους Μπαρμπαθωμάδες»; Το άρθρο αυτό έρχεται λίγο καθυστερημένα να παρουσιάσει τα πράγματα κάπως διαφορετικά από την mainstream άποψη. Έτσι κι αλλιώς, έχετε συνηθίσει τον ΚΟ να μην είναι «πολιτικά ορθός». 

**************

“. . . Ζούσαμε ειρηνικά και χαρούμενα μέχρι που ήρθε ο πόλεμος και ξερίζωσε κάθε ευλογημένο πράγμα”. – Charles Stewart, πρώην σκλάβος (Από το “My Life as a Slave”, Harpers Magazine, Οκτώβριος 1884). 


“…Οι άνθρωποι έχουν λάθος άποψη για την εποχή που υπήρχε η δουλεία. Μας φέρονταν καλάΟ κύριός μου ποτέ δεν άπλωσε χέρι πάνω μου. Μερικές φορές δανείζαμε τον κύριό μας λεφτά όταν του έρχονταν δύσκολα τα πράγματα.”. – Simon Philips,πρώην σκλάβος από την Alabama (από το “The Slave Narratives”).


Το “The Slave Narratives” (‘Αφηγήσεις Σκλάβων’), είναι ένα επίσημο έγγραφο που συντάχθηκε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Εκεί βρίσκονται συγκεντρωμένες μαρτυρίες από μερικούς από τους τελευταίους επιζώντες σκλάβους του Παλαιού Νότου (OldSouth) όπου δίνουν μια εικόνα της ζωής τους όταν ήταν κάτω από τη δουλεία, ενώ μιλάνε και για το πώς είδαν την ελευθερία που τους έφεραν οι Γιάνκηδες (δες κι εδώ). Αντίθετα με όσα πιστεύει (ή έμαθε να πιστεύει) ο «μέσος άνθρωπος» και αντίθετα με τα όσα πολλοί δημοφιλείς συγγραφείς, δημοσιογράφοι και άνθρωποι του «θεάματος» μας έχουν κάνει να πιστεύουμε, η σχέση δούλου – κυρίου στο Νότο ήταν πολύ στενή και χαρακτηριζόταν από αμοιβαίο σεβασμό. Όσοι μιλάνε για μια άθλια ζωή στο ‘έλεος’ βάναυσων αφεντικών και τη φρίκη της σκλαβιάς, αναφέρονται σε περιπτώσεις που ήταν σίγουρα η μειοψηφία (τριάντα τοις εκατό ή λιγότερο).


Η Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά


Στις 20 Μαρτίου 1852 η Χάριετ Μπίτσερ Στόου (Harriet Beecher Stowe) σύζυγος ενός καθηγητή από το Οχάιο, που δεν είχε δει ποτέ της το Νότο, δημοσιεύει το βιβλίο «Η καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά», (‘Uncle Tom’s Cabin’).

Αυτό το γεμάτο λάθη και χωρίς ιστορικό νόημα, μυθιστόρημα, χρησιμοποιεί με κάποια δεξιοτεχνία όλες τις τεχνικές της συναισθηματικής λογοτεχνίας: Θα κάνει όλες τις Μαργκό του Βορρά και της Ευρώπης να κλάψουν. Το βιβλίο αυτό, που θα έχει μεγάλα επιτυχία και θα μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες, θα ξεσηκώσει την οργή και την αγανάκτηση του Νότου.


Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά έγινε το πιο δημοφιλές σε πωλήσεις μυθιστόρημα του 19ου αιώνα (και το δεύτερο πιο δημοφιλές βιβλίο εκείνου του αιώνα μετά τη Βίβλο). Eκδόθηκε για πρώτη φορά σε τμήματα σε ένα περιοδικό. Όταν εμφανίστηκε ως βιβλίο, πούλησε, το πρώτο χρόνο της κυκλοφορίας του 300.000 αντίτυπα μόνο στις ΗΠΑ. Οι εκδόσεις του στη Βρετανία και στην Ευρώπη, το έκαναν δημοφιλή την ιστορία του. Ο αντίκτυπος του βιβλίου στις ΗΠΑ ήταν τόσο μεγάλος, ώστε όταν ο Αβραάμ Λίνκολν συνάντησε τη συγγραφέα στην αρχή του Αμερικανικού «Εμφυλίου» της είπε: «Ώστε αυτή είναι η μικρή κυρία που έκανε αυτόν τον μεγάλο πόλεμο».


Στην Αμερική της δεκαετίας του 1850 ήταν κοινό για μια οικογένεια να συγκεντρώνεται το βράδυ στο σαλόνι και να διαβάζει δυνατά την Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά. Ωστόσο, σε ορισμένους κύκλους, το βιβλίο θεωρήθηκε εξαιρετικά αμφιλεγόμενο.


Ο ήρωας του βιβλίου, ο μπαρμπα-Θωμάς, πέφτει στα χέρια ενός αδίστακτου, σκληρού και ρατσιστή αφέντη, ο οποίος αργότερα θα τον χτυπήσει μέχρι θανάτου, όταν ο αφέντης του που είναι πνιγμένος στα χρέη αποφασίζει να τον πουλήσει, μαζί με το αγοράκι της μαύρης σκλάβας Ελίζας. Η Ελίζα δραπετεύει με το παιδί της και μπλέκει σε περιπέτειες γεμάτες αγωνία. Οι σελίδες του βιβλίου είναι γεμάτες από τις “απάνθρωπες συνθήκες ζωής των αφροαμερικανών στις φυτείες του Κεντάκι, τις αγοραπωλησίες ανδρών και γυναικών, το χωρισμό των παιδιών από τις μανάδες, το ξύλο και τα βασανιστήρια, την πείνα, τη βία και τον κατατρεγμό”. 


Για τους ανθρώπους του Νότου, που απεικονίζονται με τόσο αρνητικά χρώματα στο βιβλίο, η Stowe είναι μια ψεύτρα και το βιβλίο της βοηθά να σκληρύνουν τα  συναισθήματά τους έναντι του Βορρά.


Η αντίδραση από το Νότο


Ως απάντηση στην Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά της Stowe γράφτηκαν, από Νότιους κυρίως συγγραφείς, πολλά βιβλία και λογοτεχνικά έργα, που ονομάστηκαν επίσης και ‘Λογοτεχνία της Φυτείας’. Τα βιβλία αυτά προσπάθησαν να δείξουν είτε ότι η δουλεία ήταν επωφελής για τους αφρο-αμερικανούς ή ότι τα δεινά της δουλείας, όπως απεικονίζονται στο μυθιστόρημα της Stowe ήταν παραφουσκωμένα και εσφαλμένα.


Μόνο το 1852 κυκλοφόρησαν οκτώ τέτοια ‘αντι-Θωμά’ (anti-Tom) μυθιστορήματα.

Αυτά τα μυθιστορήματα έδειχναν έναν άλλο τύπο αφέντη. Τον καλό λευκό πατριαρχικό αφέντη και την αγνή γυναίκα του, που μαζί θεωρούσαν τα παιδιά σκλάβους ως μέλη μιας μεγάλης οικογένειας που ζούσε στη φυτεία. Έμμεσα τα μυθιστορήματα αυτά εξέφραζαν την άποψη ότι οι αφροαμερικανοί δεν ήταν σε θέση να ζήσουν χωρίς να είναι κάτω από την εποπτεία και την φροντίδα των λευκών.


Σήμερα αυτά τα μυθιστορήματα και τα βιβλία θεωρούνται γενικά ως “προπαγάνδα υπέρ της δουλείας”. Το είδος αυτό πέθανε με την έναρξη του Αμερικανικού «Εμφυλίου Πολέμου».


Τα δύο πιο διάσημα αντι-Tom βιβλία είναι το The Sword and the Distaff’ του William Gilmore Simms και το ‘The Planter’s Northern Bride της Caroline Lee Hentz.


Το ‘The Sword and the Distaff’ βγήκε μόλις λίγους μήνες μετά μυθιστόρημα της Stowe και περιέχει μια σειρά από ενότητες και συζητήσεις που με σαφήνεια αναφέρονται στο βιβλίο της Stowe και την άποψή της για την δουλεία. Το μυθιστόρημα αυτό ήταν αρκετά δημοφιλές ώστε ανατυπώθηκε το 1854 υπό τον τίτλο Woodcraft.


Το ‘The Planter’s Northern Bride’ δημοσιεύθηκε δύο χρόνια μετά την Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά. Εκεί η Hentz (φώτο) προσφέρει μια υπεράσπιση της δουλείας, όπως φαίνεται μέσα από τα μάτια μιας βόρειας γυναίκα – κόρης ενός υπερασπιστή της κατάργησης της δουλείας (“αμπολισιονιστή”), που παντρεύεται ένα νότιο ιδιοκτήτη σκλάβων. Η Hentz του προσπαθεί να δείξει ότι οι μαύροι δεν είχαν τη δυνατότητα να λειτουργήσουν καλά χωρίς επίβλεψη από τους λευκούς. Το μυθιστόρημα, επίσης, επικεντρώνεται στο φόβο εξέγερσης των σκλάβων, ειδικά αν οι αμπολισιονιστές δεν σταματήσουν να δημιουργούν προβλήματα.


Ένα απόσπασμα από το ένα τέτοιο βιβλίο είναι το παρακάτω:


Η “Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά” είναι η πιο πρόσφατη επίθεση κατά της δουλείας. Το βιβλίο περιέχει όλα τα επιχειρήματα κατά του θεσμού της δουλείας, έντονα ζωγραφισμένα σε δραματικές σκηνές μεγάλης δύναμης για να γίνουν ελκυστικά μέσα από ευφάνταστες σκηνές.

Το αποτέλεσμα που θα έχει αυτό το βιβλίο, με την τεράστια κυκλοφορία του, θα είναι να  διεγείρει το φανατισμό του ενός εναντίον του άλλου. Θα φέρει μια εσφαλμένη εικόνα της δουλείας σε εκείνους που είναι πάντα πρόθυμοι να παρανοήσουν και θα χρησιμεύσει για να επιβεβαιώσει την γνώμη πολλών Νοτίων, που βλέπουν μόνο το μίσος και την παρανόηση εναντίον μας από το Βορρά. Η φρίκη που παρουσιάζει θα γεννήσει νέους «αποστόλους» της Κατάργησης της Δουλείας (οι λεγόμενοι αμπολισιονιστές) σε εργοστάσια και αγροκτήματα. Στο Νότο δύσκολα θα διαβαστεί με ανοχή και υπάρχει κίνδυνος η πίκρα που θα γεννήσει να μην προσφέρει καμία υπηρεσία στους νέγρους.

Η κα Stowe προσπαθεί να καταγγείλει τη δουλεία, εξαιτίας της ανεύθυνης εξουσίας του αφέντη. Η επιχειρηματολογία της στηρίζεται σε περιγραφή σκηνών, που ποτέ δεν έχουμε δει ή ακούσει, αλλά την οποία, φυσικά, δεν είμαστε σε θέση να αρνηθούμε μετά βεβαιότητας. Είναι πάντα εύκολο να επιτεθείς σε ένα θεσμό τονίζοντας με έμφαση στην καταχρήσεις του. Τώρα μπορούμε να επιτρέψουμε την κα Stowe το μονοπώλιο των συναισθημάτων, όταν ακούμε για βίαιες αδικίες που διαπράχθηκαν από έναν άνθρωπο εναντίον του άλλου; Αρνούμαστε όμως να κρίνουμε κάθε θεσμό στηριζόμενοι σε εξωφρενικές εικόνες από τα εγκλήματα που τον παραμορφώνουνΔεν είμαστε έτοιμοι να δούμε μόνο την περιστασιακή φρίκη σε αυτό το μεγάλο ζήτημα της δουλείας, διότι βλέπουμε πάντα με σεβασμό τον Χριστιανισμό στον κόσμο, αν και υπάρχουν σε αυτόν πολλοί λεκέδες μισαλλοδοξία, αν και έχουν υπάρξει βασανιστήρια, περισσότερα από μια φορά. Διότι τα παιδιά εξακολουθούν να δείχνουν αγάπη και τιμή προς τους γονείς τους, αν έχουν γίνει εγκλήματα από την εξουσία των γονέων. Διότι ο δεσμός του γάμου έφερε ανείπωτη ευτυχία σε άνδρες και γυναίκες, παρά τις πολλές φορές που έχει αποδειχτεί καθαρή κοροϊδία. Διότι οι νόμοι της ιδιοκτησίας είναι σεβαστοί ακόμα, αν και η καταπίεση των πλουσίων έχει δώσει στους φτωχούς την πικρή κραυγή ότι «η ιδιοκτησία είναι ληστεία». Διότι πιστεύουμε ότι η αποστολή της γυναίκας να φέρνει ειρήνη και ευλογία, αν και έχουμε διαβάσει για την πολιορκία της Τροίας, και έχουμε γνωρίσει πολλές σύγχρονες Ελένες. Διότι δεν βλέπουμε τίποτα που να μην έχει και τα κακά του, δεν υπάρχει θείος θεσμός που ο άνθρωπος να μην έχει παραμορφώσει, δεν υπάρχει κανένα ανθρώπινο όργανο, χωρίς τα λάθη του. Έτσι η κα Stowe έχει άδικο. Με μεγάλη επιδεξιότητα και δραματική εξιστόρηση των καταχρήσεων του θεσμού και τίποτα πέρα από αυτό, έχει δώσει μια εντελώς ψευδή και εσφαλμένη εντύπωση για το τι είναι η δουλεία. Έχει γεμίσει τα μυαλά των Βόρειων αναγνωστών της, με μια αυταπάτη.


Μια έρευνα που δεν «ταίριαζε» με την κατεστημένη άποψη – προκατάληψη 

Το 1974 δυο καθηγητές οικονομολόγοι του Πανεπιστημίου Ρότσεστερ, ο Robert William Fogel και ο Stanley Engerman δημοσιεύουν το “Time on the Cross: The Economics of American Negro Slavery, 2 volumes”, την μελέτη τους σχετικά με την δουλεία. Χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό τις πρόσφατες τεχνικές της οικονομετρίας υπέβαλλαν ένα βουνό από έγγραφα στους επεξεργαστές, για να κατορθώσουν να σχηματίσουν μια πανοραμική άποψη του φαινόμενου. Η έρευνά τους αφορά 2.500 δούλους. Τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν και αφομοιώθηκαν από τους επεξεργαστές, και αναλύθηκαν στη συνέχεια από τους δυο ερευνητές, έδειξαν ότι η δουλεία δεν ήταν ένα αναχρονιστικό και ατελέσφορο οικονομικό σύστημα, αλλά σύμφωνα με τον καθηγητή Φόγκελ, «η κορυφαία βιομηχανία της εποχής». Η γεωργία που εφαρμοζόταν με τους δούλους ήταν πιο επικερδής κατά 35% σε σχέση την ελεύθερα γεωργία. Οι δούλοι μάλιστα, δεν ήταν οι τεμπέληδες και αμελείς εργάτες που έχουν συχνά περιγραφεί, αλλά οι καλοί εργάτες συχνά πιο ικανοί από τους λευκούς.

Σε ότι αφορά την μοίρα των δούλων, φαίνεται ότι οι οικογένειες δεν χωρίζονταν συστηματικά από τους εμπόρους που ήθελαν να κάνουν «εμπόριο» Οι ιδιοκτήτες των σκλάβων αντίθετα, είχαν οικονομικό συμφέρον να διατηρήσουν ενωμένες τις οικογένειες και να επιβλέψουν την καλή ηθική τους συμπεριφορά. Οι γυναίκες δεν όταν καθόλου υποχρεωμένες να μοιραστούν το κρεβάτι του αφεντικού. Γενικά δεν είπαν ερωτικές σχέσεις πριν από τον γάμο. Οι νέγροι δεν ήταν υποχρεωμένοι να δουλεύουν εξαντλητικά, αντίθετα τρέφονταν, στεγάζονταν και ντύνονταν καλά, ασφαλώς όχι τόσο για λόγους φιλανθρωπίας αλλά εξαιτίας του ουσιαστικού τους ρόλου στην παραγωγή.
Η εμφάνιση του έργου στις Ηνωμένες Πολιτείες προκάλεσε, προφανώς, διαφορετικές αντιδράσεις. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά από το τέλος του πολέμου της Απόσχισης τα πάθη δεν έχουν σβήσει. Ο καθηγητής Φόγκελ, (κάτοχος βραβείου Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών 1993), που είναι είκοσι πέντε χρόνιαπαντρεμένος με μια νέγρα, είπε ότι δυσαρεστήθηκε από τις επιθέσεις τις οποίες δέχτηκε. Το πρόβλημα για εκείνον προφανώς δεν είναι να εγκρίνει ή να δικαιοληγήσει οτιδήποτε, αλλά μόνο να δει την ιστορία όπως πραγματικά είναι.

Απαντώντας στις κριτικές τις οποίες δέχτηκαν οι συγγραφείς του έργου, ο καθηγητής Γούντγσυορντ, ειδικός στην Ιστορία του Νότου στο πανεπιστήμιο του Γέιλ (στον Βορρά), δήλωσε «Ο παραδοσιακός Ιστορικός βασίζεται κυρίως σε προσωπικές εμπειρίες, οι οποίες είναι αληθινές, αλλά κινδυνεύουν να αλλοιώσουν την γενική εικόνα. Έτσι, για τον Ιστορικό που καταδικάζει όπως όλοι την δουλεία, είναι μια φυσιολογική αντίδραση να επιλέξει παραδείγματα φρικτών εμπειριών τις οποίες έζησαν μεμονωμένοι σκλάβοι και να τις γενικεύσει». Αυτή η λίγο-πολύ συνειδητή αντιμετώπιση έκανε την ιστορία της δουλείας ένα είδος μυθολογίας.


Γράφουν οι James Ronald Kennedy και Walter Donald Kennedyστο The South Was Right:


Κανείς φυσικά, δεν προσποιείται ότι η ζωή στο πλαίσιο του θεσμού της δουλείας, ήταν πάντα καλή, ή ότι οι αφέντες ήταν πάντα δίκαιοι.

Υπάρχει όμως, μία παρανόηση θα πρέπει να διευκρινιστεί. Κατά την εξέταση των συμμετεχόντων στο σύστημα της δουλείας του ‘Old South’, εξετάζουμε πολύ λίγα μέλη της Νότιας κοινωνίας. Το 1860, υπήρχαν 5,3 εκατομμύρια λευκοί στο Νότο. Από αυτόν τον αριθμό, περίπου τριακόσιες χιλιάδες (έξι τοις εκατό) ήταν ιδιοκτήτες δούλων. Ο αριθμός των κατόχων σκλάβων που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αριστοκράτες καλλιεργητές ήταν μόνο 150.000 (τρία τοις εκατό). Το υπόλοιπο των κατόχων σκλάβων είχαν πέντε ή λιγότερες σκλάβους και εργάζονταν δίπλα στους σκλάβους τους, προκειμένου να βγάλουν τα προς το ζην.

Η συντριπτική πλειοψηφία των νοτίων δεν διέθετε σκλάβους, και αυτοί οι άνθρωποι, κατά κύριο λόγο, αποτέλεσαν το στρατό της Συνομοσπονδίας. Επίσης, να πούμε εδώ ότι δεν υπερασπιζόμαστε το σύστημα της δουλείας, αλλά αναζητούμε την αλήθεια για την ιστορία του εν λόγω θεσμού και τη ζωή στον Νότο.

Σκηνή από την ταινία “Gone With The Wind” (1939)
Στον Παλαιό Νότο υπήρχαν τουλάχιστον τρεις διαφορετικές όψεις για την δουλεία που κυμαίνονται από εκείνους που ήθελαν τη γρήγορη κατάργηση της δουλείας, όπως ο στρατηγός Robert E. Lee, μέχρι εκείνους όπως ο πρόεδρος Jefferson Davis ο οποίος προσπάθησε να εξυψώσει και να εκπαιδεύσει τους σκλάβους ώστε να είναι έτοιμοι για την ελευθερία, και εκείνους οι οποίοι πίστευαν ότι οι μαύροι δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι έτοιμοι για την ελευθερία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κάθε άποψη της δουλείας είχε τους οπαδούς της, αλλά όλοι οι αξιότιμοι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το πώς αισθάνονταν σχετικά με το θεσμό της δουλείας πίστευαν ότι οι μαύροι έπρεπε να αντιμετωπίζονται με σεβασμό, όπως διδάσκεται στην Αγία Γραφή σε σχέση με τους δούλους.

Τα βιβλικά θεμέλια για τη σχέση δούλου-κυρίου ήταν βαθιά ριζωμένα στην Αμερική, και τα γνώριζαν τόσο οι Νότιοι όσο και οι Βόρειοι. Η πρώτη υπεράσπιση της δουλείας στην Αμερική έγινε από τους Πουριτανούς Πατέρες της Μασαχουσέτης, και η υπεράσπιση της βασιζόταν σε αρχές που βρίσκονταν και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Εξέχοντες προσωπικότητες όπως ο Cotton Mather (1663 – 1728) και ο δικαστής John Saffin (1626 – 1710) εξέφρασαν την έγκρισή τους στο θεσμό της δουλείας στη Μασαχουσέτη, βασίζοντας τα επιχειρήματά τους στην Αγία Γραφή. Η ιδέα ότι η δουλεία ήταν ένα ηθικό σύστημα βασισμένο σε βιβλικά πρότυπα ήταν διαδεδομένη στους Αμερικανούς από τη Γεωργία ως το Μαίην.

… Ο μέσος Βόρειος πίστευε ότι, με λίγη προσπάθεια από τους ίδιους, η συντριπτική πλειοψηφία των μαύρων του Νότου θα συμμετείχε στην προσπάθεια του Βορά να εξαλείψει όλα τα ίχνη του Νότου. Οι Βόρειοι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την η σχέση μεταξύ μαύρων και λευκών περιλάμβανε ένα ευρύ φάσμα σχέσεων. Οι άνθρωποι στο Νότο συνυπήρχαν με τις οικογένειες των μαύρων έχοντας σχέσεις που κυμαίνονταν από τους λίγους σκληρούς κυρίους έως τους πολλούς κυρίους που φέρονταν με πατρικότητα και αγάπη. Βέβαια οι Βόρειοι οπαδοί της Κατάργησης της δουλείας, ήταν σίγουροι ότι οι σχέσεις λευκών – μαύρων βασίζονταν στην εφαρμογή ωμής βίας από τους κατόχους σκλάβων πάνω στους σκλάβους. Εάν αυτή η άποψη ήταν σωστή, ο πληθυσμός σκλάβων θα ήταν πολύ πιο πρόθυμος να επαναστατήσει κατά των αφεντικών τους κατά τη διάρκεια μιας εισβολής. Ο Γιάνκης ιστορικός Frederick Law Olmsted σημείωσε την εγγύτητα της σχέσης μεταξύ σκλάβων και κυρίων, όταν επισκέφθηκε την Virginia στις αρχές του 1800. Ο Olmstedπαρατήρησε μια λευκή γυναίκα και μια μαύρη γυναίκα να κάθονται μαζί σε ένα τρένο. Και οι δύο κυρίες είχαν τα παιδιά τους μαζί τους, και τα παιδιά έτρωγαν γλυκά από ένα κοινό κουτί. Ένας συγγραφέας γράφει παρόμοια «τα κορίτσια παίρνουν καραμέλες από την ίδια τσάντα με τέτοια οικειότητα και εγγύτητα που θα είχε καταπλήξει και δυσαρεστήθηκε πολλούς βόρειους. “Αυτή η στενή σχέση μπορεί να ήταν κάτι το ανήκουστο στον Βορρά, αλλά ήταν κάτι που έβλεπες συχνά στο Νότο.

“Αυτού του είδους η σχέση δεν μπορούσε να γίνει πραγματικότητα με ένα μαστίγιο, αλλά υπάρχει και βασίζεται στο σεβασμό και την αγάπη. Όχι μόνο Βόρειοι ιστορικοί αλλά και Γιάνκηδες στρατιώτες μιλούσαν περιφρονητικά για την εγγύτητα της σχέσης μεταξύ σκλάβου και κυρίου. Στο ημερολόγιο του ο στρατιώτης JohnHaley από το Maine γράφει : “Διακόσια χρόνια σκλαβιάς δεν έχουν ανυψώσει τον αράπη (nigger) ή τον κύριό του. Η μόνη πρόοδος που έχει γίνει είναι αυτή της αφύσικης επιλογής. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον λευκό και το μαύρο δεν είναι τόσο θετική, όπως η αληθινή αρετή απαιτεί, αλλά είναι απενεργοποιημένη από ένα είδος ουδέτερης απόχρωσης, που δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζεται με καχυποψία “.

Δείτε πόσο κατάφωρα ρατσιστικά μιλάει αυτός ο Γιάνκης στρατιώτης, που θρηνεί σαφώς το γεγονός ότι η φυλετική γραμμή δεν είχε διατηρηθεί τόσο έντονη όπως οι Βόρειοι επιθυμούσαν. Αυτή η ρατσιστική συμπεριφορά δεν ήταν κάτι νέο για τους βόρειους. Ο Άγγλος αμπολιονιστής, James SBuckingham, έγραψε το 1842, «Στο Νότο δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να δει μαύρους σκλάβους και των δύο φύλων, να δίνουν χειραψία με λευκούς όταν συναντιούνται και να ανταλλάσουν φιλοφρονήσεις. Αλλά στο Βορά δεν θυμάμαι να έχω γίνει μάρτυρας κάτι τέτοιου. Και ούτε στη Βοστώνη, ούτε στη Νέα Υόρκη, ούτε στη Φιλαδέλφεια, οι λευκοί ήθελαν να δουν χειραψίες και οικειότητες με τους μαύρους στους δρόμους”. 

Κατά τη διάρκεια του αμερικανικού Πολέμου για την Ανεξαρτησία, όταν ο βρετανικός στρατός προσέφερε «ελευθερία» στον πληθυσμό των σκλάβων, εάν θα επαναστατούσαν κατά των αφεντικών τους, πολύ λίγοι δέχτηκαν την προσφορά τους. Στην πραγματικότητα, οι σκλάβοι όπως ακριβώς και τα αφεντικά τους, υποστήριξαν τον αμερικάνικο αγώνα για ανεξαρτησία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812, οι Βρετανοί κατέλαβαν την Washington. Εκείνη την εποχή η Washington, είχε πάνω από χίλιους τετρακόσιους δούλους και σχεδόν χίλιους ελεύθερους μαύρους στην πόλη. Οι Βρετανοί ήλπιζαν ότι οι μαύροι της Ουάσιγκτον θα σηκώσουν την βρετανική σημαία και θα τους βοηθήσουν να νικήσουν τους Αμερικανούς. Και πάλι, ο εισβολέας απογοητεύτηκε. Κατά την τελευταία μάχη του πολέμου του 1812, στη ​​Μάχη της Νέας Ορλεάνης, οι ελεύθεροι μαύροι ανήκαν στον στρατό των Αμερικάνων που νίκησε τους Βρετανούς. Όταν ο στρατός του Βορά ήρθε κάτω στο Νότο προσφέρει την «ελευθερία» στους σκλάβους του Dixie, η λέξη αυτή δεν ήταν καινούργια για τους σκλάβους. Το ίδιο τραγούδι, με άλλο στίχο, αλλά οι δούλοι το είχαν ξανακούσει.

Σκηνές από την ταινία “Gods and Generals” (2001)

Γράφει ο αείμνηστος Dominique Venner στο «Ο Λευκός Ήλιος των Ηττημένων»:


Ο Τσαρλς ΜακΚέι, ένας Σκωτσέζος ταξιδιώτης που έζησε κάποιο διάστημα στον Βορρά και στο Νότο πριν από τον πόλεμο της Απόσχισης, κατέγραψε ορισμένες ευφυέστατες παρατηρήσεις σχετικά με την διαφορετική συμπεριφορά των δυο κοινωνιών απέναντι στους νέγρους: «Στο Νότο, γράφει, ο αφέντης των σκλάβων δεν φαίνεται να νοιώθει την παραμικρή αμηχανία όταν βρίσκεται κοντά σε ένα νέγρο, νέο ή ηλικιωμένο, άντρα ή γυναίκα. Αντίθετα οι άνθρωποι του Βορρά, οι οποίοι μιλούν τόσο πολύ για πολιτική ελευθερία και την ισότητα σφίγγουν περιφρονητικά τα χείλη στην παραμικρή πιθανότατα επαφής με έναν Αφρικανό. Στο Νότο ο νέγρος μπορεί χωρίς να προκαλέσει σκάνδαλο, να πάρει το λεωφορείο, η εγγύτητα του δεν τρομάζει ούτε αηδιάζει τους λευκούς Όσο για τον πιστό σκλάβο, παίρνει τον οικογενειακό και οικείο τίτλο του «θείου» ή της «θείας». Αν οι Πολιτείες του Βορρά και οι κάτοικοι τους έδειχναν στους νέγρους την μισή ή το ένα τέταρτο της κοινωνικής καλοσύνης με την οποία αντιμετωπίζονται στο Νότο, το πρόβλημα της δουλείας θα απλοποιούνταν σημαντικά. Επειδή όμως οι κάτοικοι του Βορρά μιλούν για τα πολιτικά δικαιώματα των νέγρων ενώ τους καταπιέζουν ή τους αναγκάζουν να μείνουν στα κατώτερα κλιμάκια της κοινωνίας, οι θεωρίες τους για την κατάργηση της δουλείαςαποπνέουν υποκρισία και ψέματα. Με αυτόν τον τρόπο το ζήτημα της κατάργησης της δουλείας στερείται της κομψότητας, της δύναμης και της ορμής που χαρακτηρίζουν μια απόλυτα ειλικρινή και αδιάλλακτη πεποίθηση».

Η έννοια αυτή θα αποδοθεί από τον Καρλάιλ (Thomas Carlyle) σε μια σαρκαστικό ατάκα: «Ο Νότος λέει στο νέγρο:- να είσαι σκλάβος αλλά ο Θεός να σε ευλογεί! – ενώ ο Βορράς μουρμουρίζει: – να είσαι ελεύθερος, αλλά να πας στον διάβολο!».

 Πηγή: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ 

ΙΣΡΑΗΛ: Μεσίτες διαφημίζουν «καθαρά διαμερίσματα».

«Δεν τα δίνουμε σε μαύρους, μόνο σε κανονικούς ανθρώπους».


Με τόσους αγώνες σε Αμερική και Ευρώπη, από το εβραϊκό λόμπι, εβραϊκούς συλλόγους, «ακτιβιστές» και πολιτικούς εβραϊκής καταγωγής, κατά του «ρατσισμού» και της «ξενοφοβίας» και υπέρ των «ανοιχτών συνόρων» και των «πολυπολιτισμικών κοινωνιών», θα περίμενε κανείς το Ισραήλ να είναι ο ‘παράδεισος’ της «ανοχής» και του «αντιρατσισμού». Δυστυχώς, όμως…*


Σύμφωνα με αναφορά της αριστερής ισραηλίτικης ιστοσελίδας ‘972’, ο ραδιοσταθμός του Ισραηλίτικου Στρατού ανέφερε την περασμένη εβδομάδα, ότι Μεσιτικά Γραφεία στο νότιο Τελ Αβίβ διαφημίζουν “καθαρά διαμερίσματα.”


Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του ραδιοφώνου του Στρατού, ένας κτηματομεσίτης είπε, “δεν αφήνουμε αλλοδαπούς εργαζόμενους να νοικιάσουν τα διαμερίσματα. Αν υπάρχουν ξένοι, αυτοί είναι από το Νεπάλ ή Φιλιππινέζοι – κανονικοί άνθρωποι ».


“Όποιος άκουσε την ραδιοφωνική εκπομπή,” τόνισε η ιστοσελίδα 972, “θα άκουσε τον μεσίτη να λέει, «όχι μαύροι». Για κάποιον άγνωστο λόγο, αυτές οι δύο λέξεις έχουν παραλειφθεί από την αναφορά του ραδιοφώνου του στρατού στο διαδίκτυο.”


Η διαδικτυακή αναφορά του ραδιοφώνου του ισραηλινού στρατού σκόπιμα άφησε έξω αυτή τη φράση, που Εβραίοι μεσίτες καυχώνται στην εκπομπή ότι αποκλείουν ειδικά μαύρους.


Και συνεχίζει η ιστοσελίδα 972: “Όποιος παρακολουθεί τι συμβαίνει εδώ δεν θα πρέπει να εκπλήσσεται.


“Εάν το κράτος του Ισραήλ πιστεύει ότι οι αιτούντες άσυλο πρέπει να βρίσκονται υπό κράτηση σε κάποια καυτή φυλακή μέσα στην έρημο, γιατί να μην είναι νόμιμο να δηλώνουν κάποιοι ότι δεν θα νοικιάσουν διαμερίσματα σε αυτούς τους αιτούντες άσυλο;


«Εάν το υπουργείο Εσωτερικών θέλει μια χώρα χωρίς αιτούντες άσυλο, γιατί και οι κτηματομεσίτες να μην δηλώνουν ότι τα διαμερίσματα δεν δέχονται «εισβολείς».


“Τους τελευταίους μήνες, το κράτος του Ισραήλ έχει συμπεριφερθεί άσχημα στους αιτούντες άσυλο με τέτοιο τρόπο που να μας έχει κάνει να πεθυμήσουμε τον πρώην υπουργό Εσωτερικών Eli Yishai. Ο Yishai ο ρατσιστής, ήταν πολύ δραστήριος στο να εκφράζει την επιθυμία του να πικράνει τις ζωές των αιτούντων άσυλο.


 «Ο γενικός εισαγγελέας, ο αναπληρωτής του, και πολλοί άλλοι βοηθοί έχουν συντάξει νέους κανονισμούς για το Υπουργείο Εσωτερικών τις τελευταίες εβδομάδες, συμπεριλαμβανομένης της διαδικασίας που επιτρέπει φυλάκιση χωρίς δίκη για αόριστο χρονικό διάστημα, για τα άτομα ύποπτα για πλημμελήματα, όπως κλοπή τηλεφώνου ή ποδηλάτου, ή μια διαδικασία που επιτρέπει την «εθελοντική επιστροφή» των αιτούντων άσυλο (οπωσδήποτε ελεύθερη βούληση – μια επιλογή ανάμεσα στο ατελείωτο σάπισμα στις φυλακές του Ισραήλ και στην απειλή της δίωξης στη χώρα καταγωγής τους).

«Η έννοια των καθαρών χώρων δεν είναι νέα, και δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι εφαρμόζεται τώρα στους «εισβολείς». Ένας από τους υποψηφίους για επικεφαλής ραβίνος, ο ShmuelEliyahu (φωτο), ενθάρρυνε τους ανθρώπους να μην νοικιάζουν διαμερίσματα σε Άραβες στο παρελθόν.


“Ακόμη και μεταξύ εκείνων που τον καταδίκασαν ήταν κάποιος που ήδη εκφράζει την υποστήριξή του στο δικαίωμα των κατοίκων των οικισμών να αποφασίσουν ότι δεν θέλουν Άραβες να ζουν ανάμεσά τους, και ότι οι δήμοι έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν ότι δεν θέλουν να γραφτούν σε σχολεία εντός της δικαιοδοσίας τους τα παιδιά των αιτούντων άσυλο”.


Είναι σίγουρο ότι καμία κατακραυγή από τα ελεγχόμενα media δεν θα υπάρξει για αυτό το πρόσφατο παράδειγμα εβραϊκού ρατσισμού.


Βλέπετε τα media είναι συνεχώς απασχολημένα με τον «ρατσισμό» των Ευρωπαίων, που βρίσκεται σε «ανησυχητική άνοδο» και δεν έχουν χρόνο για.. άλλους ρατσισμούς  (όπως των μαύρων στη Νότια Αφρική ή των μαύρων στις ΗΠΑ).


* Η εισροή Αφρικανών λαθρομεταναστών έχει εκτοξεύσει τους δείκτες εγκληματικότητας στο Ισραήλ και έχει δημιουργήσει γκέτο σε πολλές πόλεις, κυρίως στο Τελ Αβίβ. Δεν προξενεί καμία εντύπωση η αντίδραση του απλού κόσμου που βιώνει τα «οφέλη» του πολυπολιτισμού «στο πετσί του» (κυριολεκτικά!), ούτε οι προσπάθειες της πολιτείας να υπερασπιστεί την ασφάλεια και την επιβίωση του γηγενούς πληθυσμού. Τα μαθήματα όμως «αντιρατσισμού» σε ‘ομοιοπαθούντες’ είναι αυτά που δεν καταπίνονται.  


Διάβασε: