Νέο Drone Επιτήρησης Μεταμφιεσμένο ως Αετος

Ένα νέο drone επιτήρησης ”ντυμένο” ως ένα αρπακτικό πτηνό και με την ίδια απόδοση πτήσης,είναι ένα από τα νεότερα drones στην αγορά. Διατίθενται στο εμπόριο από μια ισπανική εταιρεία σε στρατούς σε όλο τον κόσμο αλλά προβάλλεται και ως ένα μέσο για την εγχώρια κατασκοπεία.

Advertisements

Σοκαριστικά στοιχεία για το παγκόσμιο «φακέλωμα» της NSA

Το μάτι του Μεγάλου Αδελφού, άγρυπνο, παρακολουθεί ό,τι συμβαίνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
 Πληροφορία γνωστή. Αλλά πλέον αποδεδειγμένη. Τα στοιχεία που έφεραν στο φως οι αποκαλύψεις του Αμερικανού πρώην πράκτορα Έντουαρντ Σνόουντεν μαρτυρούν ότι τίποτε δεν μένει κρυφό από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.
 Στην αέναη προσπάθειά της να προσεγγίσει στόχους «κλειδιά», τρομοκράτες, μεγαλεμπόρους ναρκωτικών και οποιονδήποτε απειλεί την αμερικανική ασφάλεια, η NSA (Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας) έχει φακελώσει εκατομμύρια πολίτες. 
Με μία…μικρή λεπτομέρεια. Εκτός αμερικανικού εδάφους, αφού εντός κάτι τέτοιο απαγορεύεται. Διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και κατ’ επέκταση τηλεφωνικοί αριθμοί, διευθύνσεις σπιτιού και επαγγελματικής στέγης, ακόμη και προσωπικές σχέσεις με κάθε λεπτομέρεια έχουν στη διάθεσή τους οι πράκτορες της NSA.
 Όγκοι στοιχείων, που πολλές φορές έχουν οδηγήσει σε εσφαλμένα συμπεράσματα και πρόσωπα αφού ουκ ολίγες φορές μπερδεύονται ιστορίες πρώην συζύγων, πρώην γνωστών που ουδεμία επαφή έχουν μεταξύ τους τη χρονική στιγμή που ενδιαφέρει τις μυστικές υπηρεσίες.
 Οι έρευνες δεν έχουν στόχο μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά ολόκληρες λίστες, οι οποίες μέσα από την κατάλληλη επεξεργασία θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πρόσωπα «απειλή» για τις ΗΠΑ. 
 Χαρακτηριστικό και ταυτόχρονα τρομακτικό γεγονός αποτελεί ο αριθμός των διευθύνσεων e-mail που «φακέλωσε» η NSA μέσα σε μία ημέρα. Πιο συγκεκριμένα, υπέκλεψε στοιχεία 444,743 χρηστών της Yahoo, 105,068 με λογαριασμό Hotmail, 33,697 που είχαν Gmail και 22.881 διευθύνσεις e-mail άλλων παρόχων. 
Η μεγάλη διαφορά στο αριθμό των χρηστών οφείλεται στο ότι η Gmail το τελευταίο διάστημα έχει λάβει πρόσθετα μέτρα ασφαλείας, τα οποία σύντομα θα εφαρμόσει και η Yahoo. 
 Οι εταιρείες πάντως, αρνούνται οποιαδήποτε εμπλοκή και αρνούνται ότι τα στοιχεία προωθήθηκαν από τους ίδιους. 
Η Microsoft από την πλευρά της ανακοίνωσε ότι δεν έχει επιτρέψει την «είσοδο» κυβερνητικών πηγών σε προσωπικά δεδομένα. Όσο όμως το κουβάρι ξετυλίγεται, τόσο αποδεικνύεται ότι ο όρος «προσωπικά δεδομένα» ανήκει στο παρελθόν…newsbomb

Newspeak και χειραγώγηση σκέψης: «Ρατσισμός»

Το Newspeak (‘Νέα Ομιλία’) είναι η πλασματική γλώσσα που περιγράφεται στο δυστοπικό μυθιστόρημα φαντασίας του George Orwell «1984» ή «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα», όπωςέμεινε γνωστό (Nineteen Eighty-Four)*Πρόκειται για μια ελεγχόμενη γλώσσα που δημιουργήθηκε από το ολοκληρωτικό κράτος του «Μεγάλου Αδελφού» ως ένα εργαλείο για να περιορίσει την ελεύθερη σκέψη και τις έννοιες που για το καθεστώς αποτελούν «απειλή», όπως η ελευθερία, η ατομικότητα, η ειρήνη κλπ. Οποιαδήποτε μορφή διαφορετικής σκέψης από αυτήν που κατασκεύασε το «κόμμα» ταξινομείται ως “thoughtcrime”, δηλ. «έγκλημα σκέψης».


Το Newspeak εξηγείται στα κεφάλαια 4 και 5 του βιβλίου. Η γλώσσα μοιάζει να είναι η αγγλική, αλλά έχει ένα πολύ πιο περιορισμένο και συνεχώς μεταβαλλόμενο λεξιλόγιο. Συνώνυμες και αντίθετες έννοιες, μαζί με ανεπιθύμητες έννοιες έχουν εξαλειφθεί. Ο στόχος είναι ο κάθε υπήκοος του καθεστώτος να μιλάει αυτή τη γλώσσα έως το έτος 2050 (η ιστορία διαδραματίζεται στο έτος 1984 – εξού και ο τίτλος). Κάποιοι όμως, (οι ‘proles‘, η εργατική τάξη) ακόμα μιλάνε την παλαιά γλώσσα, το λεγόμενο ‘Oldspeak’.


Μορφές του Νewspeak, όπως ‘Ingsoc’ (το κυβερνών κόμμα) και‘Minitrue’ («το υπουργείο Αλήθειας»), είναι εμπνευσμένες από τις συλλαβικές συντμήσεις στα ρωσικά που χρησιμοποιούνταν στην ΕΣΣΔ, όπως ‘politburo’ (Πολιτικό Γραφείο), Κομιντέρν(Κομμουνιστική Διεθνής), κολχόζ (τύπος σοβιετικής γεωργικής συνεταιριστικής επιχείρησης) και Κομσομόλ ( Ένωση Νέων Κομμουνιστών), πολλές από τις οποίες έγιναν μέρος του λεξιλογίου των κομμουνιστών και σε άλλες χώρες. (Διάβασε και:Ο Snowden, ο Orwell και η ακατονόμαστη προέλευση του κράτους παρακολούθησης).


Σύμφωνα με τον Όργουελ, «ο σκοπός του Newspeak δεν ήταν μόνο να παρέχει ένα μέσο έκφρασης για την κοσμοθεωρία και τις ψυχικές συνήθειες «κατάλληλες» για τους θιασώτες του IngSoc, αλλά για να καταστήσει κάθε άλλο τρόπο σκέψης αδύνατο. Το λεξιλόγιο του Newspeak ήταν έτσι κατασκευασμένο ώστε να δίνει ακριβή και συχνά πολύ λεπτή έκφραση σε κάθε έννοια που θα μπορούσε ένα μέλος του κόμματος να εκφράσει «σωστά», ενώ θα απέκλειε κάθε άλλη έννοια, αλλά και τη δυνατότητα να έρθει σε αυτό με έμμεσο τρόπο».


Το Newspeak σχεδιάστηκε προσεκτικά για να περιορίσει το εύρος σκέψης των «υπηκόων» και τελικά να τους κάνει μικρόνοες και… βλάκες:


«Μια ‘αιρετική’ σκέψη … θα πρέπει να είναι κυριολεκτικά αδιανόητη, τουλάχιστον καθόσον η σκέψη εξαρτάται από τις λέξεις»,λέει ο Όργουελ.


Και φυσικά, η σκέψη, εξαρτάται πράγματι, κατά πολύ, από τις λέξεις και τις έννοιες. Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η ίδια η σκέψη είναι απότοκη των λέξεων που χρησιμοποιούμε.


Οι λέξεις επίσης, είναι στο επίκεντρο των πολιτικών μαχών, όχι μόνο επειδή είναι απαραίτητες για την ορθολογική σκέψη, αλλά και επειδή μπορεί να εξαλείψουν την ορθολογική σκέψη.


Έτσι στην ουσία όταν μιλάμε για Newspeak, μιλάμε για έλεγχο σκέψης. Ο τρόπος που «μας μαθαίνουν» να μιλάμε, ή μας αναγκάζουν να μιλάμε, σταδιακά μεταβάλλει και τον τρόπο που σκεφτόμαστε! Πρόκειται για ένα πολύ πονηρό σχέδιο, από εκείνους που ξέρουν καλά πώς να χειραγωγούν τις μάζες, χωρίς να τις «εξαγριώνουν», με παλαιού τύπου «χούντες» και «επιτροπές λογοκρισίας».  


Σήμερα, στην ‘πολιτικά ορθή’ Δύση (και φυσικά και στην πατρίδα μας), οι λέξεις «ρατσιστής», «φασίστας» ή και «ναζί» (ή «νεοναζί» ανάλογα), είναι σε ευρεία χρήση και ξεστομίζονται με μεγάλη ευκολία, σχεδόν σε ρυθμό πολυβόλου, εναντίον οποιουδήποτε δεν συμφωνεί με το «καθεστώς». Και το καθεστώς αυτό άσχετα αν ονομάζεται «δεξιό», «κεντροδεξιό», «σοσιαλιστικό», «αριστερό», ή «κεντροαριστερό», είναι ξεκάθαρο ότι προωθεί και προσπαθεί να επιβάλλει στους ιθαγενείς την πολυπολιτισμικότητα, την «διαφορετικότητα», ως εκ τούτουσυμπλέγματα ενοχής για την εθνική/πολιτιστική ταυτότητα και τελικά την απώλεια κάθε ταυτότητας, ώστε οι λαοί να χωνέψουν καλύτερα την πολυπόθητη παγκοσμιοποίηση και τη εξαγγελλόμενη νέα παγκόσμια τάξη.


Όλα αυτά βέβαια δεν μπορούν να επιτευχθούν σε συμπαγείς, ομοιογενείς κοινωνίες. Μπορούν όμως να επιτευχθούν μέσω της μαζικής λαθρομετανάστευσης και της σταδιακής δημογραφικής αλλοίωσης.


Όπως διαπίστωσε στην σοκαριστική έρευνά του ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Πάτνα, (ο οποίος ήταν θερμός υποστηρικτής του πολυπολιτισμικού μοντέλου!) οι “καρποί” των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, είναι η απομόνωση, η απάθεια, η αδιαφορία και ηέλλειψη κοινωνικής συνοχής. Ό,τι πρέπει δηλαδή για τους θιασώτες της νέας παγκόσμιας τάξης!


Το μόνο πρόβλημα, η μόνη παραφωνία, φαίνεται να είναι οι… «ρατσιστές». Η λέξη βλέπετε, έχει χάσει το νόημά της. Έχει γίνει του «συρμού». Κάποτε ακούγαμε «ρατσιστές» και το μυαλό μας πήγαινε στο Απαρτχάιντ ή στην Κου Κλουξ Κλαν. Σήμερα ο ένας Έλληνας κατηγορεί τον άλλο ως «ρατσιστή»! Και όταν η συζήτηση πάει στο «καυτό» θέμα της (λαθρο)μετανάστευσης, ο ένας συνομιλητής πρέπει πριν πει τη γνώμη του, να δηλώσει στον άλλον συνομιλητή, ότι… δεν είναι «ρατσιστής». «Μην με θεωρήσεις ρατσιστή, αλλά εγώ πιστεύω…» είναι η απαραίτητη εισαγωγή.

Φυσικά, όσες προσπάθειες και να κάνει, τελικά, την ταμπέλα του «ρατσιστή» δύσκολα θα την αποφύγει.


Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, γέμισε η χώρα «ρατσιστές» και «αντιρατσιστές». Η παράνοια αυτή έχει οδηγήσει σε διάφορα ευτράπελα. Έτσι ο ‘πολύς’ Ντάνιελ Κον Μπεντίτ, αποκάλεσεμέσα στο Ευρωκοινοβούλιο «ρατσιστές», εκείνους τους Ευρωβουλευτές (κεντροδεξιούς!) που ανέβαλαν την ψηφοφορία για την επέκταση της τελωνειακής ένωσης της Τουρκίας με την ΕΕ. «Ρατσιστή» αποκάλεσε ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων Ελγαντούρ τον πρωθυπουργό Σαμαρά! Η Κανέλλη είπε τον Άδωνι Γεωργιάδη «φασίστα». Και πάει λέγοντας.
“Φασίστες” και “αντιφασίστες” σε χαρούμενο ενσταντανέ κατά την παρουσίαση βιβλίου για τους.. πιο “φασίστες”
Τώρα όμως, οι «φασίστες» συνεργάζονται με τους «αντιφασίστες» και οι «ρατσιστές» με τους «αντιρατσιστές», γιατί μπροστά τους βγήκαν πιο… «φασίστες» και πιο «ρατσιστές». Αύριο όλα αυτά βέβαια, μπορεί να ξανά-αλλάξουν, γιατί σημασία έχουν οι εντυπώσεις, τα σλόγκαν και η καλλιέργεια ενοχικών συμπλεγμάτων. Πες πες, κάτι θα μείνει.

Με την μέθοδο αυτή, όποιος δεν συμφωνεί με το σύστημα και φοβάται μην τον πουν «φασίστα» ή «ρατσιστή», θα πάψει να σκέφτεται «φασιστικά» και «ρατσιστικά» και θα πάψει να μιλάει «φασιστικά» και «ρατσιστικά». Π.χ. είναι ζήτημα χρόνου η λέξη «λαθρομετανάστης», να θεωρηθεί ‘Oldspeak’. Όποιος την ξεστομίζει θα στιγματίζεται ως «ρατσιστής». Ίσως και όποιος λέει τις λέξεις «έθνος», «πατρίδα» ή ακόμα και «ελληνικός λαός». Δεν έχετε παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί απευθύνονται στους «πολίτες». «Πρώτα ο πολίτης», λένε τα σλόγκαν τους. Ένα σύνθημα του στυλ «πρώτα ο Έλληνας» είναι σαφώς «ρατσιστικό» και πιθανόν να επισύρει ποινές.


Το να κατηγορεί σήμερα κάποιος τον άλλον για «ρατσισμό», δεν είναι πλέον επειδή εκφράζει κάποιο συγκεκριμένο συλλογισμό, ή πολύ περισσότερο γιατί ο άλλος έχει εκδηλώσει το «μίσος» του (άλλη φράση κλισέ της εποχής μας) για κάποιο λαό ή φυλή, αλλά το κάνει απλώς και μόνο για να δηλώσει την νίκη του πάνω στο «θύμα» του και να ανακηρύξει τον εαυτό του νικητή. Ζούμε βλέπετε, στην εποχή της καταδίκης των πάσης φύσεως «ρατσιστών» και στον θρίαμβο των «αντιρατσιστών»


Στο βιβλίο του ‘RacismSchmacismHow Liberals Use the “RWord to Push the Obama Agenda’, ο Αμερικάνος ‘παλαιοσυντηρητικός’ James Edwards, εξετάζει την σύγχρονη χρήση της λέξης «ρατσισμός» στις ΗΠΑ του Ομπάμα και ισχυρίζεται ότι η λέξη «ρατσιστής» έχει χάσει το εννοιολογικό της περιεχόμενο :


«Δεν έχει σημασία αν δεν μισείτε κάποιον ή αν πιστεύετε ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα ​​από το νόμο και πολιτισμένα από τον συνάνθρωπό τους, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός του». Ο ορισμός του «ρατσιστή» έχει γίνει κάτιπολύ απλό :


«Έχει γίνει όλο και πιο εμφανές, εδώ και χρόνια τώρα  ότι «ρατσιστής» δεν σημαίνει κάποιος που μισεί τα μέλη άλλων φυλών και θέλει να τους βλάψει (φυσικά η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί – ή την έμαθαν να θεωρεί – ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει μόνο με τους λευκούς ανθρώπους. Οι άλλες φυλές είναι αδύνατον να σκέφτονται έτσι). Αντίθετα ο «ρατσιστής» έχει γίνει μια φυλετική προσβολή που απευθύνεται σε λευκούς γηγενείς ως «ντροπή» για τον τρόπο που ψηφίζουν, που πιστεύουν ή που συμπεριφέρονται. Με άλλα λόγια, όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί», φιλελεύθεροι λευκοί και μη λευκοί, χρησιμοποιούν τη λέξη για να “μας κρατάνε στη θέση μας” και, μα την αλήθεια, τα καταφέρνουν μια χαρά!”


«Αν δεν αρχίσουμε να ανταποδίδουμε τα χτυπήματα και δεν επιμείνουμε στο δικαίωμά μας να γελοιοποιούμε, να σατιρίζουμε και να κοροϊδεύουμε κάθε πολιτικό με τον οποίον διαφωνούμε, ανεξαρτήτου χρώματος, τότε δεν θα χάσουμε μόνο το πολύτιμο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, αλλά θα καταστούμε και πολιτικά αδύναμοι …. Δεν πρόκειται για καλούς τρόπους και ευγένεια, αλλά για μια ψεύτικη δικαιολογία των ελεγχόμενων από τους αριστερούς και τους φιλελεύθερους media για να δικαιολογήσουν τις επιθέσεις τους κατά της ελευθερίας του λόγου μας. Θέλουν να παραλύσουν τους συντηρητικούς κάνοντας μας να αισθανόμαστε ενοχές και ντροπή για την γνώμη μας και επειδή διαφωνούμε με ένα μη λευκό πολιτικό…. Ήρθε η ώρα να πούμε «δεν είμαι πια το ‘καλό παιδί’» και να αρχίσουμε να γελάμε μπροστά τους όταν μας λένε «ρατσιστές» λέει ο Edwards.


Και καταλήγει:


Όταν σε λένε «ρατσιστή» μην τρέξεις να αρνηθείς, να διαφωνήσεις. Μην προσπαθείς να αποδείξεις ότι, προς Θεού!, δεν είσαι ένας «ρατσιστής».


«Μόνο γέλα μπροστά στα πρόσωπά τους. Και πέρνα στην αντεπίθεση. Πες τους ότι είναι οι μειονοτικές ομάδες που θέλουν ρατσιστικές προτιμήσεις. Πες τους ότι αυτοί έχουν εμμονή με  τη φυλή, και όχι με το τι είναι καλύτερο για τη χώρα μας».



Δείτε την ταινία "1984" (‘Ο Μεγάλος Αδελφός’)


Η τελευταία μυθιστορηματική εργασία του Τζορτζ Όργουελ, ένα βιβλίο-σταθμός στην πολιτική σκέψη του 20ού αιώνα και μια οξεία κριτική στα απολυταρχικά καθεστώτα μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη.
“Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον – Όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν” Όργουελ Τζορτζ
Κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου “1984” του Τζόρτζ Όργουελ. Το βιβλίο, εμπνευσμένο από τη σταλινική δεσποτεία, μισό αιώνα μετά την συγγραφή του, δυστυχώς, τείνει να γίνει προφητικό. (Τα γεγονότα διαδραματίζονται το έτος 1984 – από εκεί έχει πάρει και το όνομα του το βιβλίο μια χρονολογία μελλοντική αυτής που ο Όργουελ το έγραψε). Με αφορμή την παγκόσμια τρομοκρατία και την ασφάλεια -“Η είσαστε μαζί μας η είσαστε με τους τρομοκράτες”-, βλέπουμε καθημερινά να καταργούνται ατομικές ελευθερίες…
Υπόθεση:
Κεντρικός ήρωας της ταινίας, ο Ουίνστον Σμίθ. Ένας κυβερνητικός υπάλληλος και μέλος του εξωτερικού κόμματος της Ωκεανίας, μιας από τις τρεις χώρες που είναι χωρισμένος πλέον ο πλανήτης. Τα γεγονότα διαδραματίζονται το έτος 1984 – αντιστροφή του 1948, έτος συγγραφής από τον Όργουελ του ομώνυμου βιβλίου. Οι κοινωνικές τάξεις στην Ωκεανία είναι τα μέλη του εσωτερικού κόμματος που ασκούν τη διοίκηση της χώρας, τα μέλη του εξωτερικού κόμματος (οι κρατικοί υπάλληλοι) και οι προλετάριοι (τα εργατικά χέρια).
Το κόμμα ασκεί την εξουσία έχοντας καταλύσει κάθε έννοια ελευθερίας. Όλοι παρακολουθούνται, ακόμα και μέσα στα σπίτια τους, με την βοήθεια τηλεοθονών. Όλα και όλοι ελέγχονται από τον Μεγάλο Αδερφό. Όλα οφείλονται και πηγάζουν από τον Μεγάλο Αδερφό. Ένα πρόσωπο που χρησιμοποιείται για την προσωποποίηση του κόμματος. Η ελευθερία έκφρασης αλλά ακόμα και σκέψης έχει ποινικοποιηθεί.
Στην προσπάθεια να ελεγχθεί, έχοντας ως στόχο να καταργηθεί, η σκέψη, χρησιμοποιείται η γλώσσα. Η εξουσία ετοιμάζει την «Νέα Ομιλία». Ο Όργουελ με το στόμα του Σάιμ (συναδέλφου του Ουίνστον) αναφέρει: «…η Νέα Ομιλία είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που το λεξιλόγιο της λιγοστεύει κάθε χρόνο…» για να προσθέσει ότι «…ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης. Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς…».
Ο Ουίνστον προσπαθεί να εναντιωθεί σε αυτήν την κατάσταση. Κρίνει την εξουσία, την ίδια στιγμή κάνοντας κάτι αδιανόητο. Ερωτεύεται, όταν ο έρωτας έχει γίνει κολάσιμη πράξη. Σκέφτεται όταν η σκέψη τείνει να καταργηθεί. Τα καταφέρνει τελικά; Αλλάζει κάτι στη ζωή του και στην ζωή των συνανθρώπων του;
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ 1984

Σχόλιο Κ.Ο.: Η βρετανική ταινία που βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ, ονομάστηκε ‘Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα’γυρίστηκε το 1984 (!) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Michael Radford και με πρωταγωνιστές τους Τζον Χαρτ, τον Ρίτσαρντ Μπάρτον (στην τελευταία του ταινία) και την Σουζάνα Χάμιλτον. Για τον ρόλο τουO’Brien, είχαν προταθεί και οι Paul Scofield, Anthony Hopkins καιSean Connery.

Ο Snowden, ο Orwell και η ακατονόμαστη προέλευση του κράτους παρακολούθησης


Άρθρο του Tobias Langdon (Occidental Observer) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ο Alan Rusbridger είναι ο συντάκτης της βρετανικής εφημερίδας ‘The Guardian’, της μεγαλύτερης φιλελεύθερης εφημερίδας της Βρετανίας. Όπως και πολλοί φιλελεύθεροι, έτσι και αυτός είναι ένα καλό παράδειγμα της τεράστιας διαφοράς μεταξύ της νοημοσύνης και της σοφίας. Μιλάει λοιπόν για τον Edward Snowden και την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας, τη γνωστή NSA(National Security Agency). [Ο Σνόουντεν είναι ο Αμερικανός διαχειριστής συστημάτων που εργαζόταν για την NSA και την CIA και διέρρευσε στον τύπο απόρρητες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης που εφαρμόζουν οι αμερικανικές και Βρετανικές κυβερνήσεις] :
Ο Rusbridger (φώτο) είπε ότι όλες αυτές οι ιστορίες για την NSA “σαφώς” δεν είναι μια ιστορία για τον ολοκληρωτισμό, αλλά ότι είχε δημιουργηθεί μια υποδομή που θα μπορούσε να είναι επικίνδυνη αν έπεφτε σε «λάθος χέρια».

«Ο Ομπάμα είναι ένας συμπαθητικός τύπος. Ο David Cameronείναι ένας ωραίος Σοσιαλδημοκράτης. Περίπου τρεις ώρες από το Λονδίνο, στην Ελλάδα υπάρχουν μερικά πολύ ‘άσχημα’ πολιτικά κόμματα. Αυτό που υπάρχει, είναι η υποδομή για ολοκληρωτική παρακολούθηση, δήλωσε ο Rusbridger, μιλώντας στο συνέδριοAdvertising Week(Άρθρο: Η επιτήρηση της NSA ξεπερνάει τη φαντασία του Όργουελ, The Guardian, 23 Σεπτεμβρίου 2013).


Γιατί είναι ο Ομπάμα “καλό παιδί”; Ε, δεν θέλει φαντασία. Έχει σκούρο δέρμα και μιλά πολύ για τη «δικαιοσύνη» και την «ισότητα». Έτσι, δεν έχει σημασία ότι είναι στην πραγματικότητα ένας φθοροποιός ναρκισσιστής που μισεί την Λευκή Αμερική και εργάζεται σκληρά για να την καταστρέψει, σε συνεργασία με τους Ρεπουμπλικάνους και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μετά τον Ομπάμα, ο Rusbridger αναφέρει τον Ντέιβιντ Κάμερον, τον ηγέτη του Συντηρητικού Κόμματος (και πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας). Και ναι, σωστά αναγνωρίζει ότι ο Κάμερον είναι ένας «σοσιαλδημοκράτης» και όχι ένας συντηρητικός.

Το “άσχημο πολιτικό κόμμα” (“nasty political party”) στην Ελλάδα είναι η Χρυσή Αυγή, η οποία θέλει την Ελλάδα να την διοικούν γηγενείς Έλληνες και όχι ξένοι τραπεζίτες και τριτοκοσμικοί μετανάστες. Η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιεί μια σημαία με έμβλημα που μοιάζει με σβάστικα και έχει θαυμαστές του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Rusbridger πιστεύει ότι αυτό τους κάνει να ανυπομονούν να επιβάλλουν μια «ολοκληρωτική παρακολούθηση» του ελληνικού λαού. Έχει λάθος. Αν είχε γνώση της ιστορίας, αντί του φιλελευθερισμού, θα έπρεπε να ξέρει ότι η ναζιστική Γερμανία ήταν ένα πολύ λιγότερο αστυνομικό κράτος από την κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία. Και δεν χρειάζεται να πιστέψετε στα δικά μου λόγια για αυτό :


«Η Στάζι (η μυστική αστυνομία της κομμουνιστικής Αν. Γερμανίας) ήταν πολύ, πολύ χειρότερη από την Γκεστάπο, αν σκεφτεί κανείς μόνο την καταπίεση του ίδιου του λαού τους», σύμφωνα με τον Simon Wiesenthal (1908 – 2005), τον Εβραίο από την Βιέννη της Αυστρίας, ο οποίος κυνηγούσε ναζί εγκληματίες για μισό αιώνα. “Η Γκεστάπο είχε 40.000υπαλλήλους να παρακολουθούν μια χώρα 80 εκατομμυρίων, ενώ η Στάζι απασχολούσε 102.000 για τον έλεγχο μόνο 17εκατομμυρίων. “Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι η ναζιστική τρομοκρατία κράτησε μόνο δώδεκα χρόνια, ενώ η Στάζι είχε τέσσερις δεκαετίες για να τελειοποιήσει τα μηχανήματα της καταπίεσης, της κατασκοπείας και της διεθνούς τρομοκρατίας και της ανατροπής. («Stasi : Η ανείπωτη ιστορία της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας» / “StasiThe Untold Storyof the East German Secret Police”, John O. Koehler, Westview Press, 1999).

Όταν οι κυβερνήσεις διοικούν προς όφελος της πλειοψηφίας, δεν φοβούνται την πλειοψηφία και δεν χρειάζεται να την έχουν υπό στενή παρακολούθηση. Ο Ναζισμός και ο Φασισμός δεν είναι τα πολιτικά ιδεώδη μου, αλλά ήταν πραγματικά λαϊκά κινήματα. Ο Μαρξισμός δεν ήταν ποτέ δημοφιλής και χρειαζόταν να στήσει ένα καθεστώς επιτήρησης. Αφού ο κομμουνισμός κατάπιε την Ανατολική Ευρώπη στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κρατούσε τους πάντες υπό στενή παρακολούθηση, πλην όμως εξακολουθούσαν να υπάρχουν μεγάλες εξεγέρσεις στην Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία. Η σύγχρονη Ουγγαρία διαθέτει και αυτή ένα “άσχημο πολιτικό κόμμα” που ονομάζεται Jobbik, και έχει σύνθημα «Magyarország aMagyaroké»,  «Η Ουγγαρία για τους Ούγγρους». Τακτικά (το κόμμαπεριγράφεται ως ρατσιστικόξενοφοβικό και αντισημιτικό.
Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι το Jobbik θυμάται τι συνέβη στο βραχύβιο, εβραϊοκρατούμενο κομμουνιστικό καθεστώς με επικεφαλής τον Béla Kun (δηλαδή, Cohen) το 1919. Το καθεστώς Kun οδήγησε σε μια φανατική επίθεση στην ζωή, την ιδιοκτησία , τον πολιτισμό και τη θρησκεία των χριστιανών Ούγγρων. Οι Εβραίοι επίσης, υπερεκπροσωπούνταν υπερβολικά στον ρωσικό κομμουνισμό, στην μεταπολεμική κυβέρνηση της Ουγγαρίας (“στην οποία εντελώς κυριαρχούσαν” Εβραίοι [βλ. εδώ, σελ. 89]) και στα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης. Αυτά τα γεγονότα ενέπνευσαν έναν Άγγλο συγγραφέα να πει κάτι συγκλονιστικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου : “Αυτό που νιώθω είναι ότι κάθε Εβραίος, δηλαδή Εβραίος της Ευρώπης, θα προτιμούσε το είδος του κοινωνικού συστήματος του Χίτλερ αντί του δικού μας, αν δεν συμπεριλάμβανε τις διώξεις που έκανε εναντίον τους”.
Μα ποιος μπορεί να ήταν αυτός ο άγρια ​μισαλλόδοξος ​συγγραφέας ; Ήταν ο ‘κοσμικός άγιος’ George Orwell (δείτε εδώ). Ο Orwell , επίσης, συνέταξε έναν κατάλογο πιθανών κομμουνιστών συμπαθούντων ή πρακτόρων που πίστευε ότι θα έπρεπε να αποκλείονται από την εργασία στο Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών. Ο ίδιος επεσήμανε ακόμη ότι ορισμένοι ύποπτοι στον κατάλογο ήταν Εβραίοι. Τα λόγια του αυτόματα καταδικάζονται σήμερα, βέβαια, επειδή ήταν ένοχος για κάτι που έχει γίνει ‘αιρετικό’: το να κάνεις εύστοχες παρατηρήσεις ενός σημαντικού φυλετικού μοτίβου. Οι Εβραίοι πράγματι συντάχθηκαν με αυταρχικά κοινωνικά συστήματα όπως ο κομμουνισμός, μόνο εφ’ όσον είχαν τα ηνία. Ο Orwell είχε μια πολύ βαθύτερη κατανόηση του κόσμου από τους σύγχρονους φιλελεύθερους θαυμαστές του :

Η δυνατότητα του κράτους επιτήρησης, ξεπερνάει πολύ οτιδήποτε γράφτηκε στο 1984 του Τζορτζ Όργουελ, είπε ο Alan Rusbridger, εκδότης της Guardian, είπε σε ένα ακροατήριο στη Νέα Υόρκη τη Δευτέρα. Μιλώντας στον απόηχο μιας σειράς αποκαλύψεων της Guardian σχετικά με την έκταση των δραστηριοτήτων παρακολούθησης της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας, ο Rusbridger είπε : “Ο Orwell δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κάτι τόσο πλήρες όσο αυτό, αυτή την έννοια του σαρώματος των πάντων όλη την ώρα.” (NSA surveillance goes beyond Orwells imagination).

Ο Rusbridger έχει άγνοια του Orwell, όπως έχει και της ιστορίας. Ο Orwell σίγουρα τα φαντάστηκε όλα αυτά. Αυτό είναι ό, τι καταλαβαίνει ο Winston Smith (ο πρωταγωνιστής στο βιβλίο του Όργουελ) μετά τη σύλληψή του στο ‘Nineteen EightyFour’ (1948):
Ήξερε πλέον ότι για επτά χρόνια, η Αστυνομία της Σκέψης τον έβλεπε σαν ένα σκαθάρι κάτω από ένα μεγεθυντικό φακό. Δεν υπήρχε καμία φυσική πράξη, καμία λέξη που μίλησε δυνατά, που να μην είχαν παρατηρήσει, δεν υπήρχε καμία διαδρομή της σκέψης που δεν ήταν σε θέση να συναγάγουν. Ακόμη και ο κόκκος σκόνης στο εξώφυλλο του ημερολογίου του είχε επανατοποθετηθεί προσεκτικά. Είχαν παίξει soundtracks στον ίδιο, και του έδειχναν φωτογραφίες. Μερικές από αυτές ήταν φωτογραφίες της Τζούλια και του ίδιου. Ναι , ακόμη και … Εκείνος δεν μπορούσε να καταπολεμήσει το Κόμμα πια. (‘Nineteen EightyFour’, Μέρος Τρίτο, κεφ. 4)

Ο Orwell κατανοούσε το μαρξισμό και τι κάνουν οι μειονότητες όταν πάρουν στα χέρια τους την εξουσία. Τα καθεστώτα μειοψηφίας είναι παρανοϊκά και θέλουν να κρατήσουν τον καθένα υπό επιτήρηση. Το καθεστώς της Αλεβίτικης μειονότητας στη Συρία κατασκόπευε και καταδίωκε τη σουνιτική πλειοψηφία, επαναστάτησαν, όπως η μη κομμουνιστική πλειοψηφία έκανε στην Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία. Αντίθετα, η Γερμανία του Χίτλερ, η Ιταλία του Μουσολίνι και η Ισπανία του Φράνκο δεν υπήρξαν κράτη επιτήρησης. Η κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία ήταν σίγουρα ένα κράτος επιτήρησης :

Αστυνομικοί πλήρους απασχόλησης στάλθηκαν σε όλες τις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες (η εκτατικοποίηση της επιτήρησης σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από το πόσο πολύτιμο είναι ένα προϊόν για την οικονομία) και ένας ενοικιαστής σε κάθε πολυκατοικία ορίστηκε ως φύλακας που έδινε αναφορά σε μια αντιπροσωπευτική περιοχή της Volkspolizei (Vopo). Κατάσκοποι κατέδιδαν κάθε συγγενή τους ή φίλο τους που έμενε το βράδυ στο διαμέρισμά του άλλου. Μικροσκοπικές τρύπες ήταν διάτρητες στους τοίχους δωματίων διαμερισμάτων και ξενοδοχείων μέσω των οποίων οι πράκτορες της Stasi βιντεοσκοπούσαν τους πολίτες με ειδικές κάμερες. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στα νοσοκομεία είχαν εκτενώς διεισδύσει. (Βλέπε Stasi στηWikipedia).

Οι Μαρξιστές συμπεριφέρονται έτσι, επειδή ο μαρξισμός διοικείται από και για τις μειονότητες. Η πιο σημαντική από αυτές τις μειονότητες είναι οι Εβραίοι. Το πως βλέπουν την ιστορία τους είναι απλό : για χιλιετίες, άμεμπτοι Εβραίοι έχουν διωχθεί, σφαγιαστεί και εκδιωχθεί από Λευκούς Χριστιανούς και παγανιστές, που δεν τους οδηγούσε τίποτα άλλο παρά παράλογες προκαταλήψεις και κακία. Γι’ αυτό οι Εβραίοι θέλουν να διατηρήσουν την πλειοψηφία των ‘εθνικών’ (μη Εβραίων) υπό στενή επιτήρηση και γι’ αυτό ο Sir Malcolm Rifkind (φωτο), ο εβραϊκής καταγωγής Συντηρητικός πολιτικός και Πρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών και της Επιτροπής Ασφαλείας από το 2010, λέει ψέματα σαν και αυτό :

Στο πρόγραμμα παρακολούθησης ‘Tempora’, έχει γνωστό ότι τα καλώδια οπτικών ινών που μεταφέρουν σημαντικό μέρος των επικοινωνιών του κόσμου περνούν κοντά στη Βρετανική ακτογραμμή και θα μπορούσαν να προσφέρουν ευκαιρίες μυστικών υπηρεσιών. Η πραγματικότητα είναι ότι το βρετανικό κοινό γνωρίζει πολύ καλά ότι οι μυστικές υπηρεσίες της δεν έχουνούτε το χρόνο, ούτε το παραμικρό ενδιαφέρον για τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του πάνω από το 99 % του πληθυσμού που δεν είναι ούτε εν δυνάμει τρομοκράτες, ούτε σοβαροί εγκληματίες. Οι σύγχρονες τεχνολογίες πληροφορικής κάνουν επιτρεπτό τον διαχωρισμό εκείνων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον από την συντριπτική πλειοψηφία που δεν παρουσιάζουν. (Άρθρο: Τι ανοησίες Sir Simon ! Οι Υπηρεσίες πληροφοριών μας δεν είναι εκτός νόμου, The Guardian, 20 Σεπ., 2013)

«Εμπιστευθείτε μας!», φωνάζει ο Sir Rifkind, μέλος της πιο αυτολυπούμενης μειονότητας του κόσμου. Ναι, όπως θα εμπιστευόμουν έναν πεινασμένο κροκόδειλο σε ένα νηπιαγωγείο.