Ο Τούρκος διοικητής στο ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο Λάρισας αλλάζει τα γεωπολιτικά δεδομένα

 

Γράφει ο Ησαΐας Κωνσταντινίδης 

Αν και πέρασε στα ψιλά των ελληνικών ΜΜΕ (έντυπων και ηλεκτρονικών), εν τούτοις είναι γεγονός ότι τον περασμένο Αύγουστο διοικητής της ταξιαρχίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEEBRIG), που εδρεύει στον Τύρναβο Λαρίσης και είναι ΝΑΤΟϊκού ενδιαφέροντος, διορίστηκε ο Τούρκος ταξίαρχος Χακάν Εσέρ. 

Είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στα χρονικά, έστω και αν το επιτελείο που εδρεύει στην ελληνική αυτή πόλη είναι έτσι κι αλλιώς πολυεθνικό (δηλ. οι στρατιωτικοί του προέρχονται από διάφορες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ). Από την πρώτη στιγμή λοιπόν που ο Τούρκος ταξίαρχος διορίστηκε σ’ αυτό το αξίωμα προέκυψαν μερικά βασικά ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας… 

Ασφαλώς δεν θα προέκυπταν τα εν λόγω ερωτήματα, εάν οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας δεν ήταν εδώ και πολλές δεκαετίες οξυμένες. Όμως η πραγματικότητα είναι ότι (παρά τη θεαματική προσέγγιση του 1999, με τη «διπλωματία των σεισμών» των Γιώργου Παπανδρέου και Ισμαήλ Τζεμ) οι ελληνοτουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται ακόμα από καχυποψία. 

Είναι γεγονός ότι σε Αιγαίο, Κύπρο και Θράκη υφίστανται σημαντικές διαφορές. Και όσο η γεωπολιτική πραγματικότητα γύρω από το Αιγαίο παραμένει ως έχει (δηλ. με ελληνική κυριαρχία επί του συνόλου σχεδόν του Αρχιπελάγους και με μια Τουρκία δύο «ταχυτήτων» δυτικά και ανατολικά της Άγκυρας), τα προβλήματα θα παραμένουν άλυτα και θα δημιουργούνται στο διηνεκές εστίες όξυνσης…

Τι συμβαίνει λοιπόν με τον Τούρκο διοικητή στο ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο της Λάρισας; Γνωρίζουμε ασφαλώς ότι το ΝΑΤΟ, ειδικά μετά το 1991 και τη διάλυση του αντίπαλου δέους του (του Συμφώνου της Βαρσοβίας), έχει μετατραπεί πλήρως σε… πλανητική «εταιρεία δολοφόνων». Το παράδειγμα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία το 1999 αρκεί για να μας το υπενθυμίσει. 

Αλλά γνωρίζουμε επίσης και το πάγιο τουρκικό σχέδιο για διάσπαση του ελλαδικού χώρου στα δύο, με ένα και μόνο χτύπημα: στην περιοχή του Βόλου της Μαγνησίας!… Αυτό το χτύπημα θα είναι νευραλγικό και ικανό να «νεκρώσει» την Ελλάδα, «σπάζοντάς» την στα δύο. Έτσι μία τουρκική επίθεση-απόβαση στο Αιγαίο θα είναι πραγματικό «παιχνιδάκι»… 

Αυτά είναι τα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας. Και ας μην σπεύσουν ορισμένοι να ειρωνευτούν τα όσα εμείς γράφουμε, διότι η επίθεση του «Αττίλα» στην Κύπρο το 1974 είναι ακόμα νωπή. Τι σημαίνει λοιπόν ο διορισμός του Χακάν Εσέρ στο στρατηγείο δολοφόνων του ΝΑΤΟ στον Τύρναβο; 

Η Θεσσαλία είναι η πλέον κρίσιμη περιοχή της Ελλάδας, διότι (επειδή η Ελλάδα στερείται ενδοχώρας ως παράκτια χώρα) υπάρχει το παλιό τουρκικό σχέδιο «κοψίματος» της ελλαδικής επικράτειας σε δύο περιοχές (νότια και βόρεια) ασύνδετες μεταξύ τους: κάθε συγκοινωνία, αλλά και το ηλεκτρικό δίκτυο αυτομάτως θα σταματήσουν και η Ελλάδα θα παραλύσει πλήρως! 

Μήπως ο Τούρκος ταξίαρχος στάλθηκε στη Λάρισα γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό;… 

Πηγή: Ελεύθερη Ώρα 

Advertisements

Τζιχάντ: Η Ουάσιγκτον προειδοποιεί την Άγκυρα

από τον Τιερί Μεϊσάν (μτφ. Κριστιάν)

Ενώ η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέληξαν σε μια αρχή συμφωνίας για τη Μέση Ανατολή γενικότερα, και τη Συρία ειδικότερα, ο πόλεμος συνεχίζεται στη Συρία. Αυτό το παράδοξο εξηγείται καταρχήν από την απειθαρχία και το μίσος που επιδεικνύουν οι τουρκική και σαουδική κυβερνήσεις. Για τον Τιερί Μεϊσάν, θέτοντας στο φώς της επικαιρότητας τον ρόλο του Χακάν Φιντάν (Hakan Fidan), η Wall Street Journal στέλνει μια προειδοποίηση στην Άγκυρα.

Δαμασκός, 20.10.2013. Ο τουρκικός τύπος αφιερώσε πολλά άρθρα για να σχολιάσει το άρθρο της Wall Street Journal για τον Χακάν Φιντάν [ 1 ].
Με σοβινιστική ομοφωνία, θεωρεί ότι η επίθεση της οποίας είναι αντικείμενο είναι απόδειξη εκ των υστέρων του κύρους της πολιτικής ανεξαρτησίας του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντοδάν ενώπιον των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι έτσι όμως;

Σύμφωνα με την Wall Street Journal , ο επικεφαλής της ΜΙΤ (η κύρια τουρκική μυστική υπηρεσία), θα ήταν στην πραγματικότητα το νούμερο δύο του καθεστώτος μετά από τον Πρωθυπουργό και πριν, τόσο από τον πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιούλ, όσο και από τον υπουργό Εξωτερικών Αχμέντ Νταβούτογλου.

Η άφιξη του έμπιστου ανθρώπου του Ερντογάν στη κορυφή της MIT, το Μάιο 2010, φέρεται να σήμανε την αρχή μιας μη αμερικανικής πολιτικής της Τουρκίας: σύλληψη και καταδίκη των ανώτερων αξιωματικών που συνδέονταν με το Πεντάγωνο (δίκη Εργκένεκον), υποστήριξη στους Αδελφούς Μουσουλμάνους με την ευκαιρία της Αραβικής Άνοιξης, και προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί η συριακή σύγκρουση για τον διαμελισμό της χώρας και τη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους.

Προπαντός, η Wall Street Journal κατηγορεί τον Χακάν Φιντάν ότι υποστηρίζει τους τζιχαντιστές στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που είναι οι πιο βίαιοι αντι-δυτικοί, παρά τις προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτον. Αναφέρει έναν κεμαλικό βουλευτή, τον Μεχμέτ Αλί Εντιμπογλού ο οποίος πιστοποιεί ότι είδε μια ντουζίνα αυτοκίνητα της τουρκικής αστυνομίας να συνοδεύουν πάνω από πενήντα λεωφορεία που μετέφεραν τζιχαντιστές στη Συρία, δηλαδή, μια νηοπομπή πάνω από 2.000 μαχητές. Και δεν θα ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Ωστόσο, η εφημερίδα ξεχνά να αναφέρει ότι σε αντίθεση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Χακάν Φιντάν δεν είναι Αδελφός Μουσουλμάνος, αλλά ήταν εγγύς στο Φετουλάχ Γκιουλέν (ο γκουρού του προέδρου Γκιούλ).
Ομοίως, οι ερευνητές της Wall Street Journal παραβλέπουν το παρελθόν του, σαν ο επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών να ήρθε από το πουθενά. Η εφημερίδα αναφέρει το πέρασμα του ως επικεφαλής της τουρκικής Υπηρεσίας Διεθνούς Συνεργασίας (Τίκα) χωρίς να αναφέρει τον ρόλο του για την επέκταση της επιρροής της Άγκυρας στην Κεντρική Ασία και, μέσω της κοιλάδας Φεργκάνα, μέχρι την Κίνα. Θυμίζει τις ισραηλινές κατηγορίες για συνεργασία με το Ιράν, όταν εργαζόταν στον ΔΟΑΕ, αλλά χωρίς να διευκρινίσει ότι ο κ. Φιντάν διορίστηκε επικεφαλής της MIT τρεις ημέρες πριν από την υπόθεση του Μαβί Μαρμαρά για να επιβλέψει την επιχείρηση αυτή.

Από την πλευρά μας, θεωρούμε ανάποδα αυτή τη πολεμική: πριν από ένα μήνα, τίποτα στην τουρκική πολιτική δεν συγκρουόταν με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Το αντίθετο. Όλα έγιναν σύμφωνα με τις εντολές της Ουάσιγκτον:
Ø Έτσι, η καταδίκη των ανώτερων αξιωματικών δεν ήταν πλήγμα κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά μια ποινή για την προθυμία τους να πάρουν απόσταση από τους Αμερικανούς και να προσεγγίσουν το Κινέζικό Λαϊκό Στρατό, όπως αποδεικνύεται από την ταυτόχρονη καταδίκη υπευθύνων του μικροσκοπικού μαοϊκού Κόμματος των Εργατών [ 2 ].
Ø Η στήριξη στη Μουσουλμανική Αδελφότητα στη Βόρεια Αφρική δεν είναι μια ξαφνική ιδιοτροπία της Άγκυρας, αλλά η εκτέλεση του σχεδίου του Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, συντονισμένο με το γραφείο της Χίλαρι Κλίντον μέσω της «Αδελφής» Ούμα Abedin και με το Ίδρυμα William J. Κλίντον μέσω του «Αδελφού» Gehad El-Haddad, επίσης, υπεύθυνος επικοινωνίας του κόμματος του κ. Ερντογάν. Θα παρατηρήσουμε εξάλλου, ότι η μητέρα της κας Abedin διοικούσε με την κα Μόρσι το γυναικείο παρακλάδι της Αδελφότητας , ενώ ο πατέρας του κ. el-Haddad ήταν ο διπλωματικός σύμβουλος του προέδρου Μόρσι.
Ø Τέλος, οι προσπάθειες να δημιουργηθεί ένα Κουρδικό κράτος στη Συρία ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του Πενταγώνου που σκόπευε να χωρίσει τη Συρία σε μερικά κράτη, σύμφωνα με τον χάρτη που δημοσιεύθηκε το 2006 από τον Ralph Peters [ 3].
Και ο Χακάν Φιντάν ο οποίος συμμετείχε το 2009 στις μυστικές διαπραγματεύσεις με το ΡΚΚ στο Όσλο είναι ο καλύτερος Τούρκος γνώστης του θέματος.



Επιπλέον, η τουρκική πολιτική μεταστροφή δεν έλαβε χώρα το Μάιο του 2010 με την άφιξη του Χακάν Φιντάν ως επικεφαλής της MIT, αλλά το 2011, κατά τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στη Λιβύη.

Εκείνη την εποχή, υπό τη πίεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Άγκυρα συνειδητοποίησε τις ευκαιρίες που παρείχε η συμφωνία ΗΠΑ-Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Από αυτή τη στιγμή, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έγινε πάλι «Αδελφός», παρά την υποτιθέμενη παραίτηση του από την Αδελφότητα κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του το 1998 και τη «προσχώρηση» του στο κοσμικό κράτος.

Το πραγματικό πρόβλημα έγκειται αλλού: η στήριξη στους τζιχαντιστές.
Κατά την έναρξη του πολέμου στη Συρία, η τελευταία χρηματοδοτήθηκε από το Κατάρ και συντονιζόταν από το ΝΑΤΟ μέσω της τουρκικής βάσης του Ιντσιρλίκ. Ήταν επομένως άψογη.
Αλλά μετά τη συμφωνία Ρωσία-ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της κρίσης των χημικών όπλων, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρθηκαν στρατιωτικά από τη συριακή σύγκρουση, ενώ η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία συνεχίζουν το παιχνίδι.
Ως εκ τούτου, το άρθρο της Wall Street Journal πρέπει να θεωρηθεί ως μια προειδοποίηση προς τους κκ. Ερντογάν και Φιντάν: Μη έχοντας καταφέρει να κατακτήσουν τη Συρία εντός του χρονοδιαγράμματος που είχε οριστεί, καλούνται να εγκαταλείψουν το παιγνίδι, ανεξάρτητα από τις συνέπειες για αυτούς στην εσωτερική πολιτική.

Ο Χακάν Φιντάν, ο οποίος εργάστηκε για τις υπηρεσίες πληροφοριών του ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο και ο οποίος σπούδασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα πρέπει να κατανοήσει αυτό το μήνυμα.

Thierry Meyssan
Πηγή Al-Watan (Συρία)

[1] “Turkey’s Spymaster Plots Own Course on Syria. Hakan Fidan Takes Independent Tack in Wake of Arab Spring”, par Adam Entous et Joe Parkinson, The Wall Street Journal, 10 octobre 2013.
[2] « Le coup d’État judiciaire de l’AKP », par Thierry Meyssan, Al-Watan (Syrie), Réseau Voltaire, 19 août 2013.
[3] “Blood Borders ; How a Better Middle-East Would Look”, par Ralph Peters, Armed Forces Journal, juin 2006
http://www.voltairenet.org/article180584.html

ΒΥΘΙΣΤΕ ΤΗΝ "ΤΣΙΜΠΟΥΚΛΟΥ"…!!!

AYTO EINAI TO ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ “TCG CUBUKLU A594” ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ, ΙΜΙΑ, ΑΓΑΘΟΝΗΣΙ, ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ, ΚΑΛΟΛΙΜΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΥΜΝΟ…!!

Προκαλούν και πάλι οι Τούρκοι μέσα από NAVTEX (Navigational Telex), που εξέδωσε, σύμφωνα με πληροφορίες, η Άγκυρα και αφορά σε έρευνα σε ελληνική υφαλοκρηπίδα και ελληνικά χωρικά ύδατα στην ευρύτερη περιοχή των Δωδεκανήσων.

Στην ναυτική οδηγία περιλαμβάνονται ελληνικές νησίδες που η Τουρκία επιδιώκει να χαρακτηρίζει αμφισβητούμενες, όπως τα Ιμια, το Φαρμακονήσι και η Καλόλημνος, αλλά και μέρος από τα χωρικά ύδατα κοντά στην Κάλυμνο.
Η Τουρκία ζητά δέσμευση της συγκεκριμένης θαλάσσιας περιοχής από τις 21 έως και τις 25 Οκτωβρίου με σκοπό να πραγματοποιήσει έρευνες το υδρογραφικό της πλοίο με το όνομα CUBUKLU.
Σύμφωνα με πληροφορίες, τη Δευτέρα -πρώτη ημέρα των ερευνών – δεν υπήρξε κάποια δραστηριότητα από το CUBUKLU, το οποίο φέρεται να βρίσκεται στην Μαρμαρίδα, ενώ παραμένει άγνωστο αν και πότε θα βγει στο Αιγαίο.
Το ζήτημα αυτό, τέλος, φαίνεται πως το χειρίζεται το υπουργείο Εξωτερικών και οι άλλες αρμόδιες ελληνικές Αρχές. protothema.gr

Οι Τούρκοι προκαλούν, η Αθήνα σιωπά και γκριζάρει το Αιγαίο

Ελληνική “σιγή ιχθύος” για την αμφισβήτηση των χωρικών υδάτων της Καλύμνου! 

Δεν έχει υπάρξει ακόμη αντίδραση από το Υπουργείο Εξωτερικών για την πρωτοφανή τουρκική πρόκληση που εκδηλώθηκε με τη NAVTEX 664/13, όπου για πρώτη φορά αμφισβητούνται τα χωρικά ύδατα μεγάλου κατοικημένου ελληνικού νησιού, και συγκεκριμένα της Καλύμνου. 

Όπως προκύπτει από το χάρτη που δημοσίευσαμε χθες, τα δύο δυτικά στίγματα της τουρκικής αναγγελίας περιλαμβάνουν έκταση που δεν περιλαμβάνονται μόνο στην ελληνική υφαλοκρηπίδα αλλά και στα ελληνικά χωρικά ύδατα, που ορίζονται από την γραμμή οριοθέτησης βάσει της Ιταλο-Τουρκικής Συμφωνίας του Ιανουαρίου 1932 και του συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου της 28.12.1932 (είναι η γραμμή σε κατεύθυνση Βορρά – Νότου που τέμνει την περιοχή αναγγελίας). 
 Η αμφισβήτηση των ελληνικών χωρικών υδάτων δεν προκύπτει μόνο από τα στίγματα αλλά και από τη διατύπωση της NAVTEX, που ονομάζει την περιοχή ερευνών “τουρκικά και διεθνή ύδατα“. 

NAVTEX 664/13, CUBUKLU, Οκτώβριος 2013

Πρόκειται επομένως για σοβαρή ποιοτική κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο, καθώς η συγκεκριμένη NAVTEX δεν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τις προηγούμενες στην ίδια περιοχή, ούτε με όσες αφορούσαν την περιοχή ερευνών νοτίως του Καστελλορίζου. Με τη NAVTEX 664/13 η Τουρκία διατυπώνει για πρώτη φορά ευθεία αμφισβήτηση των χωρικών υδάτων μεγάλου ελληνικού νησιού (της Καλύμνου), ενώ ταυτόχρονα επαναφέρει με τον επιθετικότερο τρόπο την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Φαρμακονήσι, τα Ίμια και την Καλόλιμνο που είχε διατυπωθεί και στο παρελθόν. 

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι τα χωρικά ύδατα ενός κράτους (μαζί με την κατωθέν τους υφαλοκρηπίδα) αποτελούν χώρο πλήρους κυριαρχίας (αντίστοιχο του εθνικού εδάφους και του εθνικού εναερίου χώρου) ενώ η υφαλοκρηπίδα που βρίσκεται κάτω από διεθνή ύδατα αποτελεί (υπό την προϋπόθεση της οριοθέτησής της) πεδίο άσκησης συγκεκριμένων μόνο κυριαρχικών δικαιωμάτων που απορρέουν από το δίκαιο της θάλασσας. Ενδεικτικά, ένα κράτος δικαιούται να διεξάγει έρευνες σε υφαλοκρηπίδα γειτονικού κράτους που βρίσκεται σε διεθνή ύδατα εφ’ όσον προηγουμένως το ενημερώσει. Αντιθέτως, για την έρευνα υφαλοκρηπίδας που βρίσκεται μέσα στα χωρικά ύδατα ενός κράτους απαιτείται η άδειά του. Και φυσικά η αναγγελία τέτοιων ερευνών στα χωρικά του ύδατα χωρίς άδεια, συνιστά καιαμφισβήτηση των χωρικών υδάτων.

Συγκριτικά, η περιοχή ερευνών του BILIM-2 το Μάρτιο αφορούσε υφαλοκρηπίδα που η Ελλάδα θεωρεί ελληνική, αλλά ευρισκόμενη κάτω από διεθνή ύδατα: 

NAVTEX 299/13, BILIM-2, Μάιος 2013

Είναι λοιπόν σαφές ότι η τουρκική κίνηση δεν εντάσσεται στην ίδια κλίμακα με τις παραπάνω έρευνες, αλλά αποτελεί κορυφαίο βήμα κλιμάκωσης της τουρκικής πολιτικής αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου. Υπ’ αυτή την έννοια, είναι γραμμική συνέχεια της κρίσης των Ιμίων, της “θεωρίας των γκρίζων ζωνών” και των δηλώσεων και ενεργειών (υπερπτήσεις κλπ.) που αμφισβητούσαν την ελληνική κυριαρχία στο Φαρμακονήσι. 

Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για μια καλοσχεδιασμένη τουρκική κίνηση: η επιλογή ερευνητικού πλοίου τουρκικού ναυτικού (TCG CUBUKLU – A594) δείχνει πρόθεση αντιμετώπισης “κάθε ενδεχομένου”, ενώ και ο χρόνος έκδοσης της NAVTEX 664/13 δείχνει πρόθεση αιφνιδιασμού (ο οποίος φαίνεται ότι επιτεύχθηκε, τουλάχιστον σε διπλωματικό επίπεδο…). Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η σιγή της ελληνικής πλευράς δε σημαίνει αποδοχή τετελεσμένων, αλλά σχεδιασμό των επόμενων ελληνικών κινήσεων, γιατί το διακύβευμα είναι τεράστιο
Πρέπει να είναι σε όλους σαφές, ότι τυχόν αποδοχή τουρκικών ερευνών σε χωρικά ύδατα ελληνικών νησιών θα σήμαινε διακινδύνευση ολόκληρης της ελληνικής θέσης για το καθεστώς τους

Για το λόγο αυτό η τουρκική NAVTEX 664/13 πρέπει να αποκρουστεί με κάθε μέσο. Αυτό σημαίνει ότι το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών οφείλει άμεσα να την απορρίψει με δημόσια ανακοίνωση, διπλωματικό διάβημα προς την Τουρκία, ενημέρωση των αρμόδιων διεθνών οργανισμών, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των σημαντικών ξένων πρεσβειών. 

Σημαίνει όμως επίσης ότι πρέπει με κάθε μέσο να εμποδιστεί η διεξαγωγή ερευνών στα ελληνικά χωρικά ύδατα από τουρκικό ερευνητικό πλοίο, που θα σήμαινε την de facto αποδοχή της NAVTEX 664/13 από ελληνικής πλευράς. Και η έκφραση “κάθε μέσο”, όταν πρόκειται για υπεράσπιση εθνικού εδάφους, περιλαμβάνει και τη χρήση βίας.

Πηγή “Εν Κρυπτώ

Η «μετάλλαξη» Ερντογάν και ο ρόλος των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών


Στον απόηχο της Αραβικής Άνοιξης, η τουρκική εξωτερική πολιτική υπόκειται σε μία κρίσιμη μετάλλαξη, η οποία έχει προσδώσει μία διεκδικητικότητα και μαχητικότητα στις κινήσεις της Άγκυρας. Ενδιαφέρον σε αυτή τη διαδικασία προκαλεί η άνοδος του επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών MIT.


Στον απόηχο της Αραβικής Άνοιξης, η τουρκική εξωτερική πολιτική υπόκειται σε μία κρίσιμη μετάλλαξη, η οποία έχει προσδώσει μία διεκδικητικότητα και μαχητικότητα στις κινήσεις της Άγκυρας στο διπλωματικό χάρτη της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Μόλις αρχές του 2012, ερωτηθείς για τις διαπροσωπικές σχέσεις που είχε αναπτύξει με ηγέτες άλλων κρατών, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπαράκ Ομπάμα, στάθηκε στα ονόματα πέντε ηγετών με τους οποίους, όπως είπε, είχε εδραιώσει μία σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης και παραγωγικής συνεργασίας.

Ανάμεσα στα ονόματα που ανέφερε ο αμερικανός πρόεδρος βρισκόταν και αυτό του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Έως τα τέλη του 2011 ο κ. Ομπάμα είχε πιο πολλές τηλεφωνικές συνομιλίες με τον κ. Ερντογάν παρά με οποιονδήποτε άλλο ηγέτη, πλην του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Η ιδιαίτερη αυτή σχέση μεταξύ Ομπάμα και Ερντογάν, έχει μία πολύ λογική γεωπολιτική βάση από τη σκοπιά της Ουάσιγκτον. Η Τουρκία λογίζεται στην Ουάσιγκτον ως ένας ιστορικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην ταραχώδη και «εύφλεκτη» Μέση Ανατολή. Πρόκειται ίσως για τη μοναδική χώρα στην περιοχή όπου οι ισλαμικές θρησκευτικές επιρροές δεν περιορίζουν ουσιαστικά τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, ενώ παράλληλα η οικονομία λειτουργεί και αναπτύσσεται βάσει των αρχών της ελεύθερης αγοράς.

Ο «ύφαλος» της Αραβικής Άνοιξης

Παρά ταύτα, η ιδιαίτερη σχέση Ουάσιγκτον-Άγκυρας μοιάζει να έχει χάσει μέρος της «λάμψης» της, ή τουλάχιστον να έχει εισέλθει σε μία φάση μεγαλύτερης ψυχρότητας.

Κύριο αίτιο αυτού του χάσματος είναι η αυξανόμενη διάσταση μεταξύ πολιτικών που επιδιώκει η Άγκυρα και των επιθυμιών των Ηνωμένων Πολιτειών, μία εξέλιξη που συνοδεύεται από την ανάπτυξη ενός δυναμισμού και μίας διεκδικητικότητας στην τουρκική εξωτερική πολιτική στην μετά την Αραβική Άνοιξη εποχή.

Μία από τις «αιχμές» αυτών των διαφορών είναι η Συρία, κάτι που φέρεται να αποτυπώθηκε ξεκάθαρα κατά τη συνάντηση μεταξύ του κ. Ομπάμα και του κ. Ερντογάν στα μέσα Μαΐου στο Λευκό Οίκο.

Σύμφωνα με εκτενέστατο ρεπορτάζ της «Wall Street Journal», η αμερικανή πλευρά εξέφρασε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τη δυσαρέσκειά της αναφορικά με πληροφορίες που διαθέτει ότι η Άγκυρα παρέχει αδιάκριτα οπλισμό σε ισλαμικά στοιχεία που μάχονται στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων ανταρτών που έχουν αντι-Δυτική ατζέντα.

Η άνοδος του Χακάν Φιντάν…

Παρόντες στη συνάντηση κορυφής στην Ουάσιγκτον ήταν οι υπουργοί Εξωτερικών, Τζον Κέρι και Αχμέτ Νταβούτογλου, ο τότε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του προέδρου Ομπάμα, Τόμας Ντόνιλον, αλλά και ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας (MIT), Χακάν Φιντάν.

Το τελευταίο όνομα ίσως να έχει εξέχουσα σημασία στην προσπάθεια ταυτοποίησης των προσώπων που διαμορφώνουν την τουρκική εξωτερική πολιτική.

Σύμφωνα με πηγές της WSJ, ο Χακάν Φιντάν δεν είναι μονάχα «ο κύριος εκτελεστής» της πολιτικής Ερντογάν όσον αφορά τη Συρία, αλλά ταυτόχρονα έχει αναδειχτεί σε ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στο στενό κύκλο του τούρκου πρωθυπουργού.

Το πόσο εντυπωσιακή είναι η ανέλιξη του κ. Φιντάν γίνεται κατανοητό από το σημείο αρχής και την ταχύτητα της προόδου του. Ξεκινώντας από απλός υπαξιωματικός του τουρκικού στρατού, ο 45χρονος σήμερα Φιντάν κατόρθωσε το 2007, μετά από μονάχα τέσσερα έτη πολιτικής σταδιοδρομίας, να προαχθεί σε σύμβουλο του κ. Ερντογάν για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Μόλις τρία χρόνια αργότερα, το 2010, ανέλαβε τα ηνία της MIT.

Η τουρκική πολιτική απέναντι στη Συρία ωστόσο δεν αποτελεί την πρώτη φορά που ο κ. Φιντάν προσελκύει την προσοχή της Δύσης. Το 2010, η CIA υποπτευόταν πως ο τότε νεοδιορισμένος επικεφαλής της MIT διαβίβαζε απόρρητες αμερικανικές πληροφορίες στο Ιράν.

Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ φέρεται να βλέπει με έντονο προβληματισμό τον αυξανόμενο ρόλο Φιντάν στο πλευρό του Ταγίπ Ερντογάν, ιδιαίτερα όσον αφορά τη στάση της Άγκυρας απέναντι στην Τεχεράνη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Washington Post», αξιωματούχοι του ισραηλινού μηχανισμού πληροφοριών τον έχουν περιγράψει περιπαιχτικά ως τον «σταθμάρχη» του ιρανικού υπουργείου Πληροφοριών και Ασφάλειας στην Άγκυρα.

Πέραν όλων αυτών, ο κ. Φιντάν φέρεται να έχει δράσει και ως ο έμπιστος αγγελιαφόρος του κ. Ερντογάν, έχοντας παραδώσει σημαντικά μηνύματα του τούρκου πρωθυπουργού στους ηγέτες της Συρίας, της Αιγύπτου, του Λιβάνου και άλλων κρατών κατά τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με την αγγλόφωνη έκδοση της «Hurriyet».

… στην τουρκική εξωτερική πολιτική

Η ανέλιξη του αρχηγού της MIT στην ομάδα έμπιστων συμβούλων που πλαισιώνει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και η απόκλιση των τουρκικών επιδιώξεων από τις επιθυμίες της Ουάσιγκτον στο «μέτωπο» της Συρίας, είναι όμως μόνο δύο στίγματα σε έναν μεγαλύτερο «χάρτη» διεκδικητικής και ανεξάρτητης συμπεριφοράς της Άγκυρας.

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον παράδειγμα διάστασης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας είναι οι σχέσεις μεταξύ της τελευταίας και του Ισραήλ, του παραδοσιακότερου συμμάχου της Αμερικής στην περιοχή.

Οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις παραμένουν σε τέλμα παρά την αναθέρμανση που «σφυρηλάτησαν» οι ΗΠΑ στις αρχές του έτους, μέσω της απολογίας του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου για το θάνατο εννέα Τούρκων κατά την επέμβαση ισραηλινών στρατιωτών στο «Μαβί Μαρμαρά».

Η όλη ψυχρότητα μεταξύ Τουρκίας-Ισραήλ λαμβάνει διαφορετικές διαστάσεις μετά από την αποκάλυψη της WP ότι στις αρχές του 2012 η Άγκυρα παρέδωσε στο Ιράν τις ταυτότητες έως 10 ιρανών οι οποίοι συνεργάζονταν με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και χρησιμοποιούσαν τουρκικό έδαφος για τις συναντήσεις τους με τους χειριστές τους στη Μοσάντ.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου, μιλώντας στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο κ. Νταβούτογλου ουσιαστικά διεμήνυσε πως το Τελ Αβίβ πρέπει να κάνει περισσότερα προκειμένου να επιτευχθεί ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων.

Στον αντίποδα, περίπου δύο εβδομάδες αργότερα, ο κ. Ερντογάν συναντήθηκε στην Άγκυρα με τον αυτοεξόριστο πολιτικό ηγέτη της Χαμάς, Καλίντ Μασάαλ, ο οποίος φέρεται να διερευνά το ενδεχόμενο μετεγκατάστασης δραστηριοτήτων του στην τουρκική πρωτεύουσα. Ήταν η δεύτερη συνάντηση μεταξύ των δύο ανδρών κατά τους τελευταίους τέσσερις μήνες.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αίγυπτος, όπου η Τουρκία καταδίκασε απερίφραστα την ανατροπή του ισλαμιστή προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι, τη στιγμή που ΗΠΑ και Ισραήλ επέδειξαν μία διπλωματική ουδετερότητα ενώπιον της πτώσης των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Τέλος, σε μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες εξελίξεις των τελευταίων μηνών, στα τέλη Σεπτεμβρίου η Άγκυρα πρόκρινε την προσφορά της κινεζικής εταιρείας CPMIEC για τη συμπαραγωγή του πρώτου τουρκικού συστήματος πυραυλικής αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας.

Η κίνησης της Άγκυρας έγινε παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει σοβαρές κυρώσεις σε βάρος της CPMIEC για πώληση όπλων και τεχνογνωσίας στο Ιράν και το Πακιστάν, και μολονότι στο διαγωνισμό συμμετείχαν η αμερικανική κοινοπραξία Raytheon και Lockheed Martin και η γαλλο-ιταλική Eurosarms.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει εκφράσει τον έντονο προβληματισμό του για την επιλογή της Άγκυρας, όχι μονάχα λόγω των κυρώσεων σε βάρος της CPMIEC, αλλά και για τη συμβατότητα ενός κινεζικού προϊόντος με την ψηφιακή αρχιτεκτονική του ευρύτερου NATOϊκού συστήματος, ζήτημα που μάλλον κρύβει βαθύτερα ερωτήματα γύρω από την απόφαση της Τουρκίας να στραφεί σε μία χώρα έξω από τη Βορειοατλαντική ομπρέλα.

Στον απόηχο της αντίδρασης της Ουάσιγκτον ο κ. Νταβούτογλου και ο πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιούλ έχουν διαμηνύσει πως η συμφωνία δεν έχει οριστικοποιηθεί. Ωστόσο, ο ίδιος ο κ. Ερντογάν έχει υπεραμυνθεί της απόφασης.

Οι (πολλές) φωνές με τις οποίες συνομιλεί ο Ταγίπ Ερντογάν

Στη φάση μετάλλαξής της, η τουρκική εξωτερική πολιτική περιλαμβάνει μία εντυπωσιακή και όχι πάντοτε ομοιογενή πολυφωνία.

Πέραν των Νταβούτογλου και Φιντάν, υπάρχει η φωνή του υπουργού Εγκεμέν Μπαγκίς, κύριου διαπραγματευτή για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., ο οποίος όμως έχει κατά καιρούς προκαλέσει τη δυσαρέσκεια των Βρυξελλών, λόγω των αιχμηρών επικρίσεών του για τη συνολική πορεία των ευρω-τουρκικών σχέσεων.

Υπάρχουν επίσης οι αντιπρόεδροι της κυβέρνησης Αταλάι, Αρίντς και Μποζντάγκ, οι οποίοι συχνά ασχολούνται με θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπως οι σχέσεις της Άγκυρας με το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος και η δημιουργία μίας ευρύτερης «Τουρκικής διασποράς». Ειδικά ο κ. Αταλάι έχει υπάρξει στόχος έντονης κριτικής ως ο φερόμενος ιθύνων νους πίσω από μία αποτυχημένη δυσφημιστική εκστρατεία με στόχο την αποδυνάμωση του τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Έρογλου.

Σε αυτό το μικρό πλήθος ανήκουν και δύο νεότεροι, ανερχόμενοι «παίκτες», οι πρωθυπουργικοί σύμβουλοι Γιαλκίν Ακντογάν και Γιγκίτ Μπολούτ. Ο κ. Μπολούτ συγκαταλέγεται σε αυτούς που πιστεύουν πως ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της ακμάζουσας Τουρκίας, μία ευκαιρία που παρεμποδίζεται από δυνάμεις της Δύσης. Είναι θιασώτης μίας πιο δυναμικής εξωτερικής πολιτικής, προκειμένου να κατανικηθούν τα «παιχνίδια» αυτού του αντι-τουρκικού λόμπι.

Απομένει να δούμε στο επόμενο διάστημα το κατά πόσον η Άγκυρα θα παραμένει κοντά στη γραμμή πλεύσης των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης, ιδιαίτερα τώρα που φαίνεται να «ξεπαγώνουν» οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή εάν θα ακολουθήσει μία δική της πορεία, ενδεχομένως προς την Ανατολή.

Τα σχέδια του Ερντογάν για κατάληψη των νησιών του Αιγαίου

Του Σάββα Καλεντερίδη –
 Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1989, εν μέσω πολιτικής αστάθειας που επικρατούσε στη χώρα, και ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να «παίξει» με το θυμικό των οπαδών της Αριστεράς και της …Προόδου για να τον στηρίξουν εκλογικά, τον είχε αποκαθηλώσει από το θρόνο του Προέδρου της Δημοκρατίας (1985), είχε κάνει την εξής δήλωση που πραγματικά έχει μείνει στην ιστορία: «Η χώρα μετεβλήθη σε ένα απέραντο φρενοκομείο».
Πριν επανέλθουμε στα περί φρενοκομείου, για να μην παρεξηγηθούμε, να αναφερθούμε και στον ορισμό του «χρήσιμου ηλίθιου», όπως τον δίνει η ιστοσελίδα slang.gr:
Με τον όρο αυτό χαρακτήριζε ο Βλαντίμιρ Λένιν τους διανοουμένους και άλλους ανένταχτους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους, και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, που συνεπικουρούσαν το μπολσεβικικό κίνημα, χωρίς να αποτελούν μέλη του. Τι σημαίνει να είσαι (ή να γίνεσαι) χρήσιμος ηλίθιος; Ότι απλά γίνεσαι αντικείμενο εκμετάλλευσης πιστεύοντας και υπηρετώντας έναν σκοπό που καπελώνουν άλλοι και που απλά σε ανέχονται για όσο τους προσφέρεις αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες σου, ενώ όταν πάψουν να σε χρειάζονται παίρνεις πόδι.
Να εξηγήσουμε τώρα γιατί η αναφορά μας σε φρενοκομείο και χρήσιμους ηλίθιους.
Στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί μια φιλολογία-επιχειρηματολογία γύρω από το ζήτημα του Αιγαίου, που μόνο από τους δυο προαναφερθέντες όρους μπορεί να εξηγηθεί!
Να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα.
Πολιτικοί και διανοούμενοι κάνουν λόγο συχνά-πυκνά στις “δυο πλευρές του Αιγαίου”, εξομοιώνοντας έτσι τα δικαιώματα της Ελλάδας με αυτά της Τουρκίας στο Αιγαίο, λες και έχουν πάθει ολική τύφλωση και δεν βλέπουν ότι στο Αιγαίο υπάρχει η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος, η Κως, η Ρόδος και άλλα πόσα κατοικημένα αλλά και ακατοίκητα νησία! Άρα, ποιες “δυο πλευρές του Αιγαίου”; Υπάρχει η Ελλάδα, που είναι Αιγαίο, και η Τουρκία,με τις ακτές της που κοιτούν στην Ελλάδα, δηλαδή στο Αιγαίο.
Επίσης, δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί, διανοούμενοι και καλλιτέχνες, που για να ξεπεράσουν ακόπως τη σκόπελο των προβλημάτων που δημιουργεί η Τουρκία στο Αιγαίο με την επιθετική-επεκτατική της πολιτική, χαρίζουν το Αιγαίο στα ψάρια του, με τη δήλωση «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του»!
Ένα άλλο επιχείρημα για το Αιγαίο, πιο …κυριλέ και σοφιστικέ, είναι αυτό που επικαλούνται οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που μπορεί στην περίπτωση του Λένιν να ήταν χρήσιμοι στην επανάσταση των Μπολσεβίκων, στην περίπτωσή μας, αν και ορφανά του Λένιν, είναι εξαιρετικά χρήσιμοι στην επιθετική-επεκτατική πολιτική του Ερντογάν στο Αιγαίο (ο οποίος μάλλον δεν συμφωνεί με τη δήλωση «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» αφού θεωρεί ότι ανήκει στην Άγκυρα). Πρόκειται για την χιλιοειπωμένη άποψη, που χρεώνει την ένταση που προκαλείται στο Αιγαίο από ασκήσεις και παραβιάσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στους στρατοκράτες της Άγκυρας και της Αθήνας. Για να κάνουν μάλιστα πιο …προοδευτικό το επιχείρημά τους, οι «ειρηνόφιλοι» νεροκουβαλητές της Άγκυρας συμπληρώνουν ότι οι στρατοκράτες υπηρετούν, εκτός των άλλων, και τα συμφέροντα των εμπόρων όπλων, που ασφαλώς και υπάρχουν, όπου υπάρχει ένταση και κρίση.
Επειδή, όμως, ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη -στον περίπτωσή μας ο Αλλάχ τον βάρβαρο Τούρκο σφετεριστή-, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη, η σύλληψη του Γερμανού υπηκόου στη Χίο, με πολλά καυτά ντοκουμέντα στοχοποίησης ολόκληρης της Χίου, απόδειξη καραμπινάτης επιθετικής κατασκοπίας εις βάρος της Ελλάδος, μας δείχνει ορισμένα πράγματα, στα οποία πρέπει να κάνουμε μια σχετικά εξειδικευμένη αναφορά.
Να υπογραμμίσουμε, λοιπόν, ότι ο Γερμανός είχε στρατολογηθεί από τη μονάδα της ΜΙΤ που έχει έδρα τη Μαρμαρίδα, η οποία έχει τομέα ευθύνης τη Ρόδο και τα παρακείμενα σ’ αυτήν νησιά. Παρ’ όλα αυτά, του ανατέθηκε αποστολή να εγκατασταθεί στη Χίο και να στοχοποιήσει επί δυο χρόνια το σύνολο του μαρτυρικού νησιού.
Όμως εδώ τα ενδιαφέροντα είναι δυο.
Πρώτον, ότι η Χίος είναι στο στόχαστρο της Τουρκίας και
Δεύτερον, ότι την εντολή να εγκατασταθεί στη Χίο και να ασκεί επιθετική κατασκοπία δεν μπορεί να την έδωσε ο προϊστάμενος της ΜΙΤ στη Μαρμαρίδα και θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι είναι περισσότερο από βέβαιο ότι την έδωσε ο ίδιος ο διοικητής της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, ο οποίος δεν είναι ενεργούμενο των στρατοκρατών, αφού είναι το alter ego και άρα απολύτως ελεγχόμενος από τον Ερντογάν.
Άρα, το επιχείρημα των εθελοτυφλούντων εθνομηδενιστών της Αριστεράς και της …Προόδου, ότι αυτά που γίνονται στο Αιγαίο είναι παιχνίδια των ακραίων και των στρατοκρατών της Ελλάδας και της Τουρκίας, πάει περίπατο. Τα επιθετικά σχέδια των Τούρκων για κατάληψη νησιών στο Αιγαίο είναι ζωντανά και είναι αποτέλεσμα ξεκάθαρης πολιτικής στόχευσης των τουρκικών κυβερνήσεων και εν προκειμένω του Ερντογάν!
Οπότε, αφήνουμε τους αναγνώστες μας να κρίνουν μόνοι τους τις αναφορές μας για τους χρήσιμους ηλίθιους και για το φρενοκομείο της Αριστεράς και της …Προόδου!
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “κυριακάτικη δημοκρατία”

makeleio

Εβραϊκός Τύπος: Πρέπει να δολοφονηθεί ο αρχηγός της MiT





Ο δημοσιογράφος του Jewish Press, ο Yori Yanover  σε άρθρο του  ισχυρίζεται ότι ο Τούρκος επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, Hakan Fidan, πρέπει να δολοφονηθεί.


Στο άρθρο του  ο Yanover   αναφέρει: «Εάν κάποιος αξίζει να βρεθεί σε ειδική έκπληξη ένα πρωί με το αυτοκίνητό του, αυτός είναι ο (HakanFidan, ο Τούρκος επικεφαλής της κατασκοπείας. Είναι το άτομο κλειδί του Ερντογάν, ο οποίος εισήχθη στη MiT, το 2010».

Η σχετική αναφορά έγινε με τη δημοσίευση του David Ignatius στην εφημερίδα Washington Post για την παράδοση στην Τεχεράνη ονομάτων πρακτόρων του Ιράν που συνεργάζονταν με το Ισραή, σημειώνει το τούρκικο δημοσίευμα.

Η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, Jen Psaki δήλωσε την Πέμπτη ότι οι ΗΠΑ και η Τουρκία συνεχίζουν να συνεργάζονται στενά στο επίπεδο των μυστικών υπηρεσιών, ενώ αρνήθηκε να σχολιάσει σχετικά με το δημοσίευμα της προδοσίας των Ιρανών πρακτόρων.